အခန်း ၁၃၉၄

အခန်း (၁၃၉၄) မင်း ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားလဲဆိုတာ အခု မင်းကို ငါ ပြောပြမယ်

လော့လီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး သူမ၏ အနောက်တွင် ကြမ်းတမ်းလှသော အနက်ရောင် အရှိန်အဝါတစ်ခုက စတင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဒေါသတကြီး တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အလား ဖြစ်သွားကာ အများအပြားကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးက ရွှယ်အန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ နွေဦးလေပြေတစ်ခုအလား နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပုံရပြီး သူ၏ ဆံပင်တစ်ပင်မျှပင် လှုပ်ခတ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"မင်းက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ"

လော့လီက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လူသတ်ချင်စိတ်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ခိုင်မာနေ၏။

"ငါက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ ဘုန်းကြီးထံသို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

"ခင်ဗျားမှာ ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား"

ဘုန်းကြီးမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ကာပြောသည်။

"ဒီဘုန်းဘုန်းရဲ့ ဘွဲ့တော်က ကျင်ကျွယ်ပါ၊ ဒကာတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား"

ရွှယ်အန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

"ရင်းနှီးသလို ရှိပေမယ့် မသိပါဘူး"

ကျင်ကျွယ်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ ရွှယ်အန်းက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အာ... ဒီလိုကိုး"

ထို့နောက် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော လော့ကျင်းထင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာမေး၏။

"သူမက မင်းရဲ့ တပည့်လား"

ကျင်ကျွယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံသူတွေက တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုကနေ တပည့် လက်ခံတာလဲ"

ကျင်းကျွယ်က တိုးညင်းစွာ ရယ်မော၏

"ဗုဒ္ဓက သတ္တဝါအားလုံးဟာ တန်းတူညီမျှတယ်လို့ ဟောကြားထားပါတယ်၊ လူသားမျိုးနွယ်စုကပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုကပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးမှာ ဗုဒ္ဓသဘာဝ ရှိကြတာပါပဲ"

"ဗုဒ္ဓသဘာဝ ဟုတ်လား၊ ဟားဟား..."

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုရယ်မောသံတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"ဒါဆို မင်းက ဒီတစ္ဆေတွေအတွက် ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့၊ သူတို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးဖို့လား"

သူက အပြစ်များဆိုသည့် စကားလုံးကို လေးနက်စွာ ဖိပြောသည်။ ကျင်ကျွယ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုမှာ ထူးခြားသော လေသံတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။ ရင်းနှီးသလိုရှိသော်လည်း ဝေးကွာနေကာ အများအပြားကို ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားစေသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

လော့လီက ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ လေ့လာစောင့်ကြည့်နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသော အလင်းတန်းက သူမ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော တွက်ချက်မှုများကို ဖော်ပြနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ကျင်းထင်က သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူနှင့် ရွှယ်အန်းတို့ကြားသို့ လုံးဝ အံ့ဩမှင်တက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှမ်းကြည့်နေပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ဘူးလား"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ မေးသည်။ ကျင်ကျွယ်က နူးညံ့စွာ ရယ်မော၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။

"ဒကာတော်ရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက ပြတ်သားနိုင်ပေမယ့် ကိုယ်တော်ကတော့ ယုံကြည်ချက် ရှင်းလင်းပါတယ်၊ ကိုယ်တော် လုပ်နေတာက လူအများစုကို ပညာပေးဖို့နဲ့ အပြစ်တွေကို ကယ်တင်ပေးဖို့ သက်သက်ပါပဲ၊ အဲဒီမှာ မှားယွင်းနေတာ တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား"

သူ၏ လေသံက အမြဲတမ်းလိုလို နူးညံ့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်များက သူ၏ စကားလုံးများထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက ကျင်းကျွယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် ခေါင်းညိတ်လာသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းရဲ့ ယုံကြည်ချက်က ရှင်းလင်းတယ်လို့ မင်း ဆိုနေမှတော့ မင်း အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းနေလဲဆိုတာကို မင်းကို ငါ ပြသပေးရတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ရွှယ်အန်းက သူ၏ အကြည့်ကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။ သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှာ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အေးစက်မှုများဖြင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူက မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် ဆောင့်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

