အခန်း ၂၂

အခန်း (၂၂) ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခြင်း

ဖုန်းခေါ်သံတခုကြောင့် စုယွမ်မှာ နိုးလာခဲ့ရ၏။ တနေ့ကုန်အိပ်ဖို့စီစဥ်ထားခဲ့သောလည်း ယခုအခါ ခွင့်ရေးမရှိတော့ပုံရလေသည်။

မရင်းနှီးသော နံပါတ်တစ်ခုဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း စုယွမ်သည် အများကြီး မတွေးတောဘဲ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပေ၏။

"ဟယ်လို ဘယ်သူပါလဲဗျ…"

တစ်ဖက်မှ သုံးစက္ကန့်ခန့်အထိ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့သဖြင့် စုယွမ်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဖုန်းမှားခေါ်ထားတာဆိုရင် ကျွန်တော် ချလိုက်တော့မယ်နော်…"

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် စုယွမ်က ဖုန်းချရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

"နေပါဦး ဒါက စုယွမ်လား…"

နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ ဒါပေမဲ့ ပြောရတာ နည်းနည်းတော့ ခက်နေတယ်…"

ပိုင်ယုံ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အို ခင်ဗျားက ဘယ်သူပါလဲ…"

စုယွမ်က ဤသူမှာ မည်သူနည်းဟု တွေးတောကာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ပိုင်ယုံက စကားပြောဆိုပြီးသွားချိန်၌ စုယွမ်သည် ချက်ချင်း သတိဝင်သွားတော့၏။

သူဖြစ်နေတာကိုး။

စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးမှုဇုန်၏ မန်နေဂျာ။ ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံးရှိ စီးပွားရေးအဆောက်အအုံ မြေကွက်များအားလုံးမှာ သူ၏ စီမံအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပေသည်။

ကျန်းချန်မြို့တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဆောက်လုပ်ရေးမြေကွက်များ လိုအပ်သူတိုင်းသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးပိုင် မှတစ်ဆင့် သွားရမည်ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

ဤသူ၏ အရေးပါမှုမှာ အထူးတလည် ပြောဆိုနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

"အို အို ဦးလေးပိုင်ကိုး အကူအညီလိုတာ တစ်ခုခုရှိလို့လား…"

စုယွမ်သည် သူ၏အကြောင်းကို သတင်းအချက်အလက်များမှတစ်ဆင့် သိရှိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း မသိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရဆဲပင်။

"အင်း ဒီလိုပါ မင်းကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ မင်းဘက်ကများ ဆန္ဒရှိမလားလို့ ကြည့်ရအောင်ပါ…"

"ဒီကိစ္စက ရှင်းပြရတာ တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတယ် ဒီနေ့ည ၆ နာရီကျရင် မင်းကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်ချင်တယ် ကားပေါ်မှာပဲ ငါတို့ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့ ဘယ်လိုသဘောရလဲ…"

ပိုင်ယုံက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ မောက်မာမှုမျိုးမရှိဘဲ အလွန် ယဉ်ကျေးဖော်ရွေစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အင်း ကောင်းပါပြီလေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်လည်း တခြားလုပ်စရာ မရှိပါဘူး ဒီည ၆ နာရီအတွက် နေရာတစ်ခုရွေးပြီး ကျွန်တော့်ကို အသိပေးလိုက်ပါ…"

စုယွမ်က သဘောတူလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ယနေ့ ညစာစားဖြစ်ခဲ့ပါက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆင်ခြေဖုံးရှိ ထိုမြေကွက်ကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာလည်း အဆမတန် မြင့်တက်လာမည် ဖြစ်ပေ၏။

ညနေ ၆ နာရီ ၁၅ မိနစ်၊ လင်ကျန်း စားသောက်ဆိုင်။

သီးသန့် အခန်းငယ်တစ်ခု၊ စားပွဲတစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံနှစ်လုံး၊ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဟင်းလျာအချို့၊ ရေခဲစိမ်ဘီယာ နှစ်ခွက်နှင့် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရုံဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော တောက်ပနေသည့် မြစ်ကမ်းရှုခင်းတို့က လူကို အလွန် နေလို့ထိုင်လို့ကောင်းစေသည်။

"ဒါဆို ပိုင်ချန်က အသက်လေးနှစ်အရွယ်မှာ ပျောက်သွားခဲ့တာပေါ့…"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဦးလေးတို့က သူမနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံအချို့ ရှိနေသေးတာပေါ့…"

"ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် သဘောတူလို့ ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဦးလေးပိုင် သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒါက အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်မှာပါ အဓိကကတော့ သူမရဲ့ ဆန္ဒအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေသေးတယ်လေ…"

