အခန်း ၂၂
Vol. 3 Ch. 22
အခန်း (၂၂) - တာဝန်လက်ခံခြင်း
ရှို့ဝူက ကျူးလင်၏ ရန်လိုသောအပြုအမူများနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမေးမြန်းနိုင်မီမှာပင် ထန်ဝေး၏ အသံက အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"လောင်ရှို့၊ ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ်တာဝန်ကို ရွေးပြီးပြီလား။"
သူက ကျီယန်ကို ခေါ်လာရင်း သူတို့နှစ်ဦးထံ လမ်းလျှောက်လာကာ မေးလိုက်၏။
ရှို့ဝူက သူ၏ သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျူးလင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။
"ဒီတာဝန်ကို အတူတူလုပ်ကြမလား။"
ကျူးလင်က သူ့အား သတိထားကာ မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ရှင်တို့နဲ့ အတူတူ လုပ်ရမှာလဲ။"
ထိုသို့ အမေးခံလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူသည်လည်း သူမနှင့်အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည့်အတွက် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားချေသည်။
အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်တတ်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် မျက်လွှာချကာ အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်လေ၏။
ကျူးလင်သည် ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း အကြောင်းပြန်ချက်မရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဖိတ်ခေါ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး။"
စကားပြောပြီးနောက် သူမက အနီရောင်မင်ဖြင့် ရေးသားထားသော အခြားတာဝန်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။
"ဒီတာဝန်ကို ယူမယ်"
အရာရှိသည် သူမညွှန်ပြနေသော တာဝန်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားချေသည်။ သူက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မိန်းကလေး၊ ဒီတာဝန်ကို တကယ်လက်ခံမှာ သေချာရဲ့လား"
"အင်း..."
ကျူးလင်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"အဖွဲ့သားတွေရော ရှိလား"
အရာရှိက ထပ်မေးလိုက်သည်။
ကျူးလင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
"မရှိဘူး... တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်ရတာကိုပဲ သဘောကျတယ်"
သူမက အလေးအနက် ပြောနေကြောင်းကို မြင်သဖြင့် အရာရှိက တာဝန်ကို မှတ်တမ်းတင်ရေးသားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မိန်းကလေးရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"
"ကျူးလင်"
အရာရှိက သူမ၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“သုံးပတ်အတွင်း ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူလာခဲ့ရပါမယ်”
“တာဝန်ပြီးမြောက်ဖို့ ဆေးဝါးတစ်သေတ္တာကို ယူလာရင် လုံလောက်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ဆေးဝါးတွေ ပိုယူလာနိုင်လေ ဆုကြေးက ပိုများလေပါပဲ”
“အနီးဆုံးဆေးရုံက အရှေ့ဘက် ကီလိုမီတာနှစ်ရာလောက် ကွာဝေးတဲ့ S မြို့ရဲ့ မြို့လယ်ခေါင်မှာ ရှိပါတယ်”
“ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို အဲဒီမှာ သွားယူလို့ရပါတယ်”
ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ယုန်လေးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ကျီယန်က ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည့် ရှို့ဝူကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်၏။
"လောင်ရှို့၊ ဟေး... လောင်ရှို့"
သူ၏နာမည်ကို ခေါ်သံကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူက သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူက ကျီယန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလဲ။"
ကျီယန်က တာဝန်ခန်းမ၏ အဝင်ဝကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။
"မင်းရဲ့ပစ်မှတ်က ထွက်သွားပြီလေ... နောက်က မလိုက်တော့ဘူးလား"
ရှို့ဝူက အဝင်ဝဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျူးလင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ သူက သူငယ်ချင်းများကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"စောစောက သူ ဘာတာဝန်ကို လက်ခံသွားတာလဲ။"
ထန်ဝေးက သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
"လောင်ရှို့... ခုနက သူတို့ ဘာတွေပြောနေကြလဲဆိုတာ မင်း မကြားလိုက်ဘူးလား"
ရှို့ဝူက ထန်ဝေးကို ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ခုနက ဘာတွေပြောခဲ့သည်ကို သူ တကယ်ပင် မကြားခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျူးလင်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မရေတွက်နိုင်သော မြင်ကွင်းများစွာက သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူမက ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်၏။
ထန်ဝေးက သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"သူက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း ရှာဖွေရမယ့်တာဝန်ကို လက်ခံသွားတယ်... S မြို့လယ်ခေါင်မှာရှိတဲ့ ဆေးရုံကိုသွားပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ သွားယူမှာတဲ့"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
