အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄) - အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး

ဖုတ်ကောင်လေးက လူသားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ထင်မှတ်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် အေးစက်လှသော ဓားတစ်လက်က ၎င်း၏ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှနေ၍ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

စွပ်...

ကျူးလင်က သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်လေး၏ဦးခေါင်းထဲမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် သူမသည် ဖုတ်ကောင်လေး၏ဦးနှောက်ထဲမှ ကြည်လင်နေသော ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို တစ်ပါတည်း ကော်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တိန်...

ဘုန်း...

ကြည်လင်သော ပုံဆောင်ခဲအမြုတေသည် ဖုတ်ကောင်လေး၏ဦးနှောက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် ဖုတ်ကောင်လေး၏ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ကျူးလင်က သူမ၏ဓားကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပင်းကျန့်ပေါ်တွင် ပေကျံနေသော သွေးမည်းများနှင့် ပုပ်ပွနေသောအသားစများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမက ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရင်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။ ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများ ခေါင်မိုးထပ်ပေါ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြချိန်၌ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ဝေ့က ရှုပ်ပွနေသော ခေါင်မိုးထပ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝမှ ထွက်လာသော သူတို့ကို မြင်သဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမက ကြည်လင်သော ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို သူတို့အား ပြသရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဖုတ်ကောင်လေးရဲ့ စွမ်းရည်က တခြားဖုတ်ကောင်တွေကို ထိန်းချုပ်တာပဲ... ကံကောင်းတာက သူက အားနည်းသေးလို့ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက် မထိန်းချုပ်နိုင်သေးတာ...”

“မဟုတ်ရင် ဒီည ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကြားကနေ ငါတို့ လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”

ရှို့ဝူက သူမ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အဆင့်နှစ် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေပဲ... ဒီဖုတ်ကောင်လေးက ငါတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်မှတ်ထားနေတာ သာမန်ဖုတ်ကောင်တွေကို သုံးပြီး ငါတို့ကို ဒီနေရာရောက်အောင် မောင်းထုတ်ခဲ့တာ ထင်တယ်..."

သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီဖုတ်ကောင်လေးက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ..."

ရှို့ဝူလည်း ထိုအကြောင်းရင်းကို သိချင်သော်လည်း လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တွေးတောနိုင်သော ဖုတ်ကောင်မျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။

ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့က ဖုတ်ကောင်လေး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို စဉ်းစားနေကြစဉ် ကျီယန်က လက်ရန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့... ဒါကို လာကြည့်ဦး..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများက လက်ရန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ယခုရှိနေသော အဆောက်အအုံ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဆေးရုံအသေးစားလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုဆေးရုံမှာ သူတို့ ယနေ့ည ဆေးဝါးနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများ သွားရောက်စုဆောင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံ၏ သုံးလွှာမြောက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှို့ဝူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အကွာအဝေးကြောင့် သူမ၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အသားအရောင်ကိုမူ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူမက ငါတို့ကို လက်လှမ်းပြနေတာလား..."

ထန်ဝေ့က ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျီယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

"သူမက ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား... ငါတို့လည်း အဲဒီကို ပစ္စည်းသွားယူမှာဆိုတော့ သူမကို တစ်ခါတည်း ကယ်တင်ပေးသင့်လား..."

ထန်ဝေ့က ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

သူ မေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှို့ဝူ၊ ကျိယန်နှင့် ကျူးလင်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"မကယ်နဲ့..."

သူတို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ထန်ဝေ့က သူတို့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျီယန်က ထန်ဝေ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မြင်လား..."

ထန်ဝေ့က သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"မြင်တယ်... သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျီယန်က သူ၏မေးခွန်းကြောင့် ဆွံ့အသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်းသန့်ရှင်းလွန်းနေတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား..."

“ဒါ့အပြင် ဆေးရုံထဲမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီး ရှိနေရမှာလေ... ဒါပေမဲ့ သူမက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး ငါတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လက်ပြနေနိုင်တယ်...”

“မင်း ဆေးရုံထဲမှာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်တစ်လေကို မြင်မိလား... ဒီအခြေအနေက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ မင်းမခံစားမိဘူးလား..."

ကျီယန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ထန်ဝေ့သည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ... သူမက... သရဲများလား..."

သူ၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျီယန်က သူ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူမက သရဲတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူမက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ အသေအချာ ပြောရဲတယ်..."

ထန်ဝေ့က သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့... သူမက သရဲမဟုတ်လို့..."

စိတ်အေးသွားပြီးနောက် ထန်ဝေ့သည် ထိုအမျိုးသမီးက သရဲမဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကျန်းမာသော အသားအရေနှင့် နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ သူက ကျီယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူမမှာ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျန်းမာတဲ့ အသားအရေရှိတာပဲ... သူမက လူသားမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား... သူမက လူသားမဟုတ်ရင်... ဘာလဲ..."

သူ မေးပြီးနောက် မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအဖြေကို သိချင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ကျူးလင်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့က သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြောင်း တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမသည် လက်ဝှေ့ယမ်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်များကို အောက်သို့ချကာ သူမ၏နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အခန်းထောင့်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ထိုင်နေကြသော လူသားများကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးသည် အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်းမိုးထပ်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုလူသားလေးဦးကို မတွေ့ရတော့ချေ။

စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် လူသားများရှိရာသို့ ခေါင်းပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူသားများသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောပြင်များက နံရံနှင့် ကပ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ထိုအမျိုးသမီးသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ စကတ်အောက်ခြေမှ နွယ်ပင်တစ်ပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူငယ်တစ်ဦးဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"အင့်..."

နွယ်ပင်သည် ထိုလူငယ်ကို လေထဲတွင် ဆွဲချိတ်ထားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ညှစ်သတ်လိုက်သည်။

လူငယ်သည် သူ့လည်ပင်းမှ နွယ်ပင်ကို ဖယ်ရှားရန် လက်သည်းများ ကျိုးပြတ်သွားသည်အထိ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေပြီး နွယ်ပင်ပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် နီရဲပေကျံသွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်‌နေကြသည့် ကျန်ရှိနေသော လူသားများသည် နောက်ထပ်ပစ်မှတ်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြချေ။

လူငယ်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခြေထောက်များဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သစ်ပင်မြစ်များ စုပုံနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏နောက်ဆုံး စွမ်းအင်အကြွင်းအကျန်ကို လက်ဖဝါးထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် ညာဘက်လက်ဖြင့် နွယ်ပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ဖဝါးမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ နွယ်ပင်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

"အား..."