အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) - ငွေကြေးအသစ်

လူငယ်လေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အခြားလူငယ်လေးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ပုံဆောင်ခဲငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီပုံဆောင်ခဲအမြုတေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေက အမှန်ပဲလို့ မင်းထင်လား။"

လူငယ်လေးက မျက်ခုံးအစုံကို ပင့်လိုက်ကာ မေးလိုက်၏။

"ငွေကြေးအသစ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေကို မင်းပြောနေတာလား။"

အခြားလူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခုလေးတင်ပဲ လူတစ်ယောက်က ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခုနဲ့ ရေသန့်နှစ်ဘူး၊ ပေါင်မုန့်သုံးချပ်ကို ဟိုတဲအောက်က စစ်သားတွေဆီမှာ သွားလဲတာကို ငါတွေ့လိုက်တယ်။ ငါတို့လည်း သွားစမ်းကြည့်ရမလား။ အခု ငါတကယ် ရေဆာနေပြီ။"

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို ကြည့်ကာ လူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခံလိုက်ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

သူက ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မလုပ်တာ ကောင်းမယ်။ ဒီပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို လောလောဆယ် သိမ်းထားကြရအောင်။”

“စခန်းထဲဝင်ဖို့ အခကြေးငွေ ပေးရမလား၊ မပေးရဘူးလားဆိုတာ ငါတို့ မသိသေးဘူးလေ။”

“ဒီပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင် အခြေအနေကို အရင်လေ့လာတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အခြားလူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကူရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပေသည်။

သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ကျူးလင်က တ အသံဖြင့် လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီပုံဆောင်ခဲက ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ်ပဲ တန်ဖိုးကြီးမားပုံရတယ်။ မီးစွမ်းအင် ပုံဆောင်ခဲကို ရောင်းချပြီးရင် ငါတို့ ပိုပြီး စုဆောင်းသင့်တယ်။"

ထူထူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

'သခင်မလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေနဲ့ အစားအစာတချို့ သွားလဲကြည့်ရမလား။'

ကျူးလင်က လူငယ်နှစ်ဦးအား တွေးတောနေဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အင်း... ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခုကို အစားအစာ၊ ရေတို့နဲ့ သွားလဲကြည့်ကြတာပေါ့။"

သူမက စကားပြောနေဆဲဖြစ်သော လူငယ်နှစ်ဦးကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တဲဆီသို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလေသည်။

တဲအောက်တွင် ရှည်လျားသော စားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး ၎င်းနောက်တွင် အမျိုးသမီးသုံးဦး ထိုင်နေကြသည်။

ကျူးလင်က တန်းစီနေသူ အနည်းဆုံးဖြစ်သော နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး တန်းစီနေသော လူတန်း၏ အနောက်ဆုံးတွင် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရပ်လိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် သူမအလှည့်သို့ ရောက်လာကာ စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးက ခေါင်းမမော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲချင်လို့လဲ။"

သူမက စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးမှတ်နေရင်း မေးလိုက်ခြင်းပင်။

သူမ၏ အမေးစကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်က အခြားလူတန်းတွင် သံချောင်းအချို့နှင့် အစားအစာများကို လဲလှယ်နေသော လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးမှာ မည်သည့်အဖြေမှ မရရှိသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် ကျူးလင်၏ လှပသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အံ့ဩမှင်သက်သွားချေသည်။

သို့သော်လည်း ကျူးလင်၏ အဝတ်အစားများတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ကျူးလင်ထံ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လက်မြှောက်ထားစမ်း။"

အမျိုးသမီးက ကျူးလင်အား သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်ချိန်တွင် အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကြလေသည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုနေရာ၌ အမျိုးသမီးနှင့် ကျူးလင်တို့သာ ကျန်ရစ်တော့၏။

အမျိုးသမီးက သူမအား သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပေသည်။ သူမက အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နင်က ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်လို့လား။"

အမျိုးသမီးက ကျူးလင်၏ အမေးကို မဖြေဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"လက်မြှောက်ထား။ မဟုတ်ရင် နင့်ကို ငါ ပစ်ချလိုက်မယ်။"