စုယွမ်က ပိုင်ယုံအား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ သဘောတူညီချက်ကပဲ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ဖြစ်နေပါပြီ တကယ်လို့ အဆင်မပြေခဲ့ရင်လည်း တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှာကြတာပေါ့…"

"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းကို အလကားသက်သက် လုပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး ငါ မင်းကို အချက်တစ်ချက် လိုက်လျောပေးနိုင်ပါတယ်…"

ပိုင်ယုံက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဦးလေးပိုင်ရာ အရမ်း အားနာစရာ ကောင်းနေပါပြီ ကိစ္စကလည်း မပြီးပြတ်သေးတော့ ကျွန်တော်က အချက်တွေ တောင်းဆိုဖို့ အခြေအနေမှာ မရှိသေးပါဘူး ပြီးမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့…"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း ကောင်းပါပြီလေ ရှောင်စူး ငါက အလုပ်တွေ တော်တော်ရှုပ်နေသေးပြီး ဖြေရှင်းစရာလေးတွေ ရှိနေလို့ အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး…"

ပိုင်ယုံသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စောစောထွက်သွားရန် မသင့်လျော်သော်လည်း အလုပ်ကြောင့် သူ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

"ရပါတယ် ရပါတယ်…"

စားပွဲပေါ်ရှိ မစားရသေးသော ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း စုယွမ်မှာ တံတွေးမျိုမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရပေသည်။

လင်ကျန်း စားသောက်ဆိုင်သည် အလွန်အဆင့်မြင့်သော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းများကလည်း ကြီးမြင့်ကာ အစားအသောက် ပမာဏများကလည်း နည်းပါးလှသဖြင့် စားပွဲတစ်လုံးစာ ဟင်းလျာများသည်ပင် ဗိုက်ဝစေရန် မလုံလောက်ခဲ့ချေ။

စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာအနည်းငယ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စားသောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် စုယွမ်သည် ထပ်စားချင်နေသေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

ထိုစဉ် သူ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

"ပိုင်ချန် - စုယွမ် နင် အချိန်ရလား နင့်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ငါ ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးချင်လို့…"

ဖတ်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် သဘာဝကျကျပင် သဘောတူလိုက်ပြီး ဤသည်မှာ ပိုင်ချန်နှင့် စကားပြောရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ချန်သည် ကျန်းချန်မြို့တွင် အလွန်နာမည်ကြီးသော သီးသန့်စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ဘွတ်ကင်လုပ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် နေ့စဉ် ဧည့်သည်ကန့်သတ်ချက် ရှိသဖြင့် စားပွဲရရန် ခက်ခဲလှပေ၏။

မကြာမီမှာပင် စုယွမ်သည် စားသောက်ဆိုင်၏ သီးသန့်အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးခေါက်လိုက်ရာ ပိုင်ချန်က တံခါးလာဖွင့်ပေးလေသည်။

"နင်က ဘာစားချင်လဲ မပြောတော့ ငါလည်း နာမည်ကြီးဟင်းလျာ အနည်းငယ်ကိုပဲ မှာလိုက်တယ် နင့်အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီမလားတော့ မသိဘူး…"

ပိုင်ချန်သည် ယနေ့တွင် အလွန်လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဤညစာစားပွဲကို အလွန် တရားဝင်သော အခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ သဘောထားနေပုံရပေသည်။

"ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ် ငါက အကုန်စားတတ်တယ် အထူးသဖြင့် ဒီလို စားသောက်ဆိုင်ကောင်းကောင်းက ဟင်းတွေဆိုရင်ပေါ့…"

စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ စုယွမ်၏ စိတ်အခြေအနေသည် လင်းလက်သွားတော့၏။

သူက စောစောက ဗိုက်မဝခဲ့သဖြင့် ဤသည်က အတိအကျ ကွက်တိဖြစ်နေပေသည်။

တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က စုယွမ်သည် စားသောက်တတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင်းရော ကျောင်းပြင်ပတွင်ပါ ကောင်းမွန်သော စားသောက်ဆိုင်များနှင့် မကောင်းသော နေရာများအားလုံးကို သိရှိထားသူ ဖြစ်ပေ၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး စတင်စားသောက်ကြပြီး အထက်တန်းကျောင်း အမှတ်တရအချို့ကို ပြန်လည်ပြောဆိုရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ရေခဲစိမ်ဘီယာ တစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နင် အခုထိ မသိသေးဘူးမလား ငါတို့ အတန်းဖော်တွေက ငါ့ရဲ့ နောက်ခံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မျိုးစုံ ပြောနေကြတာလေ…"