"ငါတို့ပါ သူနဲ့လိုက်သွားကြရအောင်။ ဒီတာဝန်ကို သူတစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရတာက သိပ်ပြီး အန္တရာယ်များတယ်။"
ထိုစကားများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူက တာဝန်ခန်းမထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေးတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြချေ၏။
ဤသူက စကားနည်းပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့တတ်သော သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများ ဟုတ်ပါသေးသလော။
သူက အခြားသူများကို ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဂရုစိုက်တတ်သွားရသနည်း။
တာဝန်ခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျူးလင်သည် စခန်း၏ ဒုတိယအလွှာရှိ ဈေးတန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
အရင်က စည်ကားနေသော ဈေးတန်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရချိန်တွင် သူမသည် စပ်စုချင်စိတ်များဖြစ်ပေါ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။
သူမက ကုန်သွယ်ရေးခန်းမသို့ သွားရောက်ဝယ်ယူရန် အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေနေသဖြင့် ဈေးတန်းသို့သာ သွားရောက်လေ့လာရမည် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ ဈေးတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ များပြားသော ဆိုင်ခန်းများနှင့် လူအုပ်ကြီးက သူမကို ဆီးကြိုနေလေသည်။ ရောင်းသူရော ဝယ်သူပါ စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေကြပြီး စျေးဆစ်ရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေကြသည်။
ရောင်းချသူ အများစုက အဝတ်စများကိုသာ ဆိုင်ခန်းနေရာအဖြစ် အသုံးပြုကြပြီး ဝယ်ယူသူများမှာမူ ပစ္စည်းများကို အလွန်သတိထား ရွေးချယ်နေကြကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်၏။
သူမက ဈေးတန်းတစ်ဝိုက် လျှောက်ကြည့်လိုက်ရာ ဈေးထဲတွင် ရောင်းချနေသော ပစ္စည်းအများစုမှာ သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ထူထူက သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မေးလိုက်လေသည်။
'သခင်မလေး... ဘာဝယ်ချင်လို့လဲ။'
ကျူးလင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
'စက္ကူနဲ့ စုတ်တံ ဝယ်ချင်လို့'
သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ထူထူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
'သခင်မ... အဆောင်တွေ ဖန်တီးမလို့လား'
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။
'အင်း... ငါ့ဒဏ်ရာက လုံးဝမပျောက်သေးသလို လက်ရှိကျင့်ကြံမှုကလည်း ဒီကမ္ဘာမှာ ငါတို့ကို လုံလုံခြုံခြုံ ကာကွယ်ပေးဖို့ အရမ်းနိမ့်ကျနေသေးတယ်”
“တာဝန်မထမ်းဆောင်ရသေးခင် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေလည်း စုဆောင်းလို့မရနေသေးတော့ အဆောင်တချို့နဲ့ ဝင်္ကပါချပ်ပြားတွေကို အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်”
“ပြိုင်ဘက်ကောင်းနဲ့ တွေ့လာရင်တောင် ကူကယ်ရာမဲ့ မဖြစ်ရအောင်လို့ပေါ့”
မြွေကြီး၏ သွေးကိုရရှိပြီးနောက် ကျူးလင်၌ ဤအကြံအစည် ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤစခန်းတွင် ဈေးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် အဆောင်များနှင့် ဝင်္ကပါချပ်ပြားများကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။
အကယ်၍ ဤဈေးထဲတွင် သင့်လျော်သော ပစ္စည်းမရှိပါက သူမဘာသာ ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်၏။
သူမတွင် ဝင်္ကပါများကို တိုက်ရိုက်ဖန်တီးနိုင်ရန် နတ်ဘုရားစွမ်းအင် သိပ်မရှိသောကြောင့် အစားထိုးအနေဖြင့် ဝင်္ကပါချပ်ပြားအချို့ကိုသာ ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။
ဝင်္ကပါချပ်ပြားများ၏ စွမ်းအားက သူမ တိုက်ရိုက်ဖန်တီးထားသော ဝင်္ကပါထက် ပိုမိုအားနည်းသော်လည်း အဆိုပါချပ်ပြားများကို အသက်သွင်းရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ပြီး အသုံးပြုရာတွင်လည်း အလွန် အဆင်ပြေလှသည်။
ကျူးလင်က ဈေးထဲတွင် အတန်ကြာ လျှောက်သွားနေသော်လည်း စက္ကူနှင့် စုတ်တံရောင်းသူ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
သူမ လက်လျှော့တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထူထူက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
'သခင်မလေး... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။'
သူမက ထူထူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထောာင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
သူ ရောင်းချနေသည့် အရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးလင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ သူမသည် ပခုံးပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ယုန်လေးနှင့်အတူ ကောင်လေးဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေတော့သည်။