ကျူးလင်က သူမ၏ ဓားကို မဆွဲထုတ်ရသေးမီမှာပင် သူတို့ဘက်မှ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုက ဂိတ်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားများကို ချက်ချင်း သတိဝင်သွားစေသည်။

ထူထူက စစ်သားများကို သတိထားမိသွားကာ သူမအား သတိပေးလိုက်လေသည်။

'သခင်မလေး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့။'

လူတွေ ပို၍ ပို၍ များလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်၏။

စစ်သားများ ရောက်လာပြီး သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့အားလုံးက လက်နက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

စစ်သားတစ်ဦးက အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

အမျိုးသမီးက ကျူးလင်အား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေတယ်။ သူ ဖုတ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရထားတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။"

အမျိုးသမီး စကားပြောဆိုပြီးနောက် စစ်သားက ကျူးလင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ကျန်းမာစိုပြည်နေသော အသားအရေနှင့် တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူက ပြောလိုက်သည်။

"လက်နက်တွေ ချထားလိုက်ကြ။"

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးမှာ အလွန်အံ့ဩသွားပေသည်။ သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အရာရှိမင်း၊ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မမြင်ဘူးလား။ သူက ဖုတ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရထားတာ ဖြစ်နိုင်..."

စစ်သားက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။ ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ၊ သူက ဖုတ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရထားတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မြင်ရသလောက်တော့ သူ ဒဏ်ရာရထားတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အထင်အရှားပါပဲ။"

"ဒါဆိုရင် ရှင်က သူ့ကို ဒီတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မလို့လား။ နောက်မှ သူ ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရှင် တာဝန်ယူနိုင်လို့လား။"

အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။

စစ်သားက ပြန်မဖြေဘဲ အခြားစစ်သားများထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်ပြန်ကြ။"

အခြားစစ်သားများက ခေါင်းညိတ်ပြကာ တစ်သံတည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရာရှိမင်း။"

အခြားစစ်သားများ ၎င်းတို့၏ နေရာ အသီးသီးသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် သူက ကျူးလင်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခုနက ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

စစ်သားက သူမအား သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က သူမ၏ လက်များကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

ထို့နောက် ကျူးလင်က သူမအား သေနတ်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ချိန်ရွယ်ထားဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်းက သူမကို ကြည့်ကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးက အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ချကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

စစ်သားက အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်အား ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မိန်းကလေး၊ တစ်ခုခု လဲလှယ်ချင်လို့လား။"

အဖြေအဖြစ် ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ စစ်သားက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဘက်ကို ကြွပါ။"

သူမက သူ့နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပြီး စစ်သားက သူမအား အခြားတဲတစ်လုံးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

စားပွဲရှည်နောက်တွင် စစ်သားများ ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤနေရာသည် ယခင်နေရာနှင့် မတူညီကြောင်း ကျူးလင် သိလိုက်၏။ စစ်သားက စားပွဲရှည်ဆီသို့ သွားကာ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။

စာအုပ်ပေါ်တွင် စာရေးနေသော စစ်သားက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။ သူက လက်ကို မြှောက်ကာ စစ်သားများကို အလေးပြုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဗိုလ်ကြီး။"

ဗိုလ်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းကလေးက ပစ္စည်းတွေ လဲလှယ်ချင်လို့တဲ့။ မင်း သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ကျူးလင်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေး၊ ဒီနေရာမှာ ဘာမဆို လဲလှယ်လို့ရပါတယ်။ ကျုပ်က တာဝန်ချိန်ရှိသေးလို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်။"

ထိုစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ဗိုလ်ကြီးမှာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ဗိုလ်ကြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်သားက သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဘာမဆို လက်ခံပါတယ်။ မိန်းကလေး၊ ဘာလဲချင်လို့လဲ။"

ကျူးလင်က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကျယ်ဝန်းသော အင်္ကျီလက်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ကာ ရေခဲပန်းဆွဲသီးထဲမှ မီးစွမ်းအင် ပုံဆောင်ခဲကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူမက အနီရောင်ပုံဆောင်ခဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထူထူက မေးလိုက်သည်။

'သခင်မလေး၊ အဲဒီမီးစွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲကို အစားအစာနဲ့ သွားလဲမလို့လား။'