အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) - ဆင်းရဲမွဲတေနေသော နတ်ဘုရားမ

ဤအချက်အလက်နှစ်ခုကို ရရှိပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ကုန်သွယ်ရေးခန်းမသို့ အရင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူမက ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်များကို မေးမြန်းကာ ဟိုဟိုဒီဒီ နှစ်ကြိမ်မျှ ရှာဖွေပြီးနောက် ကုန်သွယ်ရေးခန်းမကို တွေ့ရှိသွားလေသည်။

အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကျူးလင်သည် အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေ၏။

နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းသုံးထောင်ကျော် နေထိုင်လာခဲ့ပြီးနောက် ဈေးတစ်ခုသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ဤကုန်သွယ်ရေးခန်းမသည် လောကဘုံခြောက်ပါးရှိ ဈေးများနှင့် ကွာခြားသော်လည်း ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူများအကြား နာမည်ကောင်းရထားသောကြောင့် ကျူးလင်က မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ထားနေမိသည်။

ကုန်သွယ်ရေးခန်းမသို့ သခင်မဖြစ်သူ အဘယ်ကြောင့် အရင်သွားရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် ထူထူက မေးမြန်းလိုက်၏။

"သခင်မလေး၊ ဘာလို့ မစ်ရှင်ခန်းမကို အရင်မသွားတာလဲ။"

ကျူးလင်က ကုန်သွယ်ရေးခန်းမအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကိုလာတဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့အသုံးမလိုတဲ့ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတချို့ကို ရောင်းချဖို့ပဲ။”

“ဒါကြောင့် ကုန်သွယ်ရေးခန်းမကိုအရင်သွားပြီး ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို စုံစမ်းဖို့က ငါတို့ရဲ့ ဦးစားပေးပဲ။"

ထူထူသည် ကျူးလင်၏စကားများကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အင်း၊ သခင်မလေးပြောတာ မှန်တယ်။"

ကျူးလင်က သူမ၏ယုန်လေးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် လူစည်ကားကာ ရှုပ်ထွေးနေသော ကုန်သွယ်ရေးခန်းမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤအဆောက်အအုံတွင် အထပ်သုံးထပ် ရှိလေသည်။ ပထမထပ်တွင် ရှည်လျားသော လူတန်းကြီးများ စီတန်းနေသည့် ကောင်တာသုံးခုရှိပြီး ဒုတိယထပ်တွင် အခန်းအနည်းငယ်နှင့် ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်းမတစ်ခု ရှိကာ တတိယထပ်တွင်မူ လက်ရှိ၌ ပိတ်ထားသော အခန်းနှစ်ခန်းသာ ရှိပေသည်။

ထူထူက ပထမထပ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဝါး... သခင်မလေး၊ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ။"

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမအလယ်ရှိ ပထမဆုံးလူအုပ်စုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခန်းမအလယ်တွင် ကြော်ငြာသင်ပုန်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းအပေါ်၌ ရေတွက်၍မရနိုင်သော စက္ကူရွက်များကို ကပ်ထားလေသည်။

သူမ အနီးသို့ရောက်သွားသောအခါ မည်သည့်စာကိုမျှ ဖတ်၍မရကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

သူမ စာမတတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်နေစဉ် သူမ၏ဘေးရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြပေသည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။

"ဒါကိုပဲ ရွေးလိုက်ရအောင်။ လဲလှယ်နှုန်းက သင့်တော်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေနဲ့ အစားအစာ လဲလှယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်။ အခုချိန်မှာ ဒီလိုအပေးအယူကောင်းမျိုးကို ဘယ်ကနေ သွားရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။"

အသက်ပိုငယ်ပုံရသော အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ သုံးခုပဲ ကျန်တော့တာကို မေ့သွားပြီလား။"

အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"တကယ်လား။ မနေ့က ငါတို့ဆီမှာ သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ ဆယ်ခုထက်မက ကျန်သေးတယ်လို့ ငါမှတ်မိနေပါသေးတယ်။"

ညီမဖြစ်သူက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဒီလအတွက် အိမ်လခပေးရမယ်၊ အစားအစာနဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက်လည်း တချို့တလေ ချန်ထားရဦးမယ်လေ။ တကယ်ကို သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး။"

ညီမဖြစ်သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ မှင်သက်သွားလေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမက မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ အခု ငါတို့ဆီမှာ အစားအသောက်ရော ရေပါ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။"

အသက်ငယ်သော အမျိုးသမီးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မစ်ရှင်ခန်းမကို သွားပြီး သင့်တော်တဲ့ မစ်ရှင်တစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်မယ်။"

အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးက ထိုအကြံအစည်ကို ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မရဘူး၊ နင် သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မေ့သွားပြီလား။”

‘အဲဒီခွေးကောင်တွေ အဲဒီမှာ စောင့်နေကြဦးမှာ သေချာတယ်။ အခုချိန် နင်သာ မစ်ရှင်ခန်းမကိုသွားရင် သူတို့အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရလိမ့်မယ်။"

စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူမက အံကြိတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ဝင်တွေ စုဆောင်းတယ်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ဆင်ခြေသက်သက်ပဲဆိုတာ လူတိုင်းသိတယ်။”

“သူတို့လိုချင်တာက သူတို့ရဲ့ ကာမရာဂနဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ နင် သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါ သဘောမတူနိုင်ဘူး။"

ကျူးလင်သည် ၎င်းတို့အနီး၌ ရပ်နေကာ သူတို့၏ စကားပြောသံများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရ၏။

သူတို့၏ စကားများအရ ဤကမ္ဘာတွင် အမျိုးသမီးများ၌ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း မရှိပေ။

သူမက အသက်ငယ်သော အမျိုးသမီးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အထက်ဒန်တျန်မှ ပါးလွှာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလွှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီးအတွက်မူ သူမ၏ အထက်ဒန်တျန်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အသက်ငယ်သော အမျိုးသမီးထက် အနည်းငယ် ပိုမိုထူထဲနေလေသည်။

'သူတို့က စွမ်းရည်ရှင်တွေဖြစ်နေတာတောင် ဒီလိုဆက်ဆံခံနေရတယ်။ ဒီစခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်အကွင်းမှာ နေထိုင်တဲ့သူတွေရဲ့ လူနေမှုအခြေအနေတွေက အဲဒီလိုဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ပါဘူးလေ။'

သူမ တွေးတောနေစဉ် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။

ဤကြော်ငြာသင်ပုန်းမှ မည်သည့်အချက်အလက်မျှ မရနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်သည် ကောင်တာသုံးခုအနက်မှ တစ်ခုကိုရွေးချယ်ကာ အခြားသူများနှင့်အတူ တန်းစီလိုက်လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများတွင် သွေးများစွန်းပေနေပြီး သန့်စင်ခြင်းမန္တန်ကို အသုံးပြုရန် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုခဲ့ပေ။

လူများစွာက သူမကို ကာမရာဂနှင့် လောဘရမ္မက်ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း သူမအနီးသို့ မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြချေ။

ကျူးလင်သည် မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ၏အလှည့်သို့ ရောက်လာ၏။ ကောင်တာနောက်မှ အမျိုးသမီးက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာကူညီပေးရမလဲရှင်။"

ကျူးလင်က တစ်စက္ကန့်ခန့် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဒီနေရာက ပစ္စည်းဈေးနှုန်းတွေနဲ့ အိမ်လခအကြောင်း မေးချင်လို့။"

ထိုအမျိုးသမီးက သူမအား ခရီးသွားကုန်သည်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်သွားသည်။

ရဲရင့်သူများအနေဖြင့် ခရီးသွားကုန်သည်များအဖြစ် ရွေးချယ်လာကြခြင်းမှာ ထူးဆန်းသောအရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့သည်မှာ သုံးလကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လူအများအပြားသည်လည်း လူနေမှုပုံစံသစ်နှင့် စတင်အသားကျလာကြပြီဖြစ်သည်။

သူမက ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဈေးနှုန်းစာရင်းအတွက်ဆိုရင် ညာဘက်မှာရှိတဲ့ ရုံးခန်းကိုသွားပြီး ကိုယ်တိုင် သွားစစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်။”

“ဒုတိယအကွင်းနယ်မြေရဲ့ အိမ်လခအတွက်ကတော့ အနည်းဆုံးက တစ်လကို သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ ဆယ်ခုဖြစ်ပြီး အများဆုံးကတော့ သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ ငါးဆယ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဈေးနှုန်းတွေက ရှင်ရွေးချယ်တဲ့ နေရာအပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။"

အချက်အလက်များ ရရှိပြီးနောက် ကျူးလင်သည် သူမ၏ ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲကြိုးလေးအတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယအဆင့် အပြာရောင်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခုနှင့် သာမန် ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ သုံးခုကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

အနည်းဆုံးအိမ်လခကိုပင် မပေးနိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲမွဲတေနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးလင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

တစ်နေ့တွင် သူမသည် ဆင်းရဲမွဲတေနေသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

သူမက ထိုအမျိုးသမီးကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ကုန်သွယ်ရေးခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ ညှိုးနွမ်းနေသည်ကို ထူထူက သတိပြုမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"