လော့မိသားစု စံအိမ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းမှာ ယိုင်နဲ့သွားကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အားနည်းသူများမှာ သူတို့၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် မရပ်တည်နိုင်လုမတတ် ဖြစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားကြသည်။ လော့လီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လာသည်။

"သူ့ကို တားကြစမ်း"

သူမ၏ အမိန့်ပေးမှုမှာ လက်တွေ့အားဖြင့် မလိုအပ်တော့ချေ။ ခန်းမဆောင်အတွင်း စုရုံးနေကြသော လော့မိသားစုဝင်များမှာ ဆက်၍ မအောင့်ထားနိုင်တော့ချေ။

"မာနထောင်လွှားတဲ့ စောက်ရူးကောင်... သေလိုက်စမ်း"

"အားလုံး အတူတူ... သူ့ကို သတ်"

လော့မိသားစုမှ လူများမှာ ငတုံးများ မဟုတ်ကြချေ။ ရွှယ်အန်း၏ စောစောက စွမ်းအားပြသမှုက သူ၏ ခွန်အားမှာ အနည်းဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ညီမျှကြောင်း အတည်ပြုပေးပြီး ဖြစ်သည်။

လှုပ်ရှားမှု မပြုလုပ်ခင် သူတို့က အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်စီ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နှုတ်ဆိတ်စွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ရှေ့သို့ တိုးလာစဉ် သူတို့သည် အနက်ရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်သွားကြပြီး ရွှယ်အန်းကို တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်ထားသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။ ဤပေါင်းစပ် တိုက်ခိုက်မှုက မည်သူ့ကိုမဆို အံ့ဩထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်လေသည်။

ရွှယ်အန်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်မူလင်း၊ ယင်းနင်နှင့် ချွဲဝမ်ယွမ်တို့ပင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မျက်နှာဖြူရော်သွားကြသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက လက်မတစ်ဝက်မျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော စကားလုံးတစ်လုံးကို အသံထွက်ပြောသည်။

"ပျောက်ကွယ်သွားစမ်း"

ရွှယ်အန်း၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ၎င်း၏ ပဲ့တင်ထပ်မှုက ဧရာမ တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော လော့မိသားစုဝင်များနှင့် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်သွားသည်။

ဘုန်း...

မိုးကြိုးပစ်ချသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသော ထိန်းချုပ်မရနိုင်သည့် စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်။ လှိုင်းလုံးကြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်မှာ မုန်တိုင်းထဲရှိ မျောစာပင်များအလား အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်အတွင်း တက်ရောက်လာသူများမှာ ချွင်းချက်မရှိဘဲ ထိုပေါက်ကွဲမှု၏ သန့်စင်သော အင်အားကို ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဖမ်းမိသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ် ပိုမြင့်မားသူများမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်ရန် မနည်းကြိုးစားခဲ့ရပြီး အားနည်းသူများမှာမူ လွင့်စင်သွားကာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်နေကြသည်။

သို့သော် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများက ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။ အဖျက်စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းအင်က စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်ကို အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးပစ်ပြီးနောက် ၎င်း၏ တံမြက်လှည်းသကဲ့သို့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားကာ လော့မိသားစု စံအိမ် တစ်ခုလုံးကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သောင်းကျန်းမှုတစ်ခုဖြင့် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အဆောက်အအုံများ ပြိုကျကာ သစ်ပင်များ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော စံအိမ်ကြီးမှာ အလုံးစုံ အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သေဆုံးဒဏ်ရာရသူများမှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ချေ။

ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်သွားကာ လူတိုင်းက မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည့် ရွှယ်အန်းကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အတွင်းဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ခန့်မှန်းရခက်စွာဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် တုန်ယင်နေကြသည်။

အဆုံးတွင်တော့ အနက်ရောင် အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ မြင်ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှယ်အန်းက သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကိုပင် မပြောင်းလဲဘဲ တုန်လှုပ်ခြင်း ကင်းမဲ့သော အေးချမ်းမှု အရှိန်အဝါဖြင့် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အနောက်တွင် အမျိုးသမီး သုံးဦးက အထိအခိုက်မရှိ၊ ဒဏ်ရာမရဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်ပင်လျှင် အပျက်အစီးများကြားမှ ဘေးကင်းရာ နေရာတစ်ခုအလား ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်ကာ သန့်စင်နေပုံရသည်။

