အခန်း ၁၁

အခန်း (၁၁) - မြွေသားကင်

ထူးထူးက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းလေးစောင်းလျက် မေးလိုက်၏။

"သခင်မလေး... ဒါတွေက ပစ္စည်းကောင်းတွေဆိုရင် အဲဒီလူသားတွေက ဘာလို့ မယူသွားကြတာလဲ။”

“ဒီမြွေကြီးဆီကနေ သူတို့ ယူသွားတာက သလင်းကျောက်တုံးသေးသေးလေး တစ်တုံးတည်းပဲ။”

“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အဲဒီသလင်းကျောက်လေးက ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းမှာ တစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး။"

ကျူးလင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလေသည်။

"သူတို့က... ချမ်းသာပြီးသားမို့လို့ နေမှာပေါ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူးထူးမှာ အနည်းငယ် နားလည်ရခက်သွား၏။

လောကဘုံခြောက်ပါးတွင် မည်မျှချမ်းသာသူဖြစ်စေကာမူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မည်သည့်ပစ္စည်းကောင်းကိုမျှ လွှင့်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျူးလင်က ယုန်လေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထူးထူး... ငါက သူတို့ဗိုက်ထဲက သံကောင်မှမဟုတ်တာ။ သူတို့ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ယုန်လေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလေသည်။

"အင်း... သခင်မလေး ပြောတာ မှန်တယ်။"

ဂွီ...

ကျူးလင် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံထွက်လာလေ၏။ သူမသည် မနက်ကတည်းက ဗိုက်ဆာနေခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုဆိုလျှင် အလွန်မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ ဘာမျှမစားရသေးချေ။ အကယ်၍ ဆက်လက် ငတ်မွတ်နေဦးမည်ဆိုပါက သူမ အစာငတ်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် အစာငတ်သေဆုံးရခြင်းမှာ အလွန်ရှက်စရာကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

ဂွီ...

သူမက ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကဲ... ငါတို့ဆီမှာ ပစ္စည်းတွေရော ချက်ပြုတ်စရာတွေပါ ရှိနေပြီဆိုတော့ အရင်ဆုံး စားကြတာပေါ့။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အရာအားလုံးကို ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲကြိုးလေးထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ထူးထူးကို ပိုက်ကာ မီးပုံရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။

တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ မီးပုံထဲတွင် မီးခဲအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို ကျူးလင် မြင်လိုက်ရသည်။ အပြန်လမ်းတွင် ကောက်လာခဲ့သော ထင်းများကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် မီးပုံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထူးထူးက မီးပုံထဲသို့ ထင်းများ ထည့်နေချိန်တွင် ကျူးလင်က ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲကြိုးလေးထဲမှ ကြီးမားသော မြွေသားတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မီးကျွမ်းနေသော အသားများကို လှီးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသည့် အသားများမှာမူ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ကာ ချက်ပြုတ်ရန် ပါဝင်ပစ္စည်းများအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

ဤအသားကို မည်သို့ ချက်ပြုတ်ရမည်ကို ကျူးလင် စဉ်းစားနေချိန်မှာပင် ထူးထူးက မီးကို ပြန်လည်မွှေးပြီးနေလေပြီ။

ယုန်လေးသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေသော်လည်း ဤမြွေသားတုံးကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးသော သခင်မဖြစ်သူအား ကြည့်လိုက်၏။

သခင်မလေး၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် တစ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ထူးထူး တွေးမိလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထူးထူးက ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး... ကျွန်တော့်ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

ကျူးလင်က သူမ၏ ယုန်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"နင်က ဟင်းချက်တတ်လို့လား။"

ထူးထူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မြွေသားတုံးကို သေးငယ်သော အတုံးလေးများဖြစ်အောင် သပ်ရပ်စွာ စတင်လှီးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ယုန်လေး၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ထူးထူး... နင်က အသားစားတယ်လား။"

ထူးထူးက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလေ၏။

"ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကိုပဲ စုပ်ယူတာပါ။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဝိညာဉ်ဟင်းသီးဟင်းရွက် တချို့ကိုပဲ စားတာလေ။"

စကားပြောပြီးနောက် ယုန်လေးက သခင်မဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... ယုန်တွေက အပင်စားသတ္တဝါတွေဆိုတာ သခင်မလေး သိသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျူးလင်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလေ၏။

"ငါသိတာပေါ့။ နင်က အသားဟင်းချက်တတ်တယ်ဆိုလို့ ငါက သိချင်လို့ မေးကြည့်ရုံလေးပါ။"

