အခန်း ၂၇

အခန်း (၂၇) - ယုန်တွေက ဟောက်တတ်သလော

နေ့နှင့်ည အပူချိန်ကွာခြားချက်က အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် အအေးမိခြင်းမှ ကာကွယ်လိုပါက မီးပုံတစ်ခု မဖြစ်မနေ မီးမွှေးရပေမည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပွားပြီး သုံးလအကြာတွင် တိရစ္ဆာန်များနှင့် အပင်အများစုမှာ သန္ဓေပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မီးပုံရှိပါက အားနည်းသော သန္ဓေပြောင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် အပင်အချို့ကို ခုခံတားဆီးနိုင်သည်။ သန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါအားလုံးက မီးကို မကြောက်ကြသော်လည်း မီးပုံဘေးတွင် အိပ်စက်ခြင်းက သူတို့ကို ပိုမိုစိတ်အေးချမ်းသာ ရှိစေပေသည်။

ကျိယန်နှင့် ထန်ဝေတို့ကလည်း ကျူးလင်နှင့် ရှို့ဝူတို့ကိုကူညီကာ ထင်းခြောက်များ လိုက်လံကောက်ယူပေးကြလေသည်။ ယုန်ပေါက်လေးပင်လျှင် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးလေးများဖြင့် သစ်ခက်လေးများနှင့် ခြုံပုတ်ခြောက်များကို သယ်ဆောင်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေချေသည်။

အလုပ်ကြိုးစားနေသော ယုန်လေးကို ကြည့်ရင်း ထန်ဝေမှာ ယုန်လေး၏ ချစ်ဖွယ်ကောင်းမှုကြောင့် ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးစိတ်များ လှုပ်ရှားလာရ၏။

လုံလောက်သော ထင်းများကို ကောက်ယူပြီးနောက် လူလေးဦးနှင့် ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်တို့သည် မီးပုံကို ဝိုင်းရံ၍ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျူးလင်မှာ တစ်ဖန် ဆာလောင်လာပြန်သဖြင့် ရိက္ခာထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှို့ဝူ သင်ကြားပေးထားသည့်အတိုင်း ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ထန်ဝေက ဆာလောင်လှပြီဖြစ်သဖြင့် ကျိယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ယန်... မြန်မြန်လုပ်ဦးလေ..."

ကျိယန်သည်လည်း ဆာလောင်မှုကို ခံစားနေရသဖြင့် နေရာလွတ်ထဲမှ ချက်ပြုတ်စရာ အသုံးအဆောင်များနှင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ရှို့ဝူကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"လောင်ရှို့... ငါတို့တော့ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်..."

ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ရှို့ဝူသည် ရေအနည်းငယ်ဖြင့် လက်ကို ဆေးကြောလိုက်ပြီးနောက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်တော့သည်။

ကျိယန်၏ နေရာလွတ်စွမ်းအင်ကြောင့် သူတို့သည် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားသုံးခွင့်ရသဖြင့် ကံကောင်းလှပေသည်။ မကြာမီပင် ဒယ်အိုးထဲမှ ဆီပူသံ တရှဲရှဲ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

မိမိ၏ အစားအစာ အဆင်သင့်ဖြစ်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကျူးလင်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အလုပ်ရှုပ်နေသော ရှို့ဝူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ချက်ပြုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ပညာခိုးယူလိုသော စိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ယခုအခါ သူမသည်လည်း အစားအစာ စားသုံးရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်ရာ ချက်ပြုတ်နည်းကို လေ့လာသင်ယူခြင်းမှာ အပြစ်ပြောစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသဖြင့် ရှို့ဝူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမက တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မိမိချက်ပြုတ်သည်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရင်ထဲ၌ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိသွားသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုများက ပို၍ ပေါ်လွင်ဆန်းပြားလာကာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရန် မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

ကျိယန်နှင့် ထန်ဝေတို့က သူသည် ကျူးလင်ကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

'မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သူက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားတာကိုး... ထူးဆန်းတာက စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းမယ့်အစား ငါ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမိနေတယ်... သူက ငါတို့သိတဲ့ လောင်ရှို့ ဟုတ်ရဲ့လား...'

မိမိ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးက မိမိကို ဂြိုဟ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မသိရှိဘဲ ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျူးလင်က စုတ်တံနှင့် စက္ကူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ အာရုံစိုက် ရေးသားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မကြာမီပင် သူသည် အစားအစာများကို လေးပုံပုံလိုက်၏။ သူသည် အစားအစာတစ်ပန်းကန်ကို သယ်ဆောင်ကာ ကျူးလင်၏ အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် ပန်းကန်ကို ချပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအတွက်..."

သူမက ငြင်းပယ်ရန် အချိန်မပေးဘဲ သူသည် မီးပုံဆီသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ၏ အပိုင်းကို ယူလိုက်သည်။ ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ညစာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသုံးနေတော့သည်။

ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့သည် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော ထမင်းကြော်ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စုတ်တံနှင့် စက္ကူကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ပန်းကန်ကို မကာ မေးလိုက်၏။

'သူက တကယ်ပဲ သူကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ အစားအစာကို ငါတို့ကို ပေးတာလား...'

ထူထူသည် အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော ထမင်းကြော်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

'ဒီလိုပဲ ထင်ရတာပဲ...'

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှို့ဝူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

'သူ့ရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေရအောင်...'

သူမသည် ဇွန်းကို ကိုင်ကာ ထမင်းကြော်ကို ခက်ယူ၍ စားသုံးလိုက်သည်။ တစ်လုပ်စားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်ကို မြင်ကာ ထူထူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

'သခင်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား...'

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထမင်းကြော်တစ်ဇွန်းကို ထပ်မံခပ်ယူကာ ပြောလိုက်၏။

'မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း... ဒါက ငါတို့ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေနဲ့ လဲလှယ်ထားတဲ့ ရိက္ခာထုပ်ထက် ပိုအရသာရှိတယ်...'

သူမသည် ဇွန်းကို ယုန်လေး၏ ပါးစပ်နားသို့ နှိမ့်ချပေးလိုက်ရာ ယုန်လေးသည် ထမင်းကြော်ကို အနံ့ခံလိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်သဖွယ် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဟလိုက်သည်။

ထူထူ၏ ပါးစပ်လေးထဲတွင် ဖောင်းကားနေပြီး ရဲရဲတောက် မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ပြူးကျယ်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

'ဝါး... ဒီထမင်းကြော်က တကယ်ကို အရသာရှိလိုက်တာ...'

ထူထူ၏ ပါးစပ်မှ အစားအစာ၏ အမည်နာမကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်သည် ယုန်လေးနှင့်အတူ ထမင်းကြော်ကို မျှဝေစားသုံးရင်း ဤအရသာရှိသော အစားအစာ၏ အမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်၏။

နောင်တစ်ချိန်တွင် အခွင့်အရေးရပါက ဤအရသာရှိသော ထမင်းကြော်ကို မည်သို့ချက်ပြုတ်ရမည်ကို သူမအား သင်ကြားပေးရန် သူ့ကို တောင်းဆိုရပေမည်။

ကျူးလင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေရင်း သူမနှင့် သူမ၏ ယုန်လေးတို့သည် ထမင်းကြော်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူသည် ယနေ့ညစာမှာ ထူးခြားစွာ ပိုမိုမွှေးပျံ့ကာ အရသာရှိလှသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

ထမင်းကြော်ကိုစားပြီးနောက် ကျူးလင်မှာ ဗိုက်ပြည့်သွားချေပြီ။ အစားအစာများကို မဖြုန်းတီးလိုသဖြင့် သူမသည် စစ်သုံးရိက္ခာထုပ်ကို ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

တစ်နေ့တာလုံး လမ်းလျှောက်လာရသဖြင့် သူမသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တရားထိုင်လိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုနိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို လှည့်ပတ်စေခြင်းဖြင့် အင်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်းမှာ အိပ်စက်ခြင်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လှပေသည်။

ယုန်လေးသည် မိမိ၏ သခင်မမှာ တရားထိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်၍နေရာယူကာ အိပ်စက်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

ယနေ့ညတွင် လူသားသုံးဦး ရှိနေသဖြင့် ယုန်လေးသည် တစ်ညလုံး ကင်းစောင့်နေရန် မလိုတော့ပေ။

ရှားပါးလှသော အိပ်စက်ချိန်ကို ရရှိသဖြင့် ထူထူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွား၏။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယုန်ကလေး၏ ဟောက်သံမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။

သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားသုံးဦးသည် ထိုင်လျက် အိပ်ပျော်နေသော မိန်းမပျိုလေးနှင့် သူမ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ဟောက်နေသော ယုန်လေးကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်နေမိကြ၏။

ထန်ဝေက ထူထူကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကျိယန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ယုန်က တကယ်ပဲ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဟောက်တတ်တာလား... ယုန်တွေက ဟောက်တတ်ကြလို့လား..."

ကျိယန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ငါလည်း မသိဘူး... ငါလည်း ယုန်အိပ်ရင်း ဟောက်တာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ..."

ရှို့ဝူသည်လည်း ပြောစရာစကား ဆွံ့အသွားရလေသည်။

"…"