အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉) ကတ်ဖြတ်လိုက်

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ရှောင်ကျင်း" ရှုကျင်း အမြန်လျှောက်လာတော့ ညီမယွမ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည် ။

"အစ်မယွန်း... ဟိုမစ္စတာစူးက ကတ်နဲ့ရှင်းချင်တယ်တဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ စာချုပ်က မပြင်ရသေးဘူးလေ..."

ရွှီကျင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အို... ကတ်ဖြတ်ရုံလေးပဲကို..."

အစ်မယွန်းသည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာ... ကတ်ဖြတ်မယ်..."

"သူ ကြည့်တာ ခဏလေးပဲရှိသေးတယ်လေ... ကတ်ဖြတ်တော့မလို့လား..."

"ရှောင်ကျင်း... နင် နားကြားလွဲတာ မဟုတ်ဘူးမလား... သူ ဘယ်ကားကို ဝယ်ချင်တာလဲ..."

"ဟို G-Wagon လေ... ယွမ် နှစ်သန်းရှစ်သိန်းတန် မော်ဒယ်ကိုပြောတာ..."

ရွှီကျင်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ပေ၏။

"ဒါက..."

အစ်မယွန်းသည် ဟိုဘက်ရှိ စုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်ချေသည်။

"ရှောင်ကျင်း... ဒါက နောက်စရာမဟုတ်ဘူးနော်... နင် တကယ်ပြောနေတာလား..."

အစ်မယွန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထိုဖောက်သည်ကို မည်သို့ပင် ကြည့်ရှုစေကာမူ ကားလာဝယ်မည့်သူနှင့် လုံးလုံးလျားလျား မတူညီချေ။ သူမအနေဖြင့် လူကြည့်မှားသွားခြင်းမျိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အိုဘုရားရေ... အစ်မယွန်း... တကယ်ပါဆို... သူ တကယ် ကားဝယ်ချင်နေတာ... အခုချက်ချင်း ကတ်ဖြတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေပြီ..."

ရွှီကျင်းသည် အလျင်စလိုဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အစ်မယွန်းသည် လုံးလုံးလျားလျား မှင်သက်သွားရပေ၏။ စောစောက သူမ တကယ်ပဲ လူကြည့်မှားသွားခဲ့သည်လော။ ထိုဖောက်သည်သည် တကယ်တမ်းတွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်နေချေသည်။ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အလုပ်ရှုပ်နေသော ရွှီကျင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အစ်မယွန်း၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားရ၏။ စောစောကမှ သူမသည် ရွှီကျင်းအား ဆူပူကြိမ်းမောင်းထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုဖောက်သည်က အရောင်းအဝယ်အကြီးကြီးတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပိတ်သိမ်းပေးလိုက်လေပြီ။

"ဒါက..."

အစ်မယွန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သုံးမိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ချိန်တွင် စုယွမ်သည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ စာချုပ်ပေါ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်လေသည်။ ရွှီကျင်းသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဘဏ်ကတ်ကို ယူကာ ပွတ်လိုက်၏။

တီခနဲ အောင်မြင်ကြောင်း အသံထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရွှီကျင်းသည် နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမဘဝ၏ ပထမဆုံး အရောင်းအဝယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် G-Wagon တစ်စီး ဖြစ်နေချေ၏။ ထို့အပြင် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရောင်းချနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုနှယ် ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော အစ်မယွန်းမှာ အချိန်ပြည့် ဆွံ့အသွားခဲ့ရ၏။ သူမ ပုံမှန်တွေ့ကြုံရလေ့ရှိသော ဖောက်သည်များသည် သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးမှ ဈေးဆစ်တတ်ကြသလို အချို့ဆိုလျှင် အထူးခံစားခွင့်များပင် တောင်းဆိုတတ်ကြသေးသည်။

အပိုစကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ကတ်ကို တိုက်ရိုက်ပွတ်ပေးသော ဤမျှ သဘောကောင်းသည့် ဖောက်သည်မျိုးကို သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

စောစောက ရွှီကျင်းအား ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်တွေးမိချိန်တွင် အစ်မယွန်းသည် မျက်နှာပူသွားရပေ၏။ အကယ်၍ သူမ၏ စကားများကြောင့်သာ ဤအရောင်းအဝယ်အကြီးကြီးကို လက်လွှတ်လိုက်ရပါက အလွန်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုစာချုပ်ကို ကြည့်ရင်း အစ်မယွန်း၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။ အကယ်၍ စောစောက မစ္စတာစူးအား လက်ခံကြိုဆိုခဲ့သူမှာ သူမသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ဤကော်မရှင်ခမှာ သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်၏။

"ဟူး... သူက သာမန်လိုမျိုး ဝတ်စားထားတော့လည်း ငါ လူကြည့်မှားတာ မဆန်းပါဘူးလေ..."