သို့သော် လော့မိသားစုဝင်များနှင့် ပတ်သက်၍ကာ ဆွံ့အနေသော လူအုပ်ကြီးက သူတို့၏ အကြည့်များကို ရွှယ်အန်း၏ ရှေ့ရှိ နေရာဆီသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။ နေရာမှာ လွတ်ဟာနေပြီး လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် လေဟာပြင်အတွင်း၌ အမှောင်အရိပ်များ လှုပ်ရွလာခဲ့ပြီး အတူတကွ ပူးကပ်လျက် တုန်ယင်နေသော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ် ဆယ်ခုကျော်အဖြစ်သို့ အားနည်းစွာ ပြန်လည် စုစည်းလာကြသည်။ ဤသူများမှာ လော့မိသားစု၏ အင်အားအကြီးဆုံး အသက်ကြီးသူများပင် ဖြစ်သည်။

အခြားသော လော့မိသားစုဝင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ အကြွင်းအကျန်လေးမျှပင် မကျန်ရစ်တော့ဘဲ သူတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လော့လီက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လာသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်များကို ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး မြင်တွေ့ခွင့် ပေးခဲ့သည်။ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ အသံထွက်ခဲ့သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ အသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော ခွန်အားကို သယ်ဆောင်ထားပြီး လော့မိသားစု၏ ပေါင်းစပ်အင်အားများကို ချေမှုန်းကာ သူတို့အားလုံးနီးပါးကို အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အသက်ကြီးသူ ဆယ်ဦးကျော်မှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အနှစ်သာရ အများအပြားကို စတေးပြီး လဟာပြင်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာခြင်းဖြင့်သာ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတိုင်အောင် သူတို့သည် မနည်းတောင့်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ အများအပြားမှာ အလွန်တရာ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး လေတစ်ချက်တိုက်ရုံဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေပုံရသည်။

တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်း။ ပို၍ တိကျစွာပြောရလျှင် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင် မဟုတ်ချေ။

စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံမျှဖြင့် လော့မိသားစု၏ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။ ယခု ပြသနေသော ခွန်အားအဆင့်မှာ အများစုအတွက် မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

လော့လီ၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု နွံထဲသို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

လော့ကျင်းထင်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အေးခဲနေပြီး ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှလောက် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိအောင် အင်အားကြီးမားနေရသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ရှီး၊ ကျုံးချန်နှင့် ဝမ်ထိုက်ဟွေတို့နှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုသုံးဦးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင် အက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သောက်ကျိုးနည်း၊ အရင်က ဒီလိုလူမျိုးကို ငါက ဆန့်ကျင်ဖို့ ရဲခဲ့တယ်ပေါ့လေ၊ မသေတာကိုက... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ၊

ပိုင်ရှီးက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ အောင်ပွဲခံလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ ထိုအရာအားလုံးကို အရေးမပါသော လုပ်ရပ်တစ်ခုအလား သဘောထားနေခဲ့သည်။ သူက ကျင်ကျွယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့်ပြော၏။

"အခု သေချာကြည့်ထား။ မင်းရဲ့ အမှားက အတိအကျ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကို မင်းကို ငါ ပြသပေးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက မြေပြင်ကို ထပ်မံ၍ ခြေဖြင့် ဆောင့်လိုက်သည်။ တဂျုံးဂျုံး မြည်ဟည်းနေသော တုန်လှုပ်မှုကြားတွင် မာကျောသော မြေပြင်အနှံ့ နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအက်ကြောင်းများထဲမှ အနက်ရောင် မြူခိုးအစုအဝေးများ လေထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအနက်ရောင် တိမ်တိုက်များအတွင်း၌ ခပ်ရေးရေးဖြစ်သော်လည်း ကြမ်းတမ်းစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အရိပ်အယောင်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လေသည်။

ကျင်ကျွယ်၏ မျက်လုံးများက သဘောပေါက်သွားမှုနှင့်အတူ ခဏတာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နက်ရှိုင်းသော ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူက လက်အုပ်ချီ၍ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကြီးလေးလှတဲ့ အပြစ်တွေ... ကြီးလေးလှတဲ့ အပြစ်တွေပဲ…”

--