အခန်း ၁၃၈၃

အခန်း (၁၃၈၃) အသက်ရှင်သန်ရန်

လူအုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာပြီး ရွှယ်အန်းကို ကြောင်အမ်းအမ်း စိုက်ကြည့်နေကြကာ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ယခုလေးတင် သေဆုံးသွားသော ဝမ်ကောင်းရှင်းနှင့် အစစ်အမှန် ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် လုံးဝနီးပါး တူညီနေသောကြောင့်ပင်။

ဤအရာက လူတိုင်းကို မလွဲမသွေ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီသခင်လေးရွှယ်က ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ...

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာပြီး လူတိုင်းကို ခပ်ဟဟ ပြုံးပြသည်။

"ငါဘယ်သူလဲ ခန့်မှန်းကြည့်ကြလေ"

လူအများအပြားမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ ရွှယ်အန်း၏ အသံသည်ပင်လျှင် ယခုလေးတင် သေဆုံးသွားသော ဝမ်ကောင်းရှင်း၏ အသံနှင့် လုံးဝ တူညီနေသောကြောင့်ပင်။

သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်မြင် မတွေ့ခဲ့ရလျှင် ဤလူများက ဤအရာအားလုံးကို လုံးဝ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုတွင် ရုပ်ဖျက်ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင် အများအပြား ရှိပြီး အချို့မှာ လူသားမျိုးနွယ်စုအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ လူသားအရေခွံကိုပင် ဝတ်ဆင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

သို့သော် ရုပ်ဖျက်ခြင်းက မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ အမြဲတမ်း ကွဲပြားမှု အချို့တော့ ရှိစမြဲပင်။ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့တိုင်အောင် ရွှယ်အန်း၏ လက်ရှိ အသွင်အပြင်မှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။

ရုပ်ရည်သွင်ပြင် တူညီရုံသာမက သူ၏ အရှိန်အဝါသည်ပင်လျှင် လုံးလုံးလျားလျား တစ်ထပ်တည်း ကျနေလေသည်။ ချွဲ့ဝမ်ယွမ် တစ်ယောက်သာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ရွှယ်အန်း၏ ပါးပြင်ကို ရဲတင်းစွာ ကိုင်တွယ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဝါး... တကယ်ကြီးကို အတူတူပဲ"

ရွှယ်အန်းမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ ရိုးအလွန်းလှကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်သဖြင့် ဒေါသမထွက်ဘဲ ပြုံးသာပြုံးမိသည်။

"သေချာတာပေါ့ အတူတူပဲပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက အစစ်အမှန် ဖြစ်နေလို့ပဲလေ"

ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချွဲ့ဝမ်ယွမ်မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒါဆို ရှင်က တခြားတစ်ခုခု အဖြစ် ပြောင်းလို့ရသေးလား၊ ဥပမာ ကျွန်မလိုမျိုး ပြောင်းလို့ရလားဟင်"

"ယွမ်နျန်... အရိုင်းအစိုင်း မလုပ်နဲ့လေ"

ယင်းနင်းက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ချွဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဆက်မပြောရန် တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်သည်။

"သခင်လေးရွှယ်... ဒီဝမ်မိသားစု သခင်လေးအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာက အစီအစဉ် တစ်ခုခု ရှိလို့လားဟင်"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး လူတိုင်းကို ငါ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်"

"မေးခွန်း ဟုတ်လား၊ ဘာမေးခွန်းလဲဟင်"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က စူးစမ်းလိုစိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားပြောနေစဉ် ရွှယ်အန်းက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောသည်။

"မင်းတို့ ဒီနေရာမှာပဲ ဒီတိုင်း အသက်ဆက်ရှင်သန်နေချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ပြီး မင်းတို့ ဆုံးရှုံးသွားတာတွေကို ပြန်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

ထိုမေးခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခန်းလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများလည်း ပြောင်းလဲသွား၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း၏ စကားများက သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသောကြောင့်ပင်။ ဤနယ်ပယ်တွင် ပုန်ကန်ထကြွမှုများ ဖြစ်ပွားပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားချိန်မှစ၍ ပြင်ပ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများ၏ မာနကြီးမှုများကြောင့် သူတို့ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဤကဲ့သို့သော နေရာသေးသေးလေးတွင် ခဲယဉ်းစွာ အသက်ရှင်သန်နေရသည့် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။

သို့တိုင်အောင် ဤအရာက ရေရှည် ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိထားကြသည်။ ယခင်က ဤမြို့လေးကို မကြာခဏ လာရောက် ဒုက္ခပေးတတ်သော သစ်ပင်ဘုရင်ကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ယခုလေးတင် သေဆုံးသွားသော ဝမ်ကောင်းရှင်းကို စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမှန်တရား တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

ဤပြင်ပ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များက သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ အတုအယောင် ငြိမ်းချမ်းမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်။

သို့သော် ဆုံးရှုံးသွားသမျှကို ပြန်ယူမည်ဆိုသော သူ၏ စကားက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဝမ်မိသားစု သခင်လေး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားသော်လည်း ဤနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်ကျူးကျော်လာသော ပြင်ပ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများမှာ ဝမ်မိသားစု တစ်ခုတည်း မဟုတ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်း၏ မသေချာမရေရာသော အကြည့်များကြားတွင် ယင်းနင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"သခင်လေးရွှယ်... ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဟင်"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ်၊ မင်းတို့ သတ္တိတွေ ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ပြီး ဒီထောင့်လေးမှာပဲ နေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ထပ်ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး၊ မင်းတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုတွေကိုပါ ငါ ကူညီပြီး ရှင်းလင်းပေးလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လောက်ကြာကြာခံမလဲဆိုတာကတော့ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူးလေ"

