အခန်း ၇

အခန်း (၇) - ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက် မိုးမလင်းမီအချိန်တွင် ကျူးလင်သည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ တရားထိုင်ရာမှ နိုးထလာခဲ့၏။ ထူးထူးပေးထားသော လက်ကောက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်များ၏ အော်ဟစ်သံနှင့် စကားပြောသံများကို သူမ ထူးဆန်းစွာ ကြားနေရ၏။

သူမသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခြေလက်များ ဆန့်တန်းကာ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော ထူးထူးကို မြင်သဖြင့် အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိလေသည်။

ကျူးလင်သည် ယုန်ကလေးကို ပွေ့ချီကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ရန်းပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမ ညက တည်းခိုခဲ့သော အဆောက်အအုံမှာ အလွန်မြင့်မားလှပေ၏။

အဆောက်အအုံ၏ အထက်ဖျားမှကြည့်လျှင် အောက်ခြေရှိ အရာအားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များပမာ သေးငယ်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမအတွက်မူ အောက်ခြေရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်၊ ကြားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ချေ၏။

"ဆာတယ်..."

"... စား... စား..."

မနေ့ညကတည်းကပင် ဤရုပ်သေးရုပ်များသည် ဤစကားစုကို နှုတ်မှ အထပ်ထပ် တီးတိုးရွတ်ဆိုနေခဲ့ကြ၏။

လောကဘုံ‌ခြောက်ပါးမှ ရုပ်သေးရုပ်များမှာ စကားမပြောနိုင်သော်လည်း ဤလောကရှိ ရုပ်သေးရုပ်များမှာ စကားပြောနိုင်ခြင်းက အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

အချို့သော ရုပ်သေးရုပ်များမှာမူ ၎င်းတို့၏သခင်က နှုတ်ခမ်းများကို အပ်နှင့်ပင် ချုပ်လုပ်ထားလေ၏။

ကျူးလင်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ရုပ်သေးရုပ်များကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ရုပ်သေးရုပ်များကို ကြည့်နေရင်းပင် ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်တန်းက ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် ထိုရုပ်သေးရုပ်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားပြီး ယခင်ထက် ပို၍ ထိုင်းမှိုင်းသွားကြောင်း ကျူးလင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမက ရုပ်သေးရုပ်များကို အကဲခတ်နေစဉ် သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ မြည်လာခဲ့၏။

ဂွီ...

သူမသည် မိမိဗိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဗိုက်ကို စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အသာအယာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဗိုက်ထဲမှ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်သန်းသွား၏။

ဂွီ...

ကျူးလင်သည် ဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တင်ရင်း မျက်ခုံးအစုံကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။ ဗိုက်ထဲမှ တတိယအကြိမ်မြောက် အသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ထူးထူး နိုးလာခဲ့သည်။

ယုန်ကလေးသည် ၎င်း၏နီရဲသော မျက်လုံးအစုံကို ဖွင့်ကာ ရောင်နီသာစပြုလာသော နေမင်းကို ကြည့်ရင်း တီးတိုး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သခင်မလေး"

ကျူးလင်က ထူးထူးကို ကြည့်ကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။"

ဂွီ...

တစ်စက္ကန့်မျှအကြာတွင် သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ နောက်ထပ်အသံတစ်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

ထူးထူးသည် ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် မျက်လုံးအစုံကို အဝိုင်းသားဖွင့်ကာ ကျူးလင်ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

"သခင်မလေး... ဗိုက်ဆာနေတာလား။"

ကျူးလင်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သူဖြစ်ရာ မွေးဖွားလာကတည်းက ဆာလောင်မှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။

ယုန်ကလေး၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ဗိုက်ဆာတာတဲ့လား... ငါ ဗိုက်ဆာနေသလား၊ မဆာဘူးလားဆိုတာ နင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ထူးထူးသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် မိမိနဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် သခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်၏။

"သခင်မလေး... ခုနတင် သခင်မ‌လေးဗိုက်ထဲက အသံမြည်သွားတယ်မလား။ ဗိုက်ထဲက တစ်မျိုးကြီး နာသလိုလို ခံစားရလား။"

ကျူးလင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ယုန်ကလေး၏မေးခွန်းကို ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူမ နားမလည်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ထူးထူးက ရှင်းပြလိုက်၏။

"သခင်မလေး... ဒါတွေက ဗိုက်ဆာတဲ့ လက္ခဏာတွေပဲ။ တစ်ခုခု စားမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် နေရထိုင်ရ ခက်ခဲလာပြီး ဖျားနာသွားလိမ့်မယ်။"

ကျူးလင်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းရဲ့ ခံစားချက်ပေါ့။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။"

"....."

သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ထူးထူးမှာ ပြောစရာစကား ဆွံ့အသွားရချေသည်။

သာမန်လူသားများ ဗိုက်ဆာလျှင် ပူပန်သောကရောက်ကာ အစားအစာရှာဖွေရန် အလူးအလဲ ကြိုးစားကြသော်လည်း သူ၏သခင်မ‌လေးကမူ ဆာလောင်မှုကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်နေ၏။

ထူးထူးသည် သူ၏သခင်မ‌ကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို တကယ်ပင် မသိတော့ချေ။

ကျူးလင်သည် အခြေခံအသိတရားမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာအားလုံးတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသည်။

ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က သူမကို လောကနှင့် ကင်းကွာအောင် ပိတ်လှောင်မွေးမြူခဲ့ခြင်းကြောင့် ဤသို့ အခြေခံအသိတရား နည်းပါးရခြင်းလော။

သို့မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုဗဟုသုတများကို မည်သည့်အခါမျှ အသုံးဝင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယူဆကာ လေ့လာရန် ပျင်းရိနေခဲ့ခြင်းကြောင့်လောဆိုသည်ကို ယုန်ကလေး မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ သခင်မဖြစ်သူက အခြေခံအသိတရားများကို မသင်ယူပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှင်သန်နေထိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ထူးထူး ခံစားနေရသည်။

စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီးနောက် ထူးထူးသည် ကျူးလင်၏ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။ ကျူးလင်မှာမူ ဗိုက်ထဲမှ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် စူးရှစွာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ငေးငိုင်သွားရ၏။

ထူးထူးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်... သခင်မ‌လေးရဲ့ နတ်ဘုရားအမြုတေ ကွဲအက်သွားပြီးတဲ့နောက် သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"ငါက သာမန်လူသား ဖြစ်သွားလို့ အခုလို ဆာလောင်မှုကို ခံစားနေရတာလို့ နင်ပြောချင်တာလား။"

ထူးထူးက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့ သခင်က ဗိုက်ဆာတာတင်မကဘဲ မောပန်းနွမ်းနယ်တာနဲ့ အိပ်စက်ဖို့ လိုအပ်တာတွေကိုပါ ခံစားရလိမ့်မယ်။”

“သခင် ဒီနေ့ကစပြီး သာမန်လူသားတစ်ယောက်လို ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူသင့်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးထက် အရင်ဆုံး သခင့်အတွက် စားစရာ တစ်ခုခု ရှာရမယ်။"

ကျူးလင်သည် ထူးထူး၏စကားမှာ မှန်ကန်ကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ ပင်းကျန့်ဓားကို ကောက်ယူကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး စားစရာ သွားရှာကြတာပေါ့။"

ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ညာဘက်ရှိ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ပိတ်ထားသော ညာဘက်တံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ဝုန်း။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ကန်ဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သော လူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျူးလင်သည် မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထူးထူးသည်လည်း ထိုသူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်၏ပခုံးပေါ်မှ အမြန်ခုန်ဆင်းကာ ပုန်းကွယ်ရန် ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

"ခေါင်းဆောင်... သတိထား။"

ချွင်။

ထိုသူသည် ဆန်းကြယ်သောလက်နက်တစ်ခုဖြင့် သူမ၏ဓားချက်ကို ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျူးလင်သည် နောက်ပြန်ဂျွမ်း နှစ်ကြိမ် ပစ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ သာသာယာယာ ဆင်းသက်ကာ ဓားကိုကိုင်ဆွဲရင်း ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ထိုသူသည် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် မိမိ၏နှလုံးသားဆီသို့ ဓားတစ်စင်း ထိုးစိုက်ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်အလိုအလျောက်ပင် သေနတ်ကိုမြှောက်ကာ ခုခံလိုက်၏။

နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော သေနတ်ကိုကြည့်ရင်း ထိုသူသည် မျက်လုံးအစုံကို အဝိုင်းသား ငေးကြည့်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ထိုဆန်းကြယ်သောလက်နက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည် သူမ၏ဓားကိုမြှောက်ကာ သူ့ထံသို့ ချိန်ရွယ်လျက် မေးလိုက်၏။

"နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ထိုသူသည် ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိရှေ့တွင် ဓားရှည်တစ်လက်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသည့် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ရန်လိုမှုကို အထင်အရှား ခံစားမိလိုက်၏။

သူသာမက သူ၏အသင်းသားများကလည်း ၎င်းတို့၏ခေါင်းဆောင်အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ရန်လိုမှုကို အထင်အရှား သတိပြုမိကြလေသည်။

အသင်းသားတစ်ဦးက ထိုသူကို ကြည့်ကာ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုရှို့... သူက အစ်ကို့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းလား။ အစ်ကို အရင်က သူ့အပေါ် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ သူ့မျက်လုံးတွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။"

ရှို့ဝူသည် သူ၏အသင်းသားကို စိုက်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။"