အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) - ဖုတ်ကောင်လေး

ကျူးလင်က ထိုထူးဆန်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ယုန်ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ထူထူ... သူတို့နဲ့အတူ နေခဲ့လိုက်...”

ထူထူက သူမ သွားမည့်နေရာကို မမေးမြန်းနိုင်ခင်မှာပင် ကျူးလင်က ညာဘက်သို့ လှည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမက ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျီယန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လင်အာ... ပြန်လာခဲ့ဦး..."

ကျီယန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျူးလင်ကို မတွေ့ရချေ။

သူက ခဏမျှ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း သူမကို မတွေ့ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လင်အာ ဘယ်မှာလဲ..."

ကျီယန်က ညာဘက်ရှိ လမ်းမဆီသို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူမက ရုတ်တရက် အဲဒီဘက်ကို ပြေးသွားတာ..."

ရှို့ဝူက ကျီယန် ညွှန်ပြရာ အရပ်မျက်နှာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝေ့... အဲဒီဖုတ်ကောင်တွေကို တားဆီးလိုက်..."

"ကောင်းပြီ..."

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် ထန်ဝေ့က နောက်သို့လှည့်ကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပူပြင်းသော လေပြင်းတစ်ချက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

သူက သူ၏ လက်ဖဝါးများအတွင်းသို့ စွမ်းအင်များ ပို့လွှတ်လိုက်ရာ ပူပြင်းသော လေပြင်းများ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင် သူ၏ လက်ဖဝါးများမှ မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာပြီး မြေပြင်အနှံ့ မြွေများကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

ဝူး...

မီးတောက်များက မီးတံတိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုမီးတံတိုင်းကို ဖြတ်သန်းလာသော ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေသည်။

ထန်ဝေ့၏ မီးတံတိုင်းက ဖုတ်ကောင်များကို ပိတ်ဆို့ထားစဉ် ရှို့ဝူက ကျီယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ယန် လမ်းပြ..."

ကျီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ရှို့ဝူက ထန်ဝေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝေ့... သွားကြစို့..."

ထန်ဝေ့က မြေပြင်ပေါ်မှ သူ၏ လက်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။

သူ့နောက်ကွယ်တွင် မီးတံတိုင်းက ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှို့ဝူက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးကာ မီးတံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်လာသော ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...

ဖုတ်ကောင်များမှာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားပြီး သွေးမည်းများနှင့် ပုပ်ပွနေသော အသားစများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကြဲသွားသည်။

သူ့နောက်ကွယ်ရှိ သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထန်ဝေ့က ရှို့ဝူကို လက်မထောင်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လန်းလိုက်တာ..."

ရှို့ဝူက ပြေးလွှားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း မဆိုးပါဘူး..."

ခဏမျှ ပြေးပြီးနောက် ကျိယန်က အဝေးတစ်နေရာတွင် ကျူးလင်က သူမ၏ ဓားကို အသုံးပြုကာ အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်သို့ တက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လင်အာ ဟိုမှာ..."

သူတို့ သုံးဦးနှင့် ထူထူတို့သည် ကျူးလင်က သူမ၏ ဓားကို အဆောက်အအုံ နံရံပေါ်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲတင်ကာ ဓားကို ခြေနင်းအဖြစ် အသုံးပြု၍ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး နံရံပေါ်သို့ ဓားကို ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဤနည်းလမ်းဖြင့် သူမသည် မီတာနှစ်ဆယ် မြင့်သော အဆောက်အအုံပေါ်သို့ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း အလွယ်တကူ တက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ကျွမ်းကျင်ပြီး ဖျတ်လတ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ ထန်ဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

"သူမ ဘယ်ကနေ သိုင်းပညာတွေ သင်လာလဲ မသိဘူး... ငါလည်း တကယ် သင်ချင်မိတယ်..."

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထူထူက မျက်လုံးကို အပေါ်သို့ လှန်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်မိသည်။

'မင်းသာ ငါ့သခင်မလို ဓားသိုင်းကို တကယ် သင်ယူမယ်ဆိုရင် ဓားကို စနစ်တကျ ဘယ်လိုကိုင်ရမလဲဆိုတာ မသိခင်မှာတင် သေသွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်...'

ယုန်ကလေးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်ကို ထန်ဝေ့က မသိရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်မိုးပေါ်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... လင်အာက အဲဒီဖုတ်ကောင်နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ပုံပဲ..."

ရှို့ဝူနှင့် ကျိယန်တို့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးလင်က သေးငယ်သော်လည်း ဖျတ်လတ်သော ဖုတ်ကောင်လေးတစ်ကောင်နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဖုတ်ကောင်လေးမှာ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးနှင့် တူပြီး ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

၎င်းက အဆောက်အအုံတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ခုန်ကူးရင်း ကျူးလင်ထံသို့ အရာဝတ္ထုများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ပေါက်နေသည်။

ထိုဖုတ်ကောင်ကို သတ်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထူထူက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“သခင်မ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လား...”

ထူထူထံမှ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုကို ရရှိပြီးနောက် ကျူးလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး... အဲဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းလောက်ပဲ ရှိတာ... ငါ အေးဆေး ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်က ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူမ မော့မကြည့်နိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ လည်ပင်းဆီသို့ အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက် တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအေးစက်သော လေပြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဖုတ်ကောင်လေး၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိတွေ့မီမှာပင် ကျူးလင်က သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကာ လေထဲတွင် တစ်ပတ်လှည့်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ချောမွေ့စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲတွင် လည်ပတ်သွားစဉ် ဖုတ်ကောင်လေး၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ခဏမျှ အချိန်များ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။

ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖုတ်ကောင်လေး၏ နီရဲသော မျက်လုံးများက ကျူးလင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုဖုတ်ကောင်လေးက သူမကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသော အားနည်းသည့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ကျူးလင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ကျူးလင်က လေထဲတွင် နောက်ပြန်ဂျွမ်းထိုးကာ ဖုတ်ကောင်လေး၏ ကျောပြင်ကို ကန်လိုက်ပြီး လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

ဝုန်း... ဂျွတ်...

ဖုတ်ကောင်လေးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်သဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်သော ကျူးလင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျူးလင်က ဖုတ်ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"ဝေါင်း…"

"ထွက်သွား... ထွက်သွား..."

ဖုတ်ကောင်လေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းက ကြောက်ရွံ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

သူမက ဓားကို ကိုင်စွဲကာ ဖုတ်ကောင်လေးထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိသိပ်ထားသော ပြင်းထန်သည့် ဖိအားများ ပိုမို အားကောင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဖုတ်ကောင်လေးက ဒေါသထွက်သွားသည်။

“ဂါး… ဂါး…”

"သတ်မယ်... မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

ဖုတ်ကောင်လေး၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ကျူးလင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမက ရပ်တန့်မသွားချေ။

သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက အလုပ်မဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖုတ်ကောင်လေးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဘယ်ညာသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖုတ်ကောင်လေး၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ နံရံများ အက်ကွဲသွားသည်။

ဖုတ်ကောင်လေးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျူးလင်ထံသို့ ပစ်ပေါက်သည့် ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဖုတ်ကောင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ နံရံအပိုင်းအစ နှစ်ခုက ကျူးလင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကြီးမားသော ကွန်ကရစ်နံရံ အပိုင်းအစနှစ်ခုက ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ လှည့်လည်သွားလာနေသော ဖုတ်ကောင်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။