အခန်း ၁၃၈၁

အခန်း (၁၃၈၁) ဒီရွှံ့နွံထဲကို ငါသေချာပေါက် ဆင်းမှာပဲ

ထိုသို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းက လူတိုင်း၏ အာရုံကို သဘာဝကျကျပင် ဖမ်းစားသွားသည်။ ယင်းနင်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြင်သို့ အလောတကြီး ထွက်လာကြသည်။

ဝမ်ကောင်းရှင်းသည် ချွဲ့ဝမ်ယွမ်၊ နျဲ့ရှောင်ချန်နှင့် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုမှ များပြားလှသော မိန်းမချောလေးများကို မြင်သောအခါ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟာ... ဒီနေ့ ငါ့ကံက သိပ်ကောင်းနေတာပဲ၊ ဒီလို လှပတဲ့ တစ္ဆေမလေးတွေ အများကြီးနဲ့ လာဆုံရတယ်လို့... ကျွတ် ကျွတ်၊ မင်းတို့ကိုသာ ချူကျိုးမြို့ကို ခေါ်သွားရင် ဈေးကောင်းကောင်း ရမှာသေချာတယ်"

ဝမ်ကောင်းရှင်းက စကားပြောနေရင်း ချွဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် အခြားသူများကို အရှက်မရှိစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုက လူတိုင်း၏ ဒေါသကို သဘာဝကျကျပင် မီးထိုးပေးလိုက်သည်။ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က ပထမဆုံး ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးဖြင့် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီခွေးဝဲစား... ငါ့ကို ဒီလိုလာပြောရအောင် နင်က ဘယ်ကနေ တွားသွားပြီး ထွက်လာတာလဲ"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ နောက်လိုက်များက တညီတညွတ်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာကြသည်။ ဝမ်ကောင်းရှင်းက သူတို့ကို တားရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လောဘတရားများ တောက်ပနေလေသည်။ သူက ချွဲ့ဝမ်ယွမ်ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်ကာ ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒေါသကြီးတဲ့ ကောင်မလေးကိုး၊ ငါ့အကြိုက်ပေါ့"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"တောက်၊ ငါ့လိုလူက နင့်ကို ကြည့်ချင်စိတ်ပေါက်မယ်လို့ မတွေးခင် ရေအိုင်ထဲမှာ နင့်ရုပ်နင် အရင်ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး"

သူမ၏ ကြမ်းတမ်းသော မှတ်ချက်ကြောင့် လူအချို့မှာ အသံတိတ် ရယ်မောလိုက်မိကြလေသည်။ သို့သော် ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လှောင်ပြောင်သည်။

"တော်တော်လေး ရိုင်းစိုင်းစိုင်းလေးပဲ မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးဝမ်ကို ဒီလိုပြောရအောင်... အကျိုးဆက်တွေကိုကော မင်း စဉ်းစားပြီးပြီလား"

ဝမ်မိသားစု..

ဤအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အများအပြားမှာ လန့်ဖြပ်သွားကြပြီး ကြီးမားလှသော ကြောက်ရွံ့မှုက ပွဲခင်း၏ လေထုကို ပိုမို တင်းမာသွားစေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သတ္တိကြောင်ခြင်း မဟုတ်ချေ။ ဝမ်မိသားစု၏ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမှုက လုံးဝကို လွှမ်းမိုးလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။

သူတို့သည် ဇာတိ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများ မဟုတ်ဘဲ အခြားနယ်ပယ် တစ်ခုမှ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် အချိန်တိုတောင်းစွာသာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဤကမ္ဘာ၏ အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ချူကျိုးမြို့တွင် အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် ဇာတိ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက သူတို့၏ နာမည်ဆိုးကို သွေးနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ရွှဲနစ်စေခဲ့သည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ ဝမ်မိသားစု၏ သခင်လေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ အများအပြားမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုဖြင့် မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသတရားများ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော သွေးကြွေးမှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိလှချေ။ ဇာတိ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုနှင့် ဤနယ်ပယ်ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသူများမှာ အမြဲတမ်း ပြန်လည်သင့်မြတ်၍ မရနိုင်သော ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဝမ်မိသားစုနှင့် ဆိုလျှင် ထိုရန်ငြိုးမှာ လုံးဝကို ပြတ်သားလှပေသည်။