"တကယ်တော့ ငါ့မှာ မိဘအရင်းတွေရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်…"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး သူတို့နဲ့ ပတ်သက်တာ အကုန်လုံးက ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ တော်တော်လေး ဝေဝါးနေတယ် တကယ်တော့ ငါ သူတို့ကို နှစ်အတော်ကြာအောင် ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး…"

"ငါတို့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေတဲ့နှစ်မှာပဲ ငါ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေ မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြတယ် အဲဒီကတည်းက ငါ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့တာလေ…"

"တကယ်တော့ နင်တို့အားလုံး ပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုလေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတာကို ငါ တကယ် အားကျမိတယ်သိလား…"

ပိုင်ချန်၏ လေသံတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။

"အင်း…"

"နင့်မိဘတွေမှာ ပြောပြလို့မရတဲ့ အခက်အခဲတချို့ ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် သူတို့လည်း ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး နင့်ကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေနေကြမှာပါ…"

"တကယ်လို့ သူတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် နင် သူတို့ကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိလား…"

စုယွမ်က သတိထားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အင်း အသိအမှတ်ပြုတယ်ဆိုတဲ့ စကားက ပြောရတာ လွယ်ပေမဲ့ လုပ်ရတာတော့ တော်တော်ခက်တယ်…"

"ဒါပေမဲ့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေသေးလို့လေ…"

ပိုင်ချန်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း ငါ့မှာ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို အထူးပြုလုပ်တဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက် ရှိတယ် နင့်အတွက် သေချာရှာပေးဖို့ သူ့ကို အကူအညီတောင်းလိုက်မယ်…"

"ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် နင် ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တယ် ပြီးတော့ အခုလည်း ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အကူအညီကို ပေးနေပြန်ပြီ ငါ လုပ်ပေးနိုင်တာက နင့်ကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးတာလေးပဲ ရှိတယ်…"

"ဒါက နင့်ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ တကယ်ကို မလုံလောက်သေးပါဘူး…"

ပိုင်ချန်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါတို့က အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲလေ…"

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက်စားသောက်ကြလေ၏။

ညရှစ်နာရီခန့်တွင် ညစာစားပွဲမှာ နောက်ဆုံး၌ ပြီးဆုံးသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ပိုင်ချန်သည် ပန်းရောင်ဘန်တလေကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး အလွန် ကြည့်ကောင်းနေပေ၏။

စုယွမ်ကမူ လမ်းလျှောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကာဗွန်ထုတ်လွှတ်မှု နည်းပါးကာ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိန်းသိမ်းရာရောက်ပေသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ ငါ့နာမည်က နောက်ပိုင်း ပြောင်းထားတာ မဟုတ်ဘူး ငါ့ကို အမြဲတမ်း ဒီနာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်ခဲ့ကြတာ ဒါကလည်း သဲလွန်စတစ်ခုပဲလေ…"

ပိုင်ချန်က ပြောဆိုလိုက်၏။

စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပိုင်ချန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

မူလက ပိုင်ချန်သည် စုယွမ်ကို လိုက်ပို့ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း စုယွမ်က ငြင်းဆန်ခဲ့လေ၏။

စုယွမ်သည် အိမ်သို့ တက္ကစီတစ်စီးဖြင့် ပြန်လာခဲ့ပြီး ရေခဲရေတစ်ပုလင်းကို ရှာဖွေ သောက်သုံးလိုက်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း သူ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပေသည်။

"ဒီလိုဆိုတော့ ပိုလွယ်သွားပြီ အလုပ်တစ်ဝက် ပြီးသွားပြီပဲ…"

ထို့နောက် စုယွမ်သည် ပိုင်ယုံထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လိုက်ပြီး သူနှင့်သူ၏ ဇနီးတို့၏ ဓာတ်ပုံများ၊ သူတို့၏ ယခင် နေရပ်လိပ်စာနှင့် အခြားအရာများကို တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။

တကယ်တော့ သူ ယနေ့ညမှာပင် အခြေအနေကို ပိုင်ချန်အား ရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပေသည်။

စုယွမ်သည် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းမနေချင်တော့ချေ။ ဂိမ်းအနည်းငယ် ဆော့ပြီးနောက် ညဆယ့်တစ်နာရီခန့်တွင် သူ စုဆောင်းရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို ပိုင်ချန်ထံသို့ ပို့ပေးလိုက်တော့၏။

ပိုင်ချန် မည်သည့်အချိန်တွင် မြင်တွေ့မည်ကိုတော့ စုယွမ် မသိခဲ့ပေ။ သူသိထားသောအရာမှာ ယခုအချိန်တွင် သူ အိပ်ရန် လိုအပ်နေပြီဆိုခြင်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။