အခန်း ၁၃၉၃

အခန်း (၁၃၉၃) ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးဆိုတာ သူ့ဝဋ်လည်မှုနဲ့သူ ရှိနေဖို့ပဲ ငါ လိုလားတယ်

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လော့လီက သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ လော့လီက ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းနှစ်လောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်နိုင်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက အကြည့်ကို ရုတ်တရက် လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်သည်။

"မင်းက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ"

ဟင်၊ သူက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား၊ သူက ဝမ်မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံး ဝမ်ကောင်းရှင်း မဟုတ်ဘူးလား

ဤအတွေးက လူအများအပြား၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်သည်။ လော့လီ၏ အမူအရာကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ မျက်နှာဖြူရော်နေသော ချွဲဝမ်ယွမ်ကို သူက လှမ်းကြည့်သည်။

"လာ... ငါ့ပခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးစမ်း"

ချွဲဝမ်ယွမ်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ပခုံးများကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ ရွှယ်အန်း၏ လုပ်ရပ်များက လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူက ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှလောက် ရမ်းကားရဲရတာလဲ၊ သူက တကယ်ပဲ သေရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။

လော့မိသားစုမှ လူငယ်အဖွဲ့ဝင် အများအပြား၏ မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကာ ရှေ့သို့ အတူတကွ ခြေလှမ်းလိုက်ကြသည်။

လော့လီက သူတို့ကို တားဆီးရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းက ဝမ်ကောင်းရှင်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်တောင် မဟုတ်ဘူးမလား"

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အနည်းငယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက သူ၏ လက်ဆယ်ချောင်းကို ပူးယှက်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ကွေးတက်သွားကာ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို မင်းက ထိုးဖောက်မြင်နိုင်မှတော့ ငါ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဖဲချပ်တွေကို စားပွဲပေါ် ချပြလိုက်တော့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းမှာ ရုတ်တရက် အနက်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဝန်းရံခံလိုက်ရပြီး သူတို့က အလျင်အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ လူတိုင်းရှေ့တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်လာသောအခါ သူသည် ဝမ်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ဝမ်ကောင်းရှင်း မဟုတ်တော့ဘဲ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ပရိသတ် တစ်ခုလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေကို ရှုသွင်းလိုက်ကြသည်။ လူအများအပြား၏ မျက်လုံးများမှာ အဆုံးအစမဲ့သော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလွန်းသောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ကောင်းရှင်းသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အမွေဆက်ခံသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလောက်အောင် စည်းကမ်းမဲ့သူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ချူကျိုးမြို့တော်ရှိ လူအများအပြားအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ရစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ရွှယ်အန်း၏ ဟန်ဆောင်မှုကို မည်သူကမျှ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဤအချိန်အထိ သူတို့အားလုံး လှည့်စားခံခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော လှည့်စားနိုင်သည့် ဖုံးကွယ်မှုမျိုးမှာ ကြားတောင် မကြားဖူးခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက်။ လူအုပ်ကြီးထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"ရှင်းအာ..."

ထို့နောက် ဝမ်ထိုက်ဟွေသည် လူအုပ်ကြီးထဲမှ အရူးတစ်ယောက်အလား ပြေးထွက်လာပြီး ရွှယ်အန်းကို လက်ညှိုးထိုးလာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ရှင်းအာ ဘယ်မှာလဲ၊ သူ့ကို မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

ရွှယ်အန်းက လက်ကို မြှောက်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြသည်။

"ရှူး... မင်းရဲ့ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပါ၊ မင်းပြောတာ ငါ ကြားရပါတယ်၊ မင်းရဲ့ ရှင်းအာက သေသွားပြီ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့ သူက ကြီးမားတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ သေဆုံးသွားတာမို့ အဲဒါကို အပြစ်ပေးခံရတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်"

အပြစ်ပေးခံရခြင်း ဆိုသည့် စကားလုံးကို သူ ပြောလိုက်သောအခါ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သော ဘုန်းကြီးက ရွှယ်အန်းကို ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ ရွှယ်အန်းက သူ့ကို အပြုံးတစ်ခု ပြန်ပြုံးပြသည်။ ဝမ်ထိုက်ဟွေက ဤအရာကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူချစ်မြတ်နိုးရသော သားဖြစ်သူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လူသတ်သမားက သူ၏သား ရုပ်သွင်ကို ယူဆောင်ထားကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အဆုံးအစမဲ့သော ဒေါသများဖြင့် အလုံးစုံ လွှမ်းမိုးခံနေရသည်။

"ရှင်း... ရှင်းအာ၊ ငါ့သားအတွက် လက်စားချေဖို့ မင်းကို ငါ သတ်မယ်"

ဝမ်ထိုက်ဟွေက အရူးတစ်ယောက်အလား ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ရုတ်တရက် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးလာသော ဝမ်ထိုက်ဟွေမှာ မှင်သက်သွားသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူ၏ ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံရသည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းမှာ အတော်လေး ဝေးကွာသော နေရာသို့ လွင့်စင်သွားပြီး လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"အား... ငါ့ခြေထောက်တွေ"

သို့သော် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်ခင်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းမှာ ရေနွေးပူဖြင့် လောင်းချခံလိုက်ရသော ဖန်ခွက်တစ်ခွက်အလား ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး အလုံးစုံ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ဘုန်း...