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ဆီမှာ ကားတွေ အသင့်ရှိတယ် မလား..."

စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှီကျင်းသည် အစ်မယွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မစ္စတာစူး... ကျွန်မတို့ဆီမှာ ကားတွေ အသင့်ရှိပါတယ်..."

စုယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက ကားမောင်းဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး... မင်းတို့ဆီကပဲ လိုင်စင်နံပါတ်ပြား ကိစ္စကို ကူညီပေးလို့ ရမယ်ထင်တယ်..."

"ပိုက်ဆံက ပြဿနာမရှိဘူး... လိုင်စင်နံပါတ်ပြား ရပြီဆိုတာနဲ့ ငါ ကားလာယူမယ်..."

စုယွမ် စကားပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ငယ်ရွယ်သော ရွှီကျင်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ ထိုအချိန်၌ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော အစ်မယွန်းက ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ရပါတယ် မစ္စတာစူး... လိုင်စင်နံပါတ်ပြားအတွက် ဒီကနေ ကူညီပေးလို့ရပါတယ်... အနည်းဆုံး နှစ်ရက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်... နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကားလာယူလို့ အဆင်ပြေပါ့မလား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှစ်ရက်ဆိုသည်မှာ လက်ခံနိုင်လောက်ပြီး သိပ်မကြာလှသော အချိန်တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

"အင်း... နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကားလာယူလိုက်မယ်..."

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချေသည်။ အရောင်းဝန်ထမ်း နှစ်ဦးသည် သူ့ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ရယူလိုက်ကြ၏။

ထွက်ခွာသွားသော စုယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အစ်မယွန်း၏ ရင်ထဲတွင် စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။

"သိုသိပ်လိုက်တာ... တကယ်ကို သိုသိပ်လွန်းတယ်... အရမ်းကို သိုသိပ်လွန်းတာပဲ..."

"အစ်မယွန်း... ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား... အရောင်းအဝယ်က တကယ်ပြီးသွားပြီလား..."

ရွှီကျင်းသည် တွေဝေငေးမောစွာဖြင့် အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

"ငါလည်း အိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ့်အစစ်ပဲ..."

"ရှောင်ကျင်း... အစ်မ အရင်က ပြောခဲ့တာတွေကို နားထဲမထည့်ပါနဲ့... အစ်မက ဒီလိုပဲ လျှောက်ပြောနေတာပါ..."

"မစ္စတာစူးက သာမန် ဝတ်စားထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမူအရာနဲ့ စကားပြောဆိုပုံကတော့ အထက်တန်းလွှာပါပဲ... အစ်မက အသက်ကြီးနေပြီလေ... တကယ်လို့ ငါသာ နင့်လောက် အရွယ်ရှိနေသေးရင် သူ့ကို သေချာပေါက် လိုက်နှိုက်မှာပဲ..."

အစ်မယွန်းက ဆက်လက်၍ သင်ကြားပြသပေးနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီကျင်းသည် တွေဝေမှုထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အစ်မယွန်း၏ စကားများကို လုံးလုံးလျားလျား မကြားလိုက်ချေ။ ၎င်းတို့စတိုးဆိုင်၏ ကော်မရှင် စည်းမျဉ်းများအရ ယွမ် နှစ်သန်းခြောက်သိန်းတန် ကားတစ်စီးကို ရောင်းချနိုင်ခြင်းသည် သူမအနေဖြင့် ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက်ရရှိမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ပေသည်။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ မစ္စတာစူး၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို သူမ ရရှိထားခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူသာ နောက်ပိုင်းတွင် ကားလဲလှယ်လိုပါက သူမအတွက် နောက်ထပ် အရောင်းအဝယ် အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ရရှိနိုင်သေး၏။

ထိုစဉ် စုယွမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လူနေအိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် အပြင်တွင် တစ်နေကုန်နီးပါး အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချေပြီ။

သူသည် အောက်ထပ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်မှ သူအနှစ်သက်ဆုံး ဟင်းပွဲအချို့ကို အရင်ဆုံး မှာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်သို့ပြန်ကာ ရေချိုးလိုက်ပြီး ပရိုဂျက်တာကို ဖွင့်ကာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ရုပ်ရှင်ကောင်းတစ်ကားကို စတင် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ ဤခံစားချက်သည် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

"Battle of the Golden Pot" ဟု အမည်ရသော ဂိမ်းတစ်ခုကို ဖွင့်ကာ စုယွမ်သည် ပွဲအနည်းငယ်မျှ ကစားလိုက်သည်။ ပွဲစဉ်တိုင်းနီးပါးတွင် ကြယ်သုံးပွင့် အဆင့်ငါး ယူနစ်တစ်ခုကို အမြဲလိုလို ရယူနိုင်ခဲ့ပေ၏။

နေဝင်သွားချိန်တွင် စုယွမ်သည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး စောစောအိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းချန် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးမှုဇုန်။

အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုအတွင်း၌ ခေါင်းဆောင်အချို့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြ၏။

ပိုင်ယုံသည် သဘာဝကျကျပင် ထိပ်ဆုံးနေရာ၌ ရှိနေပေသည်။ သူသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို ယခုလေးတင် လက်ခံရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"အားလုံးပဲ... အခု ငါတို့ ဆွေးနွေးနေတဲ့ မြေကွက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီက ဖုန်းဆက်လာတယ်..."

