အခန်း ၄

အခန်း (၄) - သူတို့က ကျုပ်ကို တော်တော်ကြောက်နေကြပုံပဲ

စိတ်သက်သာရာရသွားသည်နှင့် ကျူးလင်သည် ယုန်ကလေးကို ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ သူမသည် ဓားကိုဆွဲကိုင်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လရောင်နီနီအောက်တွင် ကျူးလင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် သွေးစွန်းပေနေပြီး စွန့်ပစ်ထားသောယာဉ်အများအပြား ရှိနေ၏။

အချို့သောယာဉ်များအတွင်း၌ အစားခံထားရပုံရသော အလောင်းများရှိနေပြီး အချို့မှာမူ မီးလောင်ကျွမ်းကာ မီးခိုးများထွက်နေဆဲပင်။

ထိုပျက်စီးယိုယွင်းမှုများကြားတွင် သတိထားလမ်းလျှောက်နေရင်း ကျူးလင်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သားရဲတစ်ကောင်၏အော်ဟစ်သံနှင့် ဟိန်းသံများကို ကြားနေရ၏။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သောအသံများသည် အတော်ပင်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထူးထူးက သူတို့ရှေ့ရှိ သွေးပျက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီကမ္ဘာက မိစ္ဆာလောကထက်တောင် ပိုဆိုးနေပုံပဲ။"

ကျူးလင်က ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထူးထူး၏စကားကို သဘောတူမိသည်။

မိစ္ဆာလောကသည် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သန့်ရှင်းပြီး လှပသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော နေရာတစ်ခုတော့ ရှိပါသေးသည်။

သို့သော် သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျူးလင်သည် 'အရှင်လတ်လတ် ငရဲခန်း' ဆိုသည့် စကားစုကို နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

နောက်ထပ်တစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျူးလင်သည် အဆောက်အအုံငယ်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကိုကြည့်ရင်း ထိုအဆောက်အအုံမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျူးလင်ခန့်မှန်းလိုက်၏။

မည်သည့်ဆိုင်အမျိုးအစားမှန်း သူမမသိသော်လည်း အတွင်း၌ ပစ္စည်းများခင်းကျင်းထားပုံကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအဆောက်အအုံမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖြစ်ကြောင်း သူမအတော်ပင် သေချာနေသည်။

ကျူးလင်သည် ယုန်ကလေးကို ပခုံးပေါ်တင်လျက် မှန်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

သူမသည် မှန်တံခါးရှေ့တွင်ရပ်ကာ အတွင်းသို့ စပ်စုသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များကို မတွေ့ရသဖြင့် ကျူးလင်သည် မှန်တံခါးကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် တံခါးကို ဘေးသို့တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။

ထို့နောက် သူမစဉ်းစားပြီး တံခါးကို ရှေ့သို့တွန်းကြည့်ပြန်သော်လည်း တံခါးမှာ မြဲမြံနေဆဲပင်။

တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ရမည်လားဟု တွေးတောကာ ခဏမျှရှာဖွေကြည့်သော်လည်း တံခါးကိုဆွဲဖွင့်ရန် အသုံးပြုနိုင်မည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျူးလင်က မေးလိုက်၏။

"ထူးထူး... ဒီတံခါးကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာ မင်းသိလား။"

ထူးထူးက သူတို့အရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသောမှန်တံခါးကိုကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်‌မလေး... ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။"

ယုန်ကလေးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်ပြန်၏။

"တံခါးကိုပဲ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။"

ကျူးလင်သည် သူမ၏စိတ်မရှည်တတ်သည့် ချစ်စရာယုန်ကလေးကိုကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီလိုလုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ တံခါးဖျက်ဝင်သွားပြီးမှ ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်က လျော်ကြေးတောင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့မှာ ဒီကမ္ဘာရဲ့ငွေကြေး တစ်ပြားမှ မရှိဘူးလေ။"

သူ့သခင်မ‌လေး၏စကားကို ကြားသောအခါ ထူးထူးက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်... နောက်ထပ် တစ်နေရာ ရှာကြည့်ကြမလား။"

ကျူးလင်က အတန်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက် ထူးထူး၏အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

သူမထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်ချိန်တွင် မှန်တံခါးမှာ အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၏။

ကျူးလင်နှင့် သူမ၏ယုန်ကလေးသည် ပွင့်လာသောတံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ကျူးလင်၏လှပသောမျက်နှာကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများတောက်ပသွားပြီး သူမကို ပြုံးပြလိုက်၏။

ကျူးလင်သည် ထိုလူကိုကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူမထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူသည် ကျူးလင်၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏အင်္ကျီစကို မထိနိုင်ခင်မှာပင် ကျူးလင်သည် ဘေးသို့ ခြေနှစ်လမ်းဆုတ်ကာ ထိုသူ၏လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထိုလူသည် သူမ၏ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး။"

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုလူသည် ကျူးလင် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကိုလျက်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်၏။

"မိန်းကလေး... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ။ အထဲကို ဝင်ပြီး ခဏလောက် အနားမယူချင်ဘူးလား။"

ကျူးလင်သည် သူပြောသည်ကို နားမလည်သဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမ၏လမ်းကို ဆက်လျှောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် သူ့ကိုဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်လျှောက်လာပြီး သူမ၏လမ်းကို ပိတ်လိုက်၏။

ကျူးလင်မှာ အချိန်မီရပ်တန့်လိုက်နိုင်သဖြင့် သူနှင့် ဝင်မတိုက်မိပေ။

ကျူးလင်သည် သူ၏ရိုင်းပြသော အမူအရာကြောင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မလမ်းကို ပိတ်နေတာလဲ။"

ထိုလူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ အသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သာယာသော သူမ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူမဘာပြောနေသည်ကို လုံးဝနားမလည်ခဲ့ပေ။

သူမမျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူက ကျူးလင်ကို ပို၍အသေအချာ ကြည့်လိုက်သည်။

အတန်ကြာသောအခါ သူမ၏သွေးစွန်းနေသော ရေခဲပြာရောင်ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူအလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။

သူမသည် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံထားရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ထိုလူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး သူမထံမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ကျူးလင်သည် သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူ့ကိုတည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်နေ၏။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ဖုတ်ကောင် အကိုက်ခံလိုက်ရတာလား။"

ကျူးလင်သည် သူပြောသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး တွေးတောနေမိ၏။

'ငါ ဒီစကားကို နားမလည်တော့ သူပြောသမျှကိုပဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ဘယ်သူမဆို သူတို့ပြောတာကို သဘောတူရင် စိတ်မဆိုးကြဘူး မဟုတ်လား။'

ထိုသို့တွေးပြီး သူမသည် မော့ကြည့်ကာ ထိုလူကိုကြည့်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

သူမမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင် သူမခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် ထိုလူ၏ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားတော့၏။

ကျူးလင်သည် ထိုလူက တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူမ၏သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများကို ညွှန်ပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက မေးလိုက်၏။

"ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။ မင်းက လူမဟုတ်တော့ဘူးလား။"

ထိုလူမေးပြီးနောက် ကျူးလင်က ထပ်မံ၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြန်သည်။

သူမထပ်မံ ခေါင်းငြိမ့်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ စွမ်းနိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ကုန်စုံဆိုင်အတွင်းသို့ ပြန်ပြေးသွားတော့၏။

ကျူးလင် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူသည် တံခါးကို ဒုန်းခနဲပိတ်သွားပြီး အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် လူတစ်စုနှင့်အတူ ပြန်လာပြီး ပရိဘောဂအများအပြားကို ဆွဲထုတ်ကာ မှန်တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

သူတို့ကျူးလင်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး၏မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့နေကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျူးလင်သည် ပြာယာခတ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေကြသော ထိုလူများကို ခဏမျှကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ယုန်ကလေးကိုကြည့်ကာ ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က ငါ့ကို တော်တော်ကြောက်နေကြပုံပဲ။"

ဤထူးဆန်းသော ကမ္ဘာ၏ဘာသာစကားကို နားမလည်သော ထူးထူးကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အဲဒီလိုပဲ ထင်ရတာပဲ။"