အခန်း ၁၃၈၈
Vol. 93 Ch. 1388
အခန်း (၁၃၈၈) မင်း ခေါင်းတွေ မူးသွားပြီလား
မှော်ရတနာ မဏ္ဍပ်...
ရွှယ်အန်းသည် လူခြောက်ယောက်စာ သရေစာများကို သယ်ဆောင်၍ အတွင်းဘက်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အန်းယန်၊ ဟွီယင်းနှင့် ရှောင်ယွီတို့မှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။
"သုံးနှစ်ကတ်ပြိုင်"
မျက်နှာတွင် စက္ကူစ အမြောက်အမြား ကပ်ထားရသော အန်းယန်သည် သူမလက်ထဲရှိ ဖဲချပ်များကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ရွှယ်အန်း ဝင်ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိချေ။ ဟွီယင်း မျက်နှာပေါ်တွင် စက္ကူစများ ပို၍ပင်ကပ်ထားရပြီး သူမသည်လည်း ထပ်တူပင် အာရုံစိုက်နေ၏။ အန်းယန်က သူမ၏ သုံးနှစ်ကတ်ပြိုင်ကို ချလိုက်သောအခါ ဟွီယင်းက ကျယ်လောင်စွာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရယ်မောသည်။
"လေးနှစ်ကတ်ပြိုင်။"
ထို့နောက် သူမက ရှောင်ယွီကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။
"ရှောင်ယွီ... သူမကို ချေမှုန်းလိုက်စမ်း"
အန်းယန်က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လာသည်။
"ဘာ။ နင်တို့က အခု ပူးပေါင်းနေကြတာလား"
ရှောင်ယွီ၏ အသွင်အပြင်မှာ အတော်လေး သနားစရာကောင်းနေပြီး သူမ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ စက္ကူစများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံနေရသလောက်ပင် ဖြစ်ကာ သူမ၏ ဆယ်ခုထက်မကသော ရေဘဝဲလက်တံများက ရိုင်းစိုင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းနေပြီး တစ်ခုစီတွင် ဖဲချပ်တစ်ချပ်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ အန်းယန်၏ ညည်းညူသံကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်ယွီက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
"အစ်မယန်... အစ်မကို အနိုင်ယူဖို့ ကျွန်မက နည်းဗျူဟာတွေ သုံးဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မြေပိုင်ရှင်အဖြစ် ကြေညာရဲလောက်အောင် အစ်မဆီမှာ ဘယ်လို ဖဲချပ်မျိုးတွေ ရှိနေလဲဆိုတာကို ကျွန်မ သိချင်မိတယ်"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ဖဲချပ်နှစ်ချပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချသည်။
"ဂျိုကာနှစ်ချပ်ပြိုင်"
အန်းယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားပြီး သူမ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေ၏။
"လေးနှစ်ကတ်ပြိုင် ပြီးတာနဲ့ ဂျိုကာချတယ်ပေါ့လေ"
"ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကစားကွက်ပဲ၊ အစ်မယန်... ဘယ်လို ခံစားရလဲ၊ ခေါင်းတွေ မူးသွားပြီလား"
ရှောင်ယွီက မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် ရယ်မောလာသည်။ ဟွီယင်းကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာပြီး သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလို ရဲဝံ့မှုမျိုးကို ငါတို့ လိုအပ်တာပဲ၊ ဆက်သွား၊ အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ"
"အစ်မယန်... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
ရှောင်ယွီ၏ လက်တံများက စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် ရိုက်ခတ်နေ၏။
"လေယာဉ်ပျံ"
"အောင့်တယ်"
အန်းယန်က လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာဖြင့် ဗြုန်းစားကြီး အော်ပြောသည်။
"စတြိတ်ကတ်"
"အောင့်တယ်"
ဟွီယင်းက ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်မတတ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
"အစ်မယန်... ရှောင်ယွီ ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်"
ရှောင်ယွီက ရွှင်လန်းစွာဖြင့် ဖဲချပ်နှစ်ချပ်ကို ထပ်ချသည်။
"နှစ်နှစ်ကတ်ပြိုင်၊ ပြီးတော့ ဖဲချပ်တစ်ချပ်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်၊ နောက်ဆုံးကတ်ပဲ"
အန်းယန်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဖဲချပ်များကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။
"ပြီးသွားပြီ၊ မေမေ ရှုံးသွားပြီ"
ရှန်းရှန်းက စက္ကူစတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲထုတ်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
လက်တစ်ဖက်တွင် ပုံးငယ်လေးတစ်ခုနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် စုတ်တံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော နျန်နျန်က ပခုံးတွန့်လာသည်။
"ဘာဖြစ်လို့ မေမေရယ်၊ အစ်မဟွီရယ်၊ ရှောင်ယွီရယ်က ဒါကို ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေကြတာလဲဆိုတာ သမီး နားကိုမလည်နိုင်တော့ဘူး၊ သူတို့က အိပ်ရေးပျက် အစားအသောက်ပျက်ခံတဲ့အထိတောင် ဖြစ်နေကြတယ်... ဒါက အဲဒီလောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလို့လား"
ရှန်းရှန်းက တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"နျန်နျန်... ညီမလေးရဲ့ စကားပုံ သုံးနှုန်းမှုက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာတာပဲ"
"သေချာတာပေါ့၊ သမီးက စကားပုံ အဘိဓာန် တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်ထားပြီးပြီပဲ"
နျန်နျန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောသည်။
"အဲဒီလိုလား"
နူးညံ့သော အမျိုးသားအသံတစ်သံက ဖြတ်ပြောလာသည်။ မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီးနောက် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှယ်အန်း၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဖေဖေ..."
မိန်းကလေးနှစ်ဦးက စတင် အော်ခေါ်ကြသည်။ ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ သူတို့အား တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ သယ်ဆောင်လာသော သရေစာများကို ကမ်းပေးသည်။
အရသာရှိသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီးဖြစ်သော နျန်နျန်မှာ ဆက်၍ မအောင့်ထားနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ စုတ်တံနှင့် ပုံးငယ်ကို ချထားလိုက်ပြီး သရေစာတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ အငမ်းမရ စတင်စားသောက်တော့သည်။
ရွှယ်အန်းက အန်းယန်၏ အနောက်သို့ လျှောက်သွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဖဲချပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
"သူမကို ဗုံးခွဲလိုက်"
"ဟင်"
အန်းယန်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ ရွှယ်အန်းက တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး ခါးကို ကိုင်းညွတ်ကာ အန်းယန် အနောက်မှနေ၍ K လေးချပ်ပြိုင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်ပေးသည်။
"ဘုန်း"
ယခုအခါ ဆွံ့အသွားရမည့် အလှည့်မှာ ရှောင်ယွီ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်းယန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
"ဒါပေမယ့် ရှောင်ယွီမှာ ဖဲချပ် တစ်ချပ်ပဲ ကျန်တော့တယ်လေ"
ရွှယ်အန်းက ပြုံးကာ သူမကို စိတ်ချစေရန် ပြောသည်။
"ပြဿနာမရှိဘူး... သူမ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး"
ထိုသို့ပြောနေစဉ် ရွှယ်အန်းက အခြားဖဲချပ်တစ်ချပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"လေး"
အန်းယန်၏ နှလုံးသားမှာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ပြီးသွားပြီ...
ဖဲချပ် တစ်ချပ်သာ ကျန်ရှိတော့သော ရှောင်ယွီမှာ လေးတစ်ချပ်ကိုသာ ဖိချရန် ဖိအားပေးခံရသည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမက ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ရနိုင်တော့မည်နည်း။
သို့သော် မျှော်လင့်မထားစွာပင် ရှောင်ယွီမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရပြီး သူမ၏ လက်တံများက ဆက်လက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ဘဲ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မရဘူး... အောင့်တယ်"
ဟွီယင်း၏ မျက်လုံးများက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
"လေးကိုတောင် နင်က အောင့်တာလား"
ရှောင်ယွီက ခေါင်းခါယမ်းသည်။
"အောင့်တယ်"
အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ဟွီာင်းက ဖဲချပ်ကို ကောက်ယူကာ စတင်ကစားတော့သည်။ သို့သော် သူမက ရွှယ်အန်းကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပွဲရှုံးသွားရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မယူလိုက်ရချေ။ အန်းယန်က ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
"ဟားဟားဟား... နိုင်ပြီဟေ့၊ ရှန်းရှန်း၊ နျန်နျန်... ဒီကို မြန်မြန်လာကြ"
သရေစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကြဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေးနှစ်ဦးက သူတို့၏ လက်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးက စုတ်တံနှင့် ပုံးငယ်ကို ယူလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဦးက စက္ကူစတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ ဟွီယင်းနှင့် ရှောင်ယွီတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စက္ကူစအသစ်များကို သေသပ်စွာ ကပ်ပေးသည်။
ရွှယ်အန်းက ဤမြင်ကွင်းကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ ဤသည်မှာ လတ်တလောတွင် ထိုသုံးဦး၏ အနှစ်သက်ဆုံး အချိန်ဖြုန်းစရာ ကစားစရာဖြစ်ပြီး အန်းယန်နှင့် သူမ၏ အဖော်များကို အခြေခံ လိုအပ်ချက်များကိုပင် လျစ်လျူရှုထားရလောက်သည့်အထိ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေစေခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။
မြေပိုင်ရှင် ကစားခြင်းပင် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရွှယ်အန်းသည် မှော်ရတနာမဏ္ဍပ်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူတို့သုံးဦးမှာ စက္ကူစများအောက်တွင် နစ်မြုပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေသည့် အခြေအနေတွင်ပင် သူတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။
ခဏတာ လေ့လာစောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းမှာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူတို့၏ ကစားဟန်မှာ ဆိုးရွားလှပြီး တကယ့်ကို အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသည်။ သူတို့သည် အလွယ်ကူဆုံး ဖဲချပ်ပုံစံများကိုပင် မမှတ်မိနိုင်ကြသလို အခြားသူများ ချသွားခဲ့သည့် ဖဲချပ်များကိုပင် မမှတ်မိနိုင်ကြချေ။
သို့တိုင်အောင် သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ လုံးဝ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။ အဆုံးတွင်တော့ ရွှယ်အန်းမှာ ဆက်၍ မကြည့်ရက်တော့ဘဲ ဝင်ရောက်ကာ ပွဲအချို့ သင်ပေးခဲ့ပြီး သူ့အား ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား သူတို့ကို အံ့ဩမှင်တက်သွားစေခဲ့သည့် အခြေခံ နည်းပညာအချို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
"လာ... ငါတို့ ဆက်ကစားကြရအောင်"
အန်းယန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ရှောင်ယွီနှင့် ဟွီယင်းတို့မှာမူ စိတ်အားထက်သန်မှု နည်းနေ၏။
"မရဘူး... မရဘူး၊ အခန်းထဲမှာ ဆရာကြီး ရှိနေတာကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး ရနိုင်တော့မှာလဲ၊ အာ... ငါ မေ့တော့မလို့ပဲ၊ သခင်မလေး ရှောင်ရှားရဲ့ ဥခွံကို ငါ ရေသွားချိုးပေးရဦးမယ်"
ရှောင်ယွီက ထခုန်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားရင်း ပြောသည်။
"နတ်ဘုရား အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဘောလုံးက အပြင်မှာ ရှိနေတယ်၊ ငါ သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
ဟွီယင်းကလည်း အလျင်အမြန်ပင် အတုခိုး၍ ပြောသည်။ ထွက်ခွာသွားစဉ် ဟွီယင်းက သရေစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကြသော မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးကိုလည်း ပွေ့ချီကာ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဧည့်ခန်းမှာ လူသူကင်းမဲ့သွားပြီး သူတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ အန်းယန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။
"ယောကျ်ား... ဘာကိစ္စ ရှိလို့ ဒီကို လာတာလဲ"
"အင်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က လောင်းကစားမှာ အရမ်းကို နစ်မွန်းနေတော့ စာဖတ်သူတွေတောင် ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်ကြတော့ဘူး၊ မကြာသေးခင်က ဘာဖြစ်လို့ မင်း ပေါ်မလာတာလဲဆိုတာကို သူတို့က ညည်းညူနေကြလို့ ငါ လာစစ်ဆေးကြည့်တာ"
ရွှယ်အန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလသည်။
"စာဖတ်သူတွေ ဟုတ်လား၊ ဘယ်က စာဖတ်သူတွေလဲ"
"အာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ မရှိဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"
ရွှယ်အန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ"
အန်းယန်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားပုံရသည်။
"ယောကျ်ား... လတ်တလောမှာ ကျွန်မ နည်းနည်း အရမ်းစွဲလမ်းနေခဲ့တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်၊ နောက်ကို အဲဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်နော်"
ရွှယ်အန်းက လှမ်း၍ သူမ၏ နှာခေါင်းကို နောက်ပြောင်ဟန် ဆွဲညှစ်သည်။
"မင်း ကစားချင်သလောက်သာ ကစားပါ၊ မင်းက ကိုယ့်မိန်းမပဲ... ဖဲကစားတာလေး နည်းနည်းပါးပါးက ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အာ့... နာတယ်"
သူမက ညည်းညူလိုက်သော်လည်း အန်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုက ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုက ဖဲကစားရခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ထိုပိုင်စိုးပိုင်နက်နိုင်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ပြောရခက်ပေသည်။
အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အန်းယန်က အနည်းငယ် အသက်ရှူမဝသလိုဖြင့် မေးသည်။
"ယောကျ်ား... အခု အပြင်ဘက်မှာ အခြေအနေတွေက ဘယ်လိုရှိလဲ"
"တစ္ဆေနယ်ပယ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ"
ရွှယ်အန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အို... ရှင် ရှာနေတဲ့ သူငယ်ချင်းကိုရော တွေ့ပြီလား"
ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါယမ်းသည်။
"မတွေ့သေးဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီကမ္ဘာက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"
"ဘယ်လိုမျိုးလဲ"
"မင်း တရုတ် စတူဒီယိုတစ်ခုက ထူးဆန်းသော ပုံပြင်ကို ဖတ်ဖူးလား ဒီက မွေးရပ်မြေတစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အားလုံးက အဲဒီစာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တွေချည်းပဲ၊ နျဲ့ရှောင်ချန်၊ ယင်းနင်၊ ရှင်းရှစ်စန်းနျန်... စသဖြင့်ပေါ့"
အန်းယန်၏ မျက်လုံးများက အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။
"ဟွာမျိုးနွယ်စုတချို့ အရင်က ဒီကို ရောက်ဖူးတယ်လို့ ရှင် ပြောချင်တာလား"
"အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလောကနယ်ပယ်ရဲ့ ကြီးကြပ်သူမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်"
ရွှယ်အန်းက စဉ်းစားခန်းဝင်လျက် ပြောသည်။ အန်းယန်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း တွေးတောစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တခစ်ခစ် ရယ်မောသည်။
"ယောကျ်ား..."
"ဟင်"
"ကျွန်မကို ဖဲခိုးနည်း သင်ပေးပါလား"
"....”
--