"သူတို့က ဒီမြေကွက်ကို အမြန်ဆုံး ရှင်းထုတ်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်... ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမယ့်အစား ရင်းနှီးငွေတချို့ရအောင် ရောင်းထုတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်တဲ့..."

"ငါတို့လည်း အခုလေးတင် အဲဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြတာလေ... လောလောဆယ်မှာ ဒီမြေကွက်အတွက် ဝယ်လက် နှစ်ဦးပဲ ရှိသေးတယ်..."

"တစ်ယောက်က ရှန်းဟိုင်လုပ်ငန်းစုဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စုယွမ်လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ဦးတည်းပါပဲ..."

"ဒီမြေကွက်အတွက် အခုလေးတင် ငါတို့ ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ ဈေးနှုန်းက ယွမ် ဆယ့်ရှစ်သန်းပါ..."

"ဒါက တကယ်တော့ ကာလပေါက်ဈေးထက်ကို ပိုများနေတာပဲ... အခုက လူနှစ်ယောက် စိတ်ဝင်စားနေတာဆိုတော့ ကိစ္စတွေကို ရှုပ်ထွေးမနေစေတော့ဘူး... မနက်ဖြန် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ခေါ်ပြီး မြေကွက်ပေါ်မှာပဲ တိုက်ရိုက် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

"ဒီအစီအစဉ်ကို သဘောတူတဲ့သူတွေ လက်ညှိုးထောင်ပေးကြပါ..."

ပိုင်ယုံ စကားပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသူအားလုံးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူညီကြောင်း လက်မြှောက်လိုက်ကြလေသည်။

"သဘောတူတယ်..."

"သဘောတူတယ်..."

"သဘောတူတယ်..."

ဤမြေကွက်သည် ၎င်းတို့အတွက် အပူတပြင်း ရှင်းထုတ်ပစ်ချင်နေသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ ဝယ်လိုသူ ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ လူအားလုံး အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြ၏။

"ကောင်းပြီ... အားလုံးက သဘောတူညီကြောင်း မဲပေးခဲ့ကြပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို အတည်ပြုလိုက်ပြီ..."

"အတွင်းရေးမှူး လီ... မင်းက အခုပဲ စာရွက်စာတမ်းတွေကို မူကြမ်းရေးဆွဲပြီး အရာအားလုံးကို စံချိန်စံညွှန်းနဲ့အညီ လုပ်ဆောင်လိုက်ပါ..."

"ပြီးရင် မနက်ဖြန် ဒီမြေကွက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးဖို့ ဝယ်လက် နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ..."

"ဒီနေ့ အစည်းအဝေးကို ဒီမှာပဲ ရပ်နားလိုက်မယ်... အားလုံး ပြန်နိုင်ပါပြီ..."

"အတွင်းရေးမှူး လီ... မင်းကတော့ နည်းနည်း ပိုပြီး အလုပ်ကြိုးစားရလိမ့်မယ်..."

ပိုင်ယုံ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လူအားလုံး မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြပေသည်။ အတွင်းရေးမှူး လီသည်လည်း သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ပိုင်ယုံ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

"ရှန်းဟိုင်လုပ်ငန်းစုကလည်း ဒီမြေကွက်ကို လိုချင်နေတယ်..."

"ဒါလည်း ကောင်းတာပဲလေ... တောင်းထားတဲ့ ဈေးက ယွမ် ဆယ့်ရှစ်သန်း ဆိုပေမဲ့ တကယ့် အရောင်းအဝယ် ဈေးနှုန်းက ဒီထက် သေချာပေါက် ပိုများလာမှာပဲ..."

"စုယွမ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းအင်အားက သဘာဝကျကျပဲ ရှန်းဟိုင်လုပ်ငန်းစုလောက် မတောင့်တင်းနိုင်ဘူး..."

"ရှန်းဟိုင်လုပ်ငန်းစုကပဲ ဒီမြေကွက်ကို ယူလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... စုယွမ်အနေနဲ့ အဝတ်မကပ်တဲ့အထိ ဆုံးရှုံးရမယ့်အဖြစ်ကနေ ကယ်တင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပေါ့..."

ပိုင်ယုံက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေခဲ့လေသည်။