အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) - ပါမောက္ခဟန်

ရှို့ဝူက ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို အံ့အားသင့်စွာ လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က မျိုးစေ့တွေအကြောင်း အရမ်းသိချင်တာနဲ့ စိုက်ပျိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ…”

“ဒီမျိုးစေ့ဆိုင်မှာ မျိုးစေ့အမျိုးအစားတွေ ဒီလောက်များနေမယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ… ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါတို့ မျိုးစေ့တိုင်းကို စစ်ဆေးပြီးသွားပြီ…"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်က မျိုးစေ့အားလုံးကို သို‌လှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက နောက်ဆုံးပဲ"

ထန်ဝေးက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပင်ပန်းသွားပြီ… အခု နားသင့်ပြီ…"

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထူထူနှင့်အတူ ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

မျိုးစေ့များစွာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို ခံစားရသည်။

သူမသည် အစီအရင်များကို အသက်သွင်းရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သော်လည်း မျိုးစေ့အိတ်တိုင်းကို စစ်ဆေးခြင်းက သူမ၏ ခွန်အားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာကို ကုန်ဆုံးစေသည်။

ကျူးလင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ထူထူက သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူသည် ပျော်ရွှင်စွာ သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စီစစ်နေကြသော သူ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှို့ဝူက ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကိုက်စားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝေ့၊ မင်းသူမကို လှည့်စားခဲ့တာလား"

သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ထန်ဝေ့က မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟေး၊ လောင်ရှို့… မင်းဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ”

“ငါ ရှောင်လင်ကို မလှည့်စားခဲ့ပါဘူး… သူမလည်း မျိုးစေ့တွေကို စစ်ဆေးချင်တာပဲလေ…

“ငါတို့ သူမကို ကူညီပေးခဲ့လို့ သူမက ငါတို့ကို ဒါတွေပေးပြီး ကျေးဇူးတင်တာပဲ"

ရှို့ဝူသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားသောကြောင့် ထန်ဝေ့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ပန်းသီးကို စားပြီးနောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သစ်သီးတွေလည်း စိုက်ထားတာလား… သစ်သီးပင်တွေက ဘယ်မှာလဲ"

ကျီယန်က သူ၏လက်များ မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဲဒီသစ်သီးပင်တွေကို ငါ့နေရာလွတ်ထဲမှာ ထည့်ထားတယ်”

“အခုချိန်မှာ စိုက်ပျိုးဖို့ အိုးတွေ၊ မြေကြီးတွေ မရှိသေးဘူး။ ငါ့နေရာလွတ်ထဲမှာ မသိမ်းထားရင် အဲဒီသစ်ပင်တွေ သေသွားလိမ့်မယ်”

ရှို့ဝူက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အနီးအနားမှာ မြေကြီးနဲ့ ပန်းအိုးတွေ ရောင်းတဲ့ဆိုင် ရှိတယ်ထင်တယ်…နောက်မှ သွားရှာကြည့်ရမယ်"

ထန်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အာဟာရဓာတ်ရည်တွေနဲ့ မြေသြဇာတွေလည်း ရှာရဦးမယ်။ နောက်မှ အာဟာရဓာတ်မပြည့်စုံလို့ သစ်သီးပင်တွေ သေသွားရင် နှမြောစရာပဲ"

စစ်ဆေးရမည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများစွာ ကျန်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားအိပ်ကြတော့…ငါ ဒါတွေကို စစ်ဆေးထားလိုက်မယ်။ လောင်ယန် နိုးလာမှ နေရာလွတ်ထဲ ထည့်ခိုင်းလိုက်မယ်"

သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့ နှစ်ဦးစလုံး ရုတ်တရက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားကြသည်။ ထန်ဝေ့က သမ်းဝါးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျန်တာတွေကို မင်းကိုပဲ လွှဲခဲ့တော့မယ်"

ကျီယန်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အိပ်ငိုက်နေသည်။ သူက ထရပ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးရင် ငါ့ကို လာခေါ်လိုက်"

"အင်း"

ရှို့ဝူက ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို စစ်ဆေးနေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်က လျှောက်သွားပြီး သူ၏အိပ်ရာလိပ်ကို ထုတ်ကာ လှဲချလိုက်သည်။

မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်နှင့် ကျီယန် အိပ်ပျော်သွားသည်။ မကြာမီတွင် ကျီယန်၏ ပုံမှန်အသက်ရှူရှိုက်သံနှင့် ထန်ဝေ့၏ ဟောက်သံကျယ်ကျယ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှို့ဝူက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို ဆက်လက်စစ်ဆေးနေတော့သည်။

နာရီအတော်ကြာပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို စစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

ကျီယန်ကို မနှိုးရသေးခင် အပြင်ဘက်မှ သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း။

သေနတ်သံကို ကြားသောအခါ ထန်ဝေ့က ချက်ချင်း နိုးထလာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ကျူးလင်နှင့် သူမ၏ယုန်လေး အပါအဝင် လူတိုင်း နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ယန်၊ အဲဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးဝလံတွေကို သိမ်းလိုက်ဦး"

ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ထန်ဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ထို့နောက် ရှို့ဝူနောက်သို့ လိုက်ကာ အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားသည်။

ကျီယန်က အိပ်ရာလိပ်များ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်၊ သွားကြစို့"

ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့က သူ့ကို စောင့်နေနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ အောက်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းလာကြသည်။

သူတို့ ဆင်းလာသောအခါ ရှို့ဝူနှင့် ထန်ဝေ့တို့က တံခါးကို အနည်းငယ်ဖွင့်ကာ အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျီယန်က သူတို့ထံ လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

ရှို့ဝူက ရှင်းပြနေစဉ် သူ၏မျက်လုံးများသည် အပြင်ဘက်ရှိ လူများထံမှ မခွာတော့ပေ။

"စစ်သားအုပ်စုတစ်စုက တစ်ယောက်ယောက်ကို အစောင့်အရှောက်နဲ့ ခေါ်လာတာကို နောက်ထပ်အုပ်စုတစ်စုက ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာနဲ့ တူတယ်"

ကျီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံခါးအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့က ခဏမျှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ကာ တံခါးအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ရှိရာ ဂိုဒေါင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် စစ်သားနှစ်ဆယ်ခန့် ထွက်ပြေးနေကြပြီး အုပ်စုအလယ်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ကာကွယ်ပေးထားကြသည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း။

စစ်သားတစ်ဦးက လိုက်လံသူများထံ ပြန်ပစ်ခတ်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီး… သူတို့လာနေပြီ"

ဗိုလ်ကြီးသည် အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိပြီး မျက်နှာထားတည်ကြည်သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အားနည်းချက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ ဘီ၊ ပါမောက္ခဟန်ကို စခန်းဆီ ပြန်ပို့လိုက်… အဖွဲ့ အေ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့…"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဗိုလ်ကြီး…"

စစ်သားများက အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့အဖြစ် အလျင်အမြန် ခွဲလိုက်ကြသည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အဘိုးအိုကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျန်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က လိုက်လံသူများကို တိုက်ခိုက်ရန် နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကျီယန်က တံခါးမှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး၊ ငါ အဲဒီအဘိုးအိုကို သိတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဟန်တိန်ဟယ်ပဲ…ဆားငန်ရေမှာ စိုက်ပျိုးနိုင်တဲ့ ဆန်မျိုးကွဲအသစ်ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်လေ… သူက အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်… ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အဲဒီဆန်မျိုးကွဲကြောင့် နိုဘယ်ဆုတောင် ရခဲ့သေးတယ်"

သူပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူက ဗိုလ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီလူကို စခန်းမှာ တစ်ခါက မြင်ဖူးတယ်။ ငါ အမှန်မမှားဘူးဆိုရင် သူက အထူးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဗိုလ်ကြီးပဲ"

ထန်ဝေ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“စစ်တပ်က အစားအစာပြတ်လပ်မှုပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာနေတာများလား…”

“အထူးတပ်ဖွဲ့ကိုတောင် အစောင့်အရှောက်ပို့ပေးရတယ်ဆိုတော့ ပါမောက္ခဟန်က စခန်းအတွက် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရမယ်"