အခန်း ၁၃၉၂

အခန်း (၁၃၉၂) ငါ မာနမကြီးရဲဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာခဲ့ပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လော့မိသားစု၏ သမီးအကြီးဆုံးအတွက် ဆရာဖြစ်သူက ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို တွေးတော၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်သာလျှင် ဤအရာကို ကြိုတင်သိမြင်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး နေရာအနှံ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အေးစက်စွာ လေ့လာစောင့်ကြည့်နေသည်။

ထိုဘုန်းကြီးက ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ပုံမှန်အသွင်အပြင်သာ ရှိသော်လည်း ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေသော သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ ချွင်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။ လော့ကျင်းထင်၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးတက်သွားပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလာသည်။

မည်သည့်အကြောင်းရင်းကြောင့်မှန်း မသိရသော်လည်း သူ ပြုံးလိုက်သောအခါ သူ၏ ပုံမှန် မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် သာမန်ထက် ထူးကဲသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုမျက်လုံးများမှာ အခြားသူများကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် တည်ငြိမ်စေသော မှော်ပညာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

ဤအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တက်ရောက်လာသူ အများအပြားမှာ အလိုအလျောက်ပင် ညှို့ယူဖမ်းစားခံလိုက်ရသော မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဘုန်းကြီးက သူ၏ လက်များကို ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ချထားလျက် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေဟန်ဖြင့် ဘေးတိုက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာသည်။

သေချာသည်ပေါ့။ ဝင်ပေါက်မှ ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပြီးနောက် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မာနထောင်လွှားနေသော လူတစ်စုက မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဤလူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြယ်တာရာများ ဝန်းရံနေသည့်အလား ရိုသေလေးစားခံရကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျက်သရေရှိပြီး တည်ကြည်လေးနက်သည့် အသွင်အပြင်ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူမက ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ခိုင်မာတည်ကြည်စွာ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါက ယခင်က ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်ကို ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

"မေမေ"

လော့ကျင်းထင်က ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤထူးခြားပေါ်လွင်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ လော့မိသားစု၏ နောက်ကွယ်မှ အစစ်အမှန် အာဏာပိုင်ရှင်ဖြစ်သော လော့ကျင်းထင်၏ မိခင်ပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤလောကနယ်ပယ်တွင် အကြောက်ရဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုသူမှ လော့လီဟုအမည်ရ၏။

လော့ကျင်းထင်၏ ခေါ်ဝေါ်မှုကြောင့် သတိရသွားကြသော လူအများအပြားကလည်း အလျင်အမြန်ပင် စတင် ဦးညွှတ်လာသည်။

"လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ခေါင်းဆောင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ရိုသေလေးစားသော အသံများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့လီက အနည်းငယ်မျှသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်များက ရှုပ်ပွနေသော စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်၏ ကြမ်းပြင်နှင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပိုင်ရှီးနှင့် ကျုံးချန်တို့ နှစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း အမြင့်ဆုံးသော အာဏာစက်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကြပြီး တိုင်တောရန် လူကြီးတစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားသော ကလေးများအလား ထိတ်လန့်တကြား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။

"လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်... အားလုံးက အဲဒီ စောက်ရူး ဝမ်ကောင်းရှင်းရဲ့ အပြစ်တွေချည်းပါပဲ"

သရုပ်ဆောင်ဆရာကြီး ပိုင်ရှီးက တုန်ယင်နေပြီး ငိုလုမတတ်ဟန်ဆောင်ကာ လွန်ကဲသော ပြဇာတ်တစ်ခုကို စကသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီ ဝမ်ကောင်းရှင်းက အခွင့်အရေးမရှိဘဲ စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး လော့မိသားစုရဲ့ အာဏာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး"

ကျုံးချန်ကလည်း မီးလောင်ရာ လေပင့်သကဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။

"ဟင်"

လော့လီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ ရွှယ်အန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ ပိုင်ရှီးနှင့် ကျုံးချန်တို့က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်စီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာကြည်နူးမှု အလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဟက်၊ ဝမ်ကောင်းရှင်း... အခု မင်း ဘယ်လောက်အထိ မာနကြီးနိုင်သေးလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့၊ လော့မိသားစုရဲ့ နယ်မြေမှာ ရမ်းကားရဲတယ်ပေါ့လေ၊ အဲဒီအတွက်နဲ့တင် ဒီနေ့ မင်း ထွက်ပြေးလို့ လွတ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ရွှယ်အန်းကို လဲကျသွားစေရန် သူတို့ အသေအချာ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်နိုင်ပြီဟု ခံစားရသဖြင့် ထိုနှစ်ဦးမှာ စိတ်ထဲမှနေ၍ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

လော့ကျင်းထင်မှာမူ သူမ၏ နှလုံးသား ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အောင်မြင်ရန် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သက်ညှာပေးရန် တောင်းဆိုရန် ရည်ရွယ်ကာ သူမသည် ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန် ရှေ့သို့မတိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ မိခင်၏ စိတ်နေသဘောထားကို သူမ နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ထားလေသည်။ သူမ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တတ်သော စရိုက်လက္ခဏာက လော့မိသားစုအတွင်း၌ သူမ၏ စကားကို အမြဲတမ်း အငြင်းပွားဖွယ် မရှိစေခဲ့ချေ။

ကလေးဘဝကတည်းက လော့ကျင်းထင် ကိုယ်တိုင်ပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ တင်းကြပ်သော ချုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး သူမ၏ ဆန္ဒကို ဘယ်သောအခါမှ မလွန်ဆန်ရဲခဲ့ချေ။

သေးငယ်သော ပုန်ကန်မှု လုပ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် သရေစာဝယ်ရန် ရံဖန်ရံခါ ခိုးထွက်ခြင်းသာလျှင် သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အရာဖြစ်လေသည်။ မေမေက သူ့အပေါ် အရမ်းကြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲဟုသာ လော့ကျင်းထင် စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့လီသည် ထိုင်နေသော ရွှယ်အန်း၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အရပ်မြင့်မားမှုက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရွှယ်အန်းအပေါ်၌ မိုးထိမတတ် မြင့်မားစွာ ကြီးစိုးနေသော အနေအထားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူမသည် ရွှယ်အန်းကို စိုက်ကြည့်နေရုံသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမိန့်ပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာကာ နေရာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အနီးအနားတွင် ထိုင်နေကြသူ အများအပြားမှာ မျက်နှာဖြူရော်သွားကြပြီး ပို၍ လုံခြုံသော အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်သာလျှင် အနှောင့်အယှက်ကင်းမဲ့စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီး မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေသည်။

ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ကြုံတွေ့ဖူးသော ရွှယ်အန်းကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်အတွက် လော့လီ၏ တည်ရှိမှုမှာ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုချေ။ ၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ်ပင် ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် လူအုပ်ကြီးက ဤအရာကို နားမလည်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဝမ်မိသားစု၏ သခင်လေးမှာ ရှက်ရွံ့ပြီး ထိတ်လန့်နေကာ လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့နေရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။

အများအပြားမှာ ရွှယ်အန်းကို သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသည့် အကြည့်များဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ပိုင်ရှီးနှင့် ကျုံးချန်တို့မှာမူ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရလေသည်။ အကယ်၍ ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် မလိုအပ်ပါက သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများကို ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်ပြီး ဖြစ်နေပေမည်။

သို့သော် လော့လီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အံ့ဩမှင်တက်မှု အလင်းတန်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေသော ဤလူငယ်မှာ လုံးဝ အာရုံခံ၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုပင်ဖြစ်ကာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက လဟာပြင်ကိုသာ ရှာတွေ့နေခဲ့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ လော့လီ၏ စိတ်မှာ အလိုအလျောက်ပင် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သရုပ်ဆောင်တွေ အားလုံးလည်း နေရာယူပြီးပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပြဇာတ်စင်ကလည်း အသင့်ဖြစ်သွားပြီပဲ"

လူအုပ်ကြီးမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အကြည့်များကို ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှု အမူအရာများကို ပြသနေကြသည်။

ဒါက ဘာကို အဓိပ္ပါယ်ရတာလဲ၊ ဝမ်မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံးက ဘာကို ပြောချင်နေတာလဲ...

ကျုံးချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လာသည်။

"ဝမ်ကောင်းရှင်း... ဒီမှာ လျှောက်ပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေစမ်းနဲ့။ လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ရှေ့မှာ အခု မင်းရဲ့ မာနကို ဘာလို့ ဆက်ပြီး မပြတော့တာလဲ"

"အို... ငါ မာနမကြီးရဲဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ကျုံးချန်ကို ခပ်ဟဟ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။ ကျုံးချန်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မော၏။

"မင်းက သေလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် မာနထောင်လွှားနေတုန်းပဲ၊ မာနကြီးတယ် ဟုတ်လား၊ မင်း တကယ်ပဲ မာနကြီးတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ဒီနေရာမှာ ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်းပါ"

သူ၏ စကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တုံးတိတိ ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ကျုံးချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို သွေးရောင် လွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

"ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုးကို ငါ ကြားရခဲပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက တောင်းဆိုလာမှတော့ ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့"

ရွှယ်အန်း၏ လေသံမှာ အရေးမစိုက်သောဟန် ပေါက်နေ၏။ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။ ကျုံးချန်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူမှာ ပိုင်ရှီးကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော သွေးစွန်းများနှင့် ကျုံးချန်၏ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရုတ်တရက် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုဖြင့် ပြောသည်။

"အား... ကျစ်... ဒီအဝတ်အစားကို ဒီမနက်မှ ငါ အသစ်ဝတ်လာတာကို၊ အား... အရမ်း ညစ်ပတ်သွားပြီ၊ အား..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ပိုင်ရှီးမှာ ဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ပြဇာတ်ဆန်ဆန် စိတ်အားထက်သန်သူ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ချေ။ သူ၌ သန့်ရှင်းရေးကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသော ရောဂါတစ်ခုလည်း ရှိနေသဖြင့် ဤသွေးရွှဲနေသော မြင်ကွင်းက သူ့အတွက် လုံးဝ သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက ပိုင်ရှီး၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို အလျင်အမြန်ပင် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ခြင်းဖြင့်ပင် မိုးကြိုးပစ်ချသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုင်ရှီး၏ ခေါင်းမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသက်ကင်းမဲ့စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်နေရတာလဲ၊ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ၊ ခဏလောက် တိတ်တိတ်နေစမ်းပါ"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ မည်သူကမျှ စကားမပြောရဲကြတော့ချေ။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျုံးမိသားစုနှင့် ပိုင်မိသားစုတို့မှ သခင်လေး နှစ်ဦးမှာ အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်များမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော အပိုင်းအစများအဖြစ် ရောက်သွားသည်။

ဤသတ်ဖြတ်မှုအတွက် တာဝန်ရှိသူမှာ သူသည် ပိုးကောင်နှစ်ကောင်ကို နင်းချေလိုက်သကဲ့သို့သာ ပြုမူနေပြီး အရေးမစိုက်ချေ။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ တခြားသူဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် လုံလောက်အောင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤအရာအားလုံးက လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ သာမန် လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲမှုမျိုး မဟုတ်ချေ။ လူတစ်ယောက်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည့် ရိုင်းစိုင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် လူအများအပြား၏ အကြည့်များမှာ ထူးဆန်းသွားခဲ့ပြီး ရွှယ်အန်းကို သံသယဖြစ်ဖွယ်နှင့် သေမင်းတစ်ပါးကဲ့သို့သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

--