အခန်း (၃၃၇-၃၃၈)

အပိုင်း(၃၃၇)

အစစ်အမှန် စကိုင်းဆွန်း တွေ လာနေကြပြီ။

သူတို့ရဲ့ အစေခံ က အချိန်ဆွဲနေရုံသက်သက်ပဲ။

ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့သည် အမှောင်လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မူအန်ကိုင်း အပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး၊ ထိုအရာအားလုံးကို သူ ဥထံသို့ ကျွေးမွေးလိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအား ကြိုးမျှင်များသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာပြီး သူကလည်း ၎င်းတို့ကို ကြိုဆိုလက်ခံလိုက်၏။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ မီးလုံးသည် ကြီးထွားလာပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းသော အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရာ၊ သူစိမ်းသည် နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ မျက်နှာကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အဖြူရောင် လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်၏။ သူ၏ အမှားကို သူ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း... အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။

အန်ကိုင်း သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မာဒြာ များကို လှည့်ပတ်လိုက်၏။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်တစ်ခုဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ သူ ဖန်တီးလိုက်သော မီးလုံးသည် ကြယ်ကြွေတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်သွားပြီး၊ ၎င်း၏နောက်တွင် သေးငယ်သော အလင်းတန်း ရှစ်ခုက လိုက်ပါသွား၏။ ဤနည်းစနစ်ကို တစ်ချိန်က ထင်းမီးမွှေးရန်သာ အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုဥက ၎င်းကို လုံးဝ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲပေးခဲ့လေသည်။ ၎င်းသည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်မှန်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။

မီး မာဒြာ နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ သွေးစွမ်းအားသည် ၎င်းကို ခြောက်သွေ့နေသော မီးစာကဲ့သို့ အသားအရေကို လွယ်ကူစွာ လောင်ကျွမ်းစေနိုင်၏။ ၎င်းသည် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဝါးမျိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော်... သူသည် ၎င်းကို အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် အမျိုးသမီးငယ်သည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်လိုက်၏။ ရေခဲ မြူခိုးများကို ဒိုင်းလွှားတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးကာကွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ နည်းစနစ်က သူမ၏ ဒိုင်းလွှားကို အရှိန်မလျော့ဘဲ ထိုးဖောက် လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။ တစ်ခဏမျှ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး၊ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင်မူ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်သွား၏။

ထို့နောက် သူမသည် မီးရှူးတိုင် တစ်ခုလို တောက်လောင်သွားလေသည်။ အော်ဟစ်ရန် သူမ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း၊ မီးတောက်များက သူမ၏ အသက်ရှူသံများကို ဝါးမျိုသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ပထမ မီးလုံးကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော သေးငယ်သည့် မီးပွား ရှစ်ခု မကျရောက်မီမှာပင်၊ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် မည်းနက်ပြာကျနေသော အပျက်အစီး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမ လောင်ကျွမ်းသွားရန် တစ်စက္ကန့် နှစ်စက္ကန့်မျှ ပို၍ အချိန်ယူလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သည်မြို့အတွက် သူ ဒီလောက်အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာတောင်၊ သူတို့က စကိုင်းဆွန်း တွေကို ခေါ်ရဲကြသေးