အခန်း ၃၁

အခန်း (၃၁) - သခင်မလေး ရုတ်တရက် ထုံအသွားကြောင်း ထူထူ တွေးမိခြင်း

ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခါစ ထန်ဝေသည် ဗလာကျင်းနေသော ဆိုင်ခန်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီဆိုင်က မျိုးစေ့တွေရောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဘာမှမရှိတော့တာလဲ..."

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ကျူးလင်တို့ နောက်ဖေးတံခါးမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

သူက ထိုသုံးယောက်နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟေး... မင်းတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ..."

နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှို့ဝူက သူတို့ကို ဂိုဒေါင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ ဂိုဒေါင်၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရသရွေ့ ဤဂိုဒေါင်၏ စုစုပေါင်း အကျယ်အဝန်းမှာ အနည်းဆုံး သုံးရာ စတုရန်းမီတာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

ရှို့ဝူက တံခါးရှိ သံကြိုးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဆောက်အအုံရဲ့ အမြင့်ကို ကြည့်ရရင် ဒီဂိုဒေါင်က နှစ်ထပ် ဖြစ်ရမယ်..."

ထို့နောက် သူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူတို့သုံးဦး အထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ထန်ဝေသည် သူတို့ ဂိုဒေါင်ထဲ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အထဲတွင် ဖုတ်ကောင်များ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရှို့ဝူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရာ ပြတင်းပေါက်အချို့ကို တွေ့ရှိသွားသည်။

သူက ဘာမှမပြောဘဲ ပြတင်းပေါက်များကို သွားရောက်ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် မှောင်မည်းနေသော ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဖြာကျလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ကျူးလင်၏ မျက်လုံးများ အလင်းရောင်နှင့် ကျင့်သားရသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အိတ်များ အပြည့်တင်ထားသည့် သံစင်တန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျီယန်က ဂိုဒေါင်၏ ညာဘက်အခြမ်းရှိ လှေကားကို မြင်သဖြင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်။ သူ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သွားသည့် ခဏ၌ ထိုနေရာတွင် ပုံထားသော အိတ်အမြောက်အမြားကို မြင်ကာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဒုတိယထပ်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... ဒုတိယထပ်မှာလည်း မျိုးစေ့တွေ အများကြီးပဲ..."

ကျူးလင်က ခေါင်းမော့ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ပထမထပ်က မျိုးစေ့တွေကို သိမ်းပြီးရင် ကျွန်မ တက်လာခဲ့မယ်..."

ကျူးလင် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူက သူမကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။

“သူမရဲ့ နေရာလွတ်က ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်လို့လဲ..."

“ဆိုင်မှာ အဲဒီလောက် မျိုးစေ့တွေ အများကြီး သိမ်းဆည်းပြီးတာတောင် ဒီမျိုးစေ့တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ နေရာ ကျန်သေးတာလား...”

“သူမရဲ့ နေရာလွတ်စွမ်းရည်က ဘယ်အဆင့်အထိ ရှိမလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်မိတယ်...”

ရှို့ဝူ၏ အတွေးများကို ကျူးလင် မသိရှိဘဲ သူမ၏ ရေခဲပန်းပွင့်ပုံစံ ဆွဲသီးအတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ထူထူက မေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ဘာလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာလဲ...”

ကျူးလင်က သက်ပြင်းမောချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ရေခဲပန်းပွင့်ပုံစံ ဆွဲသီးထဲမှာ နေရာမကျန်တော့ဘူး...”

သခင်မလေးသည် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထုံအသွားကြောင်း ထူထူ တွေးမိသွားသည်။ ထူထူက သက်ပြင်းချရင်း မတတ်သာသလို ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးရဲ့ ရေခဲပန်းပွင့်ပုံစံ ဆွဲသီးထဲမှာ အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်တွေနဲ့ သို‌လှောင်အိတ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ...”

“ဒီမျိုးစေ့တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ အဲဒါတွေကို သုံးလိုက်ရင် ရတာပဲကို...”