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာလည်း အမှုန့်ကြေသွားပြီး ပြိုလဲကျသွားသည်။ ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပေါ့ပါးစွာ သက်ပြင်းချသည်။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စကားနားမထောင်ရတာလဲ၊ အသံကို တိုးတိုး အော်ဖို့ ငါ ခုလေးတင် ပြောထားတာကို မင်း နားမထောင်ဘူး၊ အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ ကြည့်စမ်း၊ ကောင်းမွန်ပြည့်စုံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာပဲ"

မည်သူကမျှ စကားမပြောရဲကြတော့ဘဲ အမှန်တကယ်တော့ လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းမှ ယခုအချိန်အထိ ဤတိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလအတွင်း ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် လှုပ်ရှားခြင်းလေးမျှပင် မရှိဘဲ လူသုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးမှာ တကယ့်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အနည်းဆုံးတော့ လော့လီ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်အမင်း လေးနက်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုအဖြစ် သူမသည် ဤလူငယ်၏ နောက်ခံကို ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဓားအလင်းတန်း၏ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်မှုအတွင်း၌ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဓားဆန္ဒကိုသာ သူမ ခပ်ရေးရေး ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ သူက ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလား။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လော့လီက ခဏတာ စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်ပြီးနောက် ပြော၏။

"မိတ်ဆွေ... နင် ဒီကို ဘာအတွက်ပဲ လာလာ၊ အခု လူသုံးယောက်ကို မင်း သတ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဒီရန်ငြိုးကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူးလား"

"အဆုံးသတ်ရမယ် ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အပြုံးမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"အဆုံးသတ်ခြင်း အကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောဖို့ မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်းများ ရှိနေလို့လဲ"

ဘုန်း...

ဤစကားများနှင့်အတူ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။=လော့လီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။0လော့မိသားစုမှ လူငယ်ပါရမီရှင်များမှာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

"ဒီကောင်လေးက ဘယ်က ရောက်လာပြီး ဒီလောက်တောင် မာနထောင်လွှားရဲရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ အရေးမပါတဲ့ လူတချို့ကို သတ်လိုက်နိုင်ရုံနဲ့ ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့၊ သူ့ကို သတ်ကြ"

သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် လူအများအပြားက ရွှယ်အန်းဆီသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်မျှ မလှမ်းရသေးခင်မှာပင် သူတို့ ပုသွားကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူတို့၏ ခြေထောက်များ ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။ ဓားအလင်းတန်းက အလွန်မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ဤအရာ မဖြစ်ပျက်ခင် သူတို့ နာကျင်မှုကို ခံစားရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါ..."

ဤလော့မိသားစုဝင် အနည်းငယ်မှာ ခဏတာ မှင်သက်နေစဉ် ရေကူးနေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား မြန်ဆန်လှသည့် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့၏ နဖူးများကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

ဖူး... ဖူး... ဖူး...

သူတို့သည် ညည်းညူသံ တစ်ချက်မျှပင် မထွက်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အလောင်းများ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ကျုံးချန်တို့ထက်ပင် ပို၍ ကံဆိုးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဓားအလင်းတန်းက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လိမ်ချိုးပစ်ရုံသာမက သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကိုပါ အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် နည်းလမ်းများက သူတို့၏ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြန်လည် စုစည်းရန် မနည်းကြိုးစားခဲ့ရသော ကျုံးချန်၊ ပိုင်ရှီးနှင့် ဝမ်ထိုက်ဟွေတို့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သက်သာရာရမှု ခံစားချက်တစ်ခုပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ လူသားခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤလော့မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ လော့လီက သူမ၏ မိသားစုဝင်များ၏ အလောင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်သော ဒေါသများဖြင့် တောက်လောင်နေပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လာသည်။

"နင်က ငါ့လော့မိသားစုဝင်တွေကို တကယ်ပဲ သတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

"ကျုပ် သတ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ"

ရွှယ်အန်းက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်ပြီး ရယ်မောသည်။

"ဒေါသရဲ့ အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ၊ အဲဒီခံစားချက်ကို သေချာ အရသာခံထား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက ရှားပါးတယ်လေ"

လော့မိသားစုဝင်များ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးလာစေရန် လော့လီက သူမ၏ လက်ကို မြှောက်၍ တားဆီးလိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

ရွှယ်အန်းက လော့လီကို တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ အံ့ဩမှင်တက်နေဆဲဖြစ်သော လော့ကျင်းထင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။

"ငါ လိုချင်တာက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးဆိုတာ သူ့ဝဋ်လည်မှုနဲ့သူ ရှိနေဖို့ပဲ ငါ လိုလားတယ်၊ ဒါပါပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက လှည့်လာပြီး လော့လီကို ကျောချမ်းဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပြသလာသည်။

"ခင်ဗျားက အများကြီး အကြံအစည်တွေ ထုတ်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကိုတောင် အလောင်းအစားတစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုတဲ့အထိပဲ၊ ရည်မှန်းချက်က တကယ်ကို မသေးဘူးပဲ"

လော့လီ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နင်... နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ငါ နားမလည်ဘူး"

"နားမလည်ဘူး ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်ကို လက်မြှောက်၍ ညွှန်ပြပြီး အေးစက်စွာ ပြောလေသည်။

"မြေကြီးအောက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြောပြဖို့ လိုသေးလို့လား"

--