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်၏ နူးညံ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်မှုများ သိသိသာသာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝမ်ကောင်းရှင်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်မိသားစု"

သို့သော် ဝမ်ကောင်းရှင်းကမူ သူမ၏ သိသာထင်ရှားသော ရန်လိုမှုကို ကျေနပ်အားရနေပြီး ယုတ်မာစွာ ရယ်မောသည်။

"မှန်တယ်၊ မင်းတို့လို သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်တွေကို အများဆုံး သုတ်သင်ခဲ့တဲ့ ဝမ်မိသားစုကပဲ၊ မူလကတော့ မင်းတို့ကို အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ"

ထိုသို့ပြောရင်း ဝမ်ကောင်းရှင်းက ချွဲ့ဝမ်ယွမ်၊ နျဲ့ရှောင်ချန်နှင့် အမျိုးသမီးများကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောသည်။

"မင်းတို့ လိမ္မာပါးရည်ရှိရှိနဲ့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလူတွေကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်"

လူအုပ်ကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

"လူယုတ်မာ၊ အရှက်မရှိတဲ့ကောင်"

နျဲ့ရှောင်ချန်နှင့် အခြားသူများက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က ကျိန်ဆဲခြင်း မပြုချေ။ ယင်းအစား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တံတွေးထွေးချလာသည်။

"ထွီ"

ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားလေသည်။ သူ၏ အသံမှာ ခြိမ်းခြောက်သည့် လေသံဖြင့် နိမ့်ကျသွားသည်။

"သိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ ငါက အခွင့်အရေးပေးတာကို မင်းက တန်ဖိုးမထားမှတော့ ငါရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှောင်ပြောင်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ၏ ပတ်လည်တွင် သရဲတစ္ဆေ ပုံရိပ်များ စတင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဤပုံရိပ်များက သူနှင့်တူသော ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို ထူထပ်သော အုပ်စုကြီးတစ်ခုအလား ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကြက်သီးထဖွယ်ရာ ရယ်မောသံများ ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

"ကြည့်ထားစမ်း... မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်ကိုယ်ပွား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ အသွင်အပြင်ရှိသော အရိပ်များက တညီတညွတ်တည်း လက်များကို မြှောက်ကာ မြေပြင်ဆီသို့ ရိုက်ချကြလေသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုက အများအပြားကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

ယခုမှသာ ဇာတိ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုနှင့် ဤကျူးကျော်သူများအကြား လွှမ်းမိုးနေသော စွမ်းအားကွာဟချက်ကို သူတို့ အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြလေတော့သည်။

ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရက်စက်မှုများ တောက်ပနေသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်တွင် ဤတိုက်ခိုက်မှုအတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အများအပြားကို အသုံးပြုရခြင်းမှာ သူ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကို ပြသရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သာမန် လူသားများ သို့မဟုတ် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များက သူ့အတွက် အရေးမကြီးချေ။ ၎င်းတို့မှာ အသုံးမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးများ၊ ဤရတနာများကမူ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို အထိအခိုက်မခံဘဲ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ အောင်ပွဲကို မခံစားနိုင်မီမှာပင် သူ၏ အစီအစဉ်များ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မှေးမှိန်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အလောတကြီး မဟုတ်ဘဲ မြင်ကွင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသောကြောင့်ပင်။

၎င်း၏ ပေါ်ထွက်လာမှုမှာ သိမ်မွေ့သော်လည်း ဓားအလင်းတန်းမှာ ထောပတ်ကို ဖြတ်သွားသော ဓားပူတစ်လက်အလား တားဆီး၍ မရနိုင်ချေ။ ၎င်းက ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ ဖျက်ဆီးရေး တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သည့် အားထုတ်မှုမျှ မလိုဘဲ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ များပြားလှသော မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်ကိုယ်ပွားများလည်း ၎င်းနှင့်အတူ ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တုံးတိတိ အသံအချို့နှင့်အတူ ဝမ်ကောင်းရှင်းမှာ နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ယိုင်သွားပြီး အံ့ဩမှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလုပ်ရဲတာလဲ"

တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် နူးညံ့သော သက်ပြင်းချသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

"ဟူး... ငါ ဓားခုတ်တာ နည်းနည်း စောသွားပုံရတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းတောင်မှ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အဆောက်အအုံထဲမှ ရွှယ်အန်းက အလောတကြီး မဟုတ်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာ ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကွင်းပြင်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ မင်းကံ ဒီလောက်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"

ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ အကြည့်များ ရွှယ်အန်းအပေါ် ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်သော အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်သွားသည်။ သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ သားကောင်အဖြစ် အမှတ်အသားပြုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထသွားသည်။

ဒီလူက... အန္တရာယ်များတယ်။

ထိုအရာက ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ ပထမဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကဲ့သို့သော တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များအတွက်မူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးသည် အတိုတောင်းဆုံး အချိန်အတွင်း မရန်စသင့်ဆုံးသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း အပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ ကျရှုံးပါက သူတို့ မည်သို့ သေဆုံးသွားကြောင်းကိုပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဒီလောက် ခေါင်တဲ့နေရာမှာ ဘာလို့ ဒီလို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး ပေါ်လာရတာလဲ၊ ဒါက ပြိုင်ဘက် မိသားစုတွေ ဆင်ထားတဲ့ သေချာ စီစဉ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုများလား...

ဤအတွေးများက ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်မူလင်းက ရွှယ်အန်း၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ စွမ်းအားက အထင်ကြီးလောက်စရာ မရှိသော်လည်း ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ အကြည့်များက သူမလက်ထဲရှိ ကြေးမုံပြင်အပေါ်တွင် စူးစိုက်သွားသည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပါ၊ ဒါက သူ အရူးအမူး လိုက်ရှာနေခဲ့တဲ့ ဖန်းရှေးဟောင်း ကြေးမုံပြင်ပဲ၊။။။

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဝမ်ကောင်းရှင်းက တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ ရှေးဟောင်းကြေးမုံပြင်က ဘာသဘောလဲ"

"ငါလား... ငါက ရွှယ်အန်းပဲ၊ ဖန်းရှေးဟောင်း ကြေးမုံပြင် အတွက်ကတော့... ငါ အခုလေးတင် ရထားတာလေ"

ရွှယ်အန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ညဒါဆိုရင် အမှန်ပဲပေါ့၊ မြို့ငယ်လေးရဲ့ အစောင့်အရှောက် သစ်ပင်ဘုရင်က သူတို့ လက်ချက်နဲ့ ကျဆုံးသွားခဲ့တာပဲ...

ရွှယ်အန်း ဟူသော အမည်မှာ ဝမ်ကောင်းရှင်းအတွက် စိမ်းသက်နေပြီး သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုအရာက သူ့ကို ဆက်လက် ပြောဆိုခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဘာလဲ... မင်းလို လူသားမျိုးနွယ်စုက စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်က ဒီရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ကိစ္စထဲ ဝင်ပါချင်လို့လား"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဟဟ ရယ်မောသည်။

"မင်း မှားနေပြီ၊ ငါက ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စထဲကိုမှ ဝင်ပါဖို့ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘူး"

ဝမ်ကောင်းရှင်းက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများကို ထောင်ထသွားစေခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါလိုချင်တာက မင်းကို သတ်ဖို့ တစ်ခုတည်းပဲမို့လို့"

"ခွေးကောင်... မင်း..."

ဝမ်ကောင်းရှင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူစကားမဆုံးခင်မှာပင်။ ရွှယ်အန်းက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။ မည်သူမျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် သူ၏လက်က ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း... ဘာဖြစ်လဲ"

"မင်း... မင်းက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတာပဲ"

ဝမ်ကောင်းရှင်းက ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ရုန်းကန်မှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ သူ၏ ဖြူလျော့ပြီး ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုက ချက်ချင်း နေရာယူသွားတော့သည်။

--