ထူးထူးက ၎င်း၏ မျက်လုံးနီနီလေးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား။"

"ထူးထူး... နတ်ဘုရားတွေက လိမ်မပြောဘူး။"

ကျူးလင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ။ သခင်မလေးကို ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။"

ထူးထူးက ရိုးရှင်းသော ရေမန္တန်များကို အသုံးပြု၍ မြွေသားများကို ဆေးကြောနေရင်း ပြောလိုက်၏။

ထူးထူးက ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရန်ယွမ် ဖန်တီးခဲ့သော သတ္တုချောင်းဖြင့် မြွေသားများကို တံကျင်ထိုးလိုက်လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုသူသည် မြွေကြီးကို ဤနည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် အကျိုးအမြတ်များစွာရလိုက်ပေသည်။ ယခုဆိုလျှင် အသားကင်ရန်အတွက် တံကျင်ရှာနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

မြွေသားများကို တံကျင်ထိုးပြီးနောက် ထူးထူးက သတ္တုချောင်းကို မီးပုံပတ်လည်ရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် စိုက်လိုက်ကာ မြွေသားများကို မီးအေးအေးလေးဖြင့် ကင်ထားလိုက်သည်။

ကျူးလင်က အသားထဲမှ စိမ့်ထွက်လာသော ဆီများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအသားက ဘယ်လိုအရသာမျိုး ရှိမလဲဆိုတာ မသိဘူး။"

ထူးထူးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလေသည်။

"သခင်မလေး... စားကြည့်ပြီးရင်တော့ သိသွားမှာပေါ့။"

သူတို့သည် မီးက အသားကို ဖြည်းညင်းစွာ ကင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အသားကင်၏ မွှေးရနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာလေသည်။ လေထုထဲမှ အသားကင်အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်က မေးလိုက်သည်။

"အသား ကျက်ပြီလား။"

ယခုအကြိမ်သည် ယုန်လေး၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ချက်ပြုတ်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အသား မည်သည့်အချိန်တွင် ကျက်သည်ကို ထူးထူး ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထူးထူးက ပြောလိုက်၏။

"အသား ကျက်လောက်ပါပြီ။"

ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် ယုန်လေးကို အားကိုးနေရသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျူးလင်သည် ထူးထူး၏ စကားများကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်လေသည်။

သူမက ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲကြိုးလေးထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်ကို မီးဖိုချောင်သုံးဓားအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။ မြွေသားကို အလွှာပါးပါးလေးများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်က အရင်ဆုံး အနံ့ခံလိုက်ကာ မြွေသားလွှာလေးများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

သူမဘေးရှိ ယုန်လေးသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားကာ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ။"

ကျူးလင်က အသားကို သေချာစွာ ဝါးစားလိုက်ပြီး မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလေ၏။

"ဘာအရသာမှတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနံ့ကတော့ မွှေးတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူးထူးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တချို့ ထည့်ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် ယုန်လေးသည် ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲမှ မြေအိုးငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ထူးထူးက အသားကင်ပေါ်သို့ အမှုန့်တစ်မျိုး ဖြူးချနေသည်ကို ကျူးလင်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

သူမက အနီးကပ် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအမှုန့်သည် ဆေးဘက်ဝင်အပင် အနည်းငယ် ရောစပ်ထားသည့် အမှုန့်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် မြွေသားကင်ထံမှ ပိုမိုမွှေးပျံ့သော အနံ့တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာကာ ယုန်လေးက ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး... ထပ်ပြီး စမ်းစားကြည့်ပါဦး။"

ကျူးလင်သည်လည်း အလွန် သိချင်နေသောကြောင့် မြွေသားကင်ကို ထပ်မံလှီးဖြတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ပိုမိုမွှေးပျံ့သော အနံ့များအပြင် အခြားသော ကွဲပြားသည့် အရသာများစွာကိုပါ မြည်းစမ်းလိုက်ရ၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ဤသည်မှာ အစားအစာတစ်ခုကို သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် စားသောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်အရသာဖြစ်သည်ကို သူမ မခွဲခြားတတ်ပေ။

ထူးထူးက သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ။"

"အရသာ ပိုကောင်းသွားတယ်။"

ကျူးလင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မြွေသားကင်များကို ဆက်စားနေလေ၏။

သူမက ကင်ထားသော အသားတုံးတစ်ခုလုံးကို စားနေသည်ကို ကြည့်ကာ ထူးထူးက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သေမျိုးတွေက လိမ်မပြောဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။"