"တကယ်လို့များ ကျွန်မတို့က ဒီမှာ ဒီတိုင်း အသက်ဆက်ရှင်သန်နေဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး ဆိုရင်ကော"

ယင်းနင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ လေးနက်နေသည်။ ရွှယ်အန်းက အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း အတော်လေး အာဏာရှိသော ဤမိန်းကလေးငယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးသည်။

"အဲဒါလည်း ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ငါ မင်းတို့ကို ချူကျိုးမြို့ကို ခေါ်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီမှာ မင်းတို့ ပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့ အရာအားလုံးကို ငါတို့ ပြန်ယူကြမယ်"

ရွှယ်အန်း၏ စကားက လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေသည်။

လူအများအပြားမှာ အံ့ဩမှင်တက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စကားများမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းကို အမှန်တကယ် အောင်မြင်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲမည်ကို သူတို့သာလျှင် သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။

ချူကျိုးမြို့မှာ ဤနယ်ပယ်၏ ပထမဆုံး မြို့ဖြစ်ပြီး ပြင်ပ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များ အားလုံးနီးပါး ထိုနေရာတွင် စုရုံးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အထဲမှ အများအပြားမှာ ထိုနေရာမှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ယခု ပြန်သွားပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်ယူမည်ဟု ပြောခြင်းမှာ မည်သို့ လွယ်ကူနိုင်ပါ့မလဲ။

အနည်းဆုံးတော့ အများအပြားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးတောမ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသောအရာမှာ ယင်းနင်းက တစ်ခဏမျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒီနောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲဖို့ ကျွန်မတို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ယင်းနင်းက ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ သဘောတူလိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ ရွှယ်အန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ပြင်ဆင်ထားကြ၊ ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက လှည့်ထွက်သွားသည်။ ယင်းနင်းမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ရွှယ်အန်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေလေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က ပထမဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လာသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒါက ငါတို့ လုပ်သင့်တဲ့အရာပဲ၊ ဒီတစ္ဆေလို နေရာကြီးမှာ နေရတာ ငါ အရမ်းငြီးငွေ့နေပြီ"

လူငယ်အများအပြားမှာလည်း ဤအရာကြောင့် စိတ်အားထက်သန်ပြီး တက်ကြွလာကြသည်။ သို့သော် အခြားသူများမှာမူ လေးလံမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသက်ကြီးသူ တစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးယင်း... ဒီကိစ္စက အလွန်တရာ အရေးကြီးတယ်၊ မင်း သဘောတူလိုက်တာ နည်းနည်း လောသွားတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

ယင်းနင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ စကားပြောခဲ့သော အသက်ကြီးသူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားစေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပဲ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ယင်းနင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့သာ သဘောမတူရင် ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား၊ အမှတ်အသားကို ဖျက်ဖို့ သခင်လေးရွှယ်က ဘယ်လိုနည်းလမ်း သုံးခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမယ့် ဝမ်မိသားစုရဲ့ သားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ကောင်းရှင်းက ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားတာလေ၊ ဒီကိစ္စက အစောနဲ့အနှောင်း ပေါ်ပေါက်သွားမှာပဲ"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှင်တို့ရော ကျွန်မပါ ဘေးကင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားများက လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တခြားကို ပြောင်းသွားလို့ ရတယ်မလား"

လူတစ်ယောက်က တိုးညှင်းစွာ မေးသည်။ ယင်းနင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"အသုံးမဝင်ပါဘူး၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့က ဒီပြင်ပ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ သားကောင်တွေ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး အကျိုးဆက်တွေက ပိုလို့တောင် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့..."

ယင်းနင်းက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ တင်းမာနေသည်။

"ဒီလို နေ့ရက်တွေကို ရှင်တို့ လုံလောက်အောင် မကြုံခဲ့ရသေးဘူးလား"

ယင်းနင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး အချို့မှာ တိုးညှင်းစွာပင် စတင် ရှိုက်ငိုလာကြသည်။ အမှန်ပင်။ ဤရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ အပေါ်ယံတွင် ငြိမ်းချမ်းနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လူတိုင်းမှာ ကြီးမားလှသော ဖိအားများအောက်တွင် ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြားသူများကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရသော နျဲ့ရှောင်ချန်မှာ ကံကောင်းခြင်းလေး တစ်ခုသာ မရှိခဲ့ပါက ယခုအချိန်ဆိုလျှင် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု အချို့၏ ကစားစရာ အရုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေလောက်သည်။ သူတို့ တကယ်ကို ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်များကို လုံလောက်အောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ အသက်ပိုကြီးသူက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

"ဒါတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းက သခင်လေးရွှယ်က တကယ်ပဲ ဒါကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား"

ချွဲ့ဝမ်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်လည် ချေပရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ယင်းနင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျွန်မတို့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒါကြောင့် အခု မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်စက်ပဲ ရှိနေမယ် ဆိုရင်တောင်မှ အဲဒီအတွက် ကျွန်မတို့ ကြိုးစားအားထုတ်ရမယ်"

"အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက်ပေါ့”

--