အခန်း ၃၀

အခန်း (၃၀) - မျိုးစေ့များ စုဆောင်းခြင်း

ရှို့ဝူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျုပ် သိသလောက်တော့ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေကို ငွေကြေးအဖြစ်ပဲ သုံးကြတာ၊ စခန်းကလည်း စမ်းသပ်မှုတွေလုပ်ဖို့ပဲ စုဆောင်းတာလေ။"

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ပုံဆောင်ခဲအမြုတေထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ဘယ်သူမှ စုပ်ယူဖို့ မကြိုးစားဖူးဘူးဆိုရင် ဘာလို့ အဲဒီအမြုတေတွေရဲ့ တန်ဖိုးက အဲဒီလောက် မြင့်မားနေရတာလဲ”

“အခုအချိန်အထိ အမြုတေတွေရဲ့ တန်ဖိုးမြင့်မားနေမှုကို ဘယ်သူမှ သံသယမဝင်ဖူးကြဘူးလား”

“ရှင်တို့အစိုးရက အရမ်းလိုအပ်နေတဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေထက် အသုံးမဝင်တဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေကို ပိုပြီးတန်ဖိုးထားနေတာက အရမ်းသံသယဖြစ်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

သူမ၏ ဆက်တိုက်မေးလိုက်သော မေးခွန်းများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှို့ဝူ၊ ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့သည် ကျူးလင်ပြောသည့်စကားများက ယုတ္တိရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့် အသုံးမဝင်သော ပုံဆောင်ခဲအချို့က အလွန်လိုအပ်နေသည့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများထက် တန်ဖိုးပိုမြင့်နေရသနည်း။

အစိုးရသည် အများပြည်သူထံမှ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ သေချာပေ၏။

ကျီယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အကြောင်းရင်းက ပုံဆောင်ခဲအမြုတေထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကြောင့်များ ဖြစ်နေမလား”

“ဒါကပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လတည်းက အစိုးရက ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေကို စုဆောင်းနေတဲ့ အကြောင်းရင်းလား"

ရှို့ဝူသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်၏။

"ကျုပ်တို့ ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်။ အနားယူဖို့ နေရာတစ်ခု အရင်ရှာကြတာပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖုတ်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်သည့် အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

ကျူးလင်က ပုံဆောင်ခဲအမြုတေများကို တူးဖော်ရာတွင် ကူညီပေးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မြန်နှုန်းမှာ အလွန်တိုးတက်လာချေသည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ရိုးရာဈေးလမ်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖုတ်ကောင်များ သိပ်မများကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ ရှို့ဝူသည် အနီးဆုံး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူက တံခါးကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အခြေအနေကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ဆိုင်အတွင်းရှိ ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းရန် ဝင်သွားလေတော့၏။

နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် သေဆုံးနေသော ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်သွားကြစို့။"

ကျူးလင်က ညာဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။

“‌ခေါင်းထဲမှာ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခု ရှိတယ်"

စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူမနှင့် ကျီယန်တို့သည် ရှို့ဝူ၏နောက်မှ ဆိုင်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားကြပြီး ထန်ဝေ့ကမူ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို တူးဖော်ရန် တာဝန်ယူလိုက်လေသည်။

ဆိုင်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်နှင့် ပြခန်းကောင်တာပေါ်တွင် အိတ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို ကျူးလင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါတွေက မျိုးစေ့တွေလေ။ ကံမကောင်းတာက အားလုံးပဲ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံထားရလို့ ထပ်ပြီး စိုက်ပျိုးလို့ မရတော့ဘူး။"

ထိုအိတ်များထဲတွင် မျိုးစေ့များ ပါဝင်ကြောင်း ကြားသောအခါ ကျူးလင်သည် ပြခန်းကောင်တာသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးထဲမှ မျိုးစေ့တစ်ဆုပ်ကို ကော်ယူလိုက်လေသည်။

သူမသည် မျိုးစေ့များကို ခေတ္တမျှ နမ်းရှူကြည့်ပြီးနောက် ဖန်ပုလင်းထဲသို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ မျိုးစေ့အားလုံးကို ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ချေ၏။

သူမက ကူးစက်ခံထားရသော မျိုးစေ့များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကူးစက်ခံထားရတဲ့ မျိုးစေ့တွေကို ဘာလို့ စုဆောင်းနေတာလဲ။ အဲဒါတွေကို စိုက်ပျိုးကြည့်ချင်လို့လား။"

ကျူးလင်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အင်း... မျိုးစေ့တွေက မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်ဆိုပေမဲ့ စိုက်ပျိုးဖို့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။"

သူမထံမှ အခြားစိမ်းသက်သော ဝေါဟာရတစ်ခုကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျီယန်က နားမလည်နိုင်စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီမျိုးစေ့တွေကို သိမ်းထားချင်တယ်ဆိုတော့ ဆိုင်ထဲမှာ လိုက်ရှာကြည့်သင့်တယ်။ ဒီဆိုင်မှာ သိမ်းထားတဲ့ မျိုးစေ့တွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပဲ။"

မျိုးစေ့များ ပိုမိုရရှိခြင်းက ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ကျူးလင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသား ဆိုင်အတွင်း၌ မျိုးစေ့များကို လိုက်လံရှာဖွေကြတော့၏။

"ရှောင်လင်၊ ဒီကို လာခဲ့ဦး... ဒီမှာ မျိုးစေ့တွေ အများကြီးပဲ..."

ငွေရှင်းကောင်တာအနောက်ရှိ အခန်းတစ်ခုထဲမှ ကျီယန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဒုတိယထပ်မှ ဆင်းလာသောအခါ ကျူးလင်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကျီယန်တစ်ယောက် အိတ်တစ်အိတ်ပေါ်ရှိ မျိုးစေ့များကို စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒုတိယထပ်မှာရော မျိုးစေ့တွေ ထပ်တွေ့သေးလား။"

သူမက သူ့အနီးသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... အပေါ်ထပ်မှာ မျိုးစေ့တွေ အများကြီးပဲ။"

အိတ်ထဲရှိ ပါးလွှာသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်အလွှာလေးတစ်ခုသာ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မျိုးစေ့များကို ကြည့်ကာ ကျူးလင်က ပြောလိုက်၏။

"မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေကို သန့်စင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီမျိုးစေ့တွေကို စိုက်ပျိုးလို့ ရနိုင်သေးတယ်။"

သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျီယန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် အိတ်ကို လုံခြုံစွာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ အားလုံးကို ယူသွားလိုက်တော့။"

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဤအချိန်တွင် သူ ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို ကျူးလင် အလွန်သိချင်သွားလေသည်။ သူမက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ မျိုးစေ့အိတ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

သူတို့နှစ်ဦးသား အခန်းထဲတွင် စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက မေးလိုက်၏။

ကျီယန်က တံခါးဆီသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့ ဒီဆိုင်ထဲမှာ မျိုးစေ့တွေ တွေ့မိသေးလား။ ရှောင်လင်ကတော့ ဒီမျိုးစေ့တွေကို ပြဿနာမရှိဘဲ ဆက်စိုက်လို့ရသေးတယ်လို့ ပြောနေတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"တကယ်လား။ ဒီမျိုးစေ့တွေက စိုက်ပျိုးဖို့ အန္တရာယ်ကင်းတယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား။"

ကျူးလင်ကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာသဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မမှာ အကြံတစ်ခုတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အလုပ်ဖြစ်၊ မဖြစ် သိရဖို့ အရင်စမ်းကြည့်ရဦးမယ်။"

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီးနောက်တွင် ကုန်းမြေနှင့် ရေအရင်းအမြစ်များမှာလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဗိုင်းရပ်စ်၏ ကူးစက်ညစ်ညမ်းမှုကို ခံခဲ့ရပေသည်။

ယခုဆိုလျှင် ရှို့ဝူနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်တို့သည် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများကို မစားရသည်မှာ သုံးလကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤနှစ်လအတွင်း ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များနှင့် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေများကို အများအပြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများမှာ အဆက်အသွယ်မရှိဘဲ ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော အစားအစာများ ဖြစ်နေချေ၏။

ညှိုးနွမ်းနေသော ဟင်းရွက်အချို့ သို့မဟုတ် တစ်ဝက်ခန့်ပုပ်နေသော သစ်သီးများပင်လျှင် အလွန်ဈေးကြီးပြီး လူအများစုမှာ မတတ်နိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ကျူးလင်၏စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေတော့သည်။

အရည်ရွှမ်းကာ ကြွပ်ရွပြီး လတ်ဆတ်နေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တွေးမိရင်း သူသည် တံတွေးမြိုချကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီဆိုင်နောက်ဘက်မှာ ဂိုဒေါင်တစ်ခုကို ကျုပ် တွေ့ထားတယ်။ သွားပြီး ကြည့်ချင်ကြလား။"

ဂိုဒေါင်တစ်ခုရှိကြောင်း ကြားသောအခါ ကျူးလင်နှင့် ကျီယန်တို့၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကြသည်။

ဤဆိုင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော မျိုးစေ့ပမာဏကိုကြည့်၍ ဂိုဒေါင်ထဲ၌ မျိုးစေ့ မည်မျှရှိနိုင်မည်ကို သူတို့ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် မျိုးစေ့အရေအတွက်သည် ဆိုင်ထဲရှိ ပမာဏထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆခန့် ပိုများသင့်ပေ၏။

"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့။"

ကျီယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ အမြန်လျှောက်ထွက်သွားလေသည်။