ထူထူ၏ သတိပေးမှုကြောင့် ကျူးလင်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အတော်ပင် ထုံအသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် မျက်နှာသေဖြင့် ရေခဲပန်းပွင့်ပုံစံ ဆွဲသီးထဲမှ သိုလှောင်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရေခဲပန်းပွင့်ပုံစံ ဆွဲသီးထဲရှိ မျိုးစေ့အိတ်များကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းပြီးနောက် ပထမထပ်ရှိ မျိုးစေ့အားလုံးကို ချန်ခွန်းအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူမက ပထမထပ်ရှိ မျိုးစေ့အားလုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူ၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူက သူမကို တွေးတောစွာ ကြည့်ပြီးနောက် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသုံးယောက် ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည်လည်း လှေကားမှတစ်ဆင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် သိုလှောင်ထားသော အိတ်အမြောက်အမြားကို တွေ့ရသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကျီယန်က သူမ၏ ရှားရှားပါးပါး အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... ဒီလောက်များတဲ့ မျိုးစေ့တွေဆိုရင် မင်း သုံးဘဝတိုင်တိုင် စားလို့တောင် ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျူးလင်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိတွင် ဘဝတစ်ခုတည်းသာ ရှိကြောင်းနှင့် ထိုဘဝမှာ အလွန်ရှည်လျားကြောင်းကိုမူ မပြောပြခဲ့ပေ။

သူမက သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ဒုတိယထပ်ရှိ မျိုးစေ့အားလုံးကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားပြီး သွေးကွက်များ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်အလောင်းများ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက မဆိုးဘူး... ငါတို့ ဒီမှာပဲ နားကြရအောင်..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျီယန်က သူ၏နေရာလွတ်ထဲမှ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော မီးဖိုငယ်တစ်ခု၊ ရေသန့်တစ်ဘူး၊ အိုးအသေးတစ်လုံးနှင့် ခေါက်ဆွဲခြောက် လေးထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျူးလင်သည် မီးဖိုငယ်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဂျီယန်က တတိယမြောက် ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်ကို ဖောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မျိုးစေ့တွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုခွဲကြမလဲ..."

ကျီယန် ပြန်မဖြေနိုင်မီ ရှို့ဝူက သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပဲ အကုန်ယူလိုက်ပါ... အဲဒီမျိုးစေ့တွေက ငါတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေလည်း ဘာမှသုံးစားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျီယန်နှင့် တန်ဝေတို့ကလည်း ရှို့ဝူ၏ စကားကို သဘောတူညီကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ရေခဲပန်းပွင့်ပုံစံဆွဲသီးထဲမှ စစ်သုံးရိက္ခာ နှစ်သေတ္တာနှင့် သူမတွင် ရှိသမျှ ရေသန့်ဘူးအားလုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ယခုအခါ ရေမန္တန်အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ပြုလုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုရေသန့်ဘူးများကို သိမ်းဆည်းထားရန် မလိုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ပေးလိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

သေတ္တာများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် ထနမဝေက အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒါတွေကို ရုတ်တရက် ထုတ်လိုက်တာလဲ... ခေါက်ဆွဲခြောက် မစားဘဲ စစ်သုံးရိက္ခာတွေ စားချင်လို့လား... ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလောက်အများကြီး ထုတ်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

ကျူးလင်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ သုံးယောက်လုံးက မျိုးစေ့အားလုံးကို ကျွန်မကို ပေးဖို့ သဘောတူတဲ့အတွက် မျိုးစေ့တွေအတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ဒီအစားအစာတွေနဲ့ ရေကို လက်ခံပေးပါ..."

သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျီယန်က ရှို့ဝူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှို့ဝူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကိုမြင်မှ ကျီယန်က အစားအစာနှင့် ရေများကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ ရှောင်လင်..."

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲခြောက်များ ကျက်သွားသည်။ ကျီယန်က ၎င်းကို လေးပုံ ပုံလိုက်ပြီး ကျူးလင်အား တစ်ပန်းကန် ပေးလိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲပမာဏကို ကြည့်ရုံဖြင့် ကျီယန်က သူမအား ရှို့ဝူ သို့မဟုတ် ထန်ဝေတို့ထက် ပို၍ ထည့်ပေးထားကြောင်း တစ်ချက်တည်းနှင့် သိသာလှသည်။ ကျီယန်၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ခေါက်ဆွဲပမာဏမှာပင် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ပမာဏ၏ ထက်ဝက်ခန့်သာ ရှိပေသည်။

သူမက ပန်းကန်ကို လှမ်းမယူသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ယူလိုက်ပါ... မင်းက အခု ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဒါက မင်းအတွက်ပဲလေ..."

သူမက သူ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ရှို့ဝူက မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... မင်း စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အကြောင်းကို ငါတို့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူမ၏ တုတ်ချောင်းများနှင့် ပန်းကန်ကို ချလိုက်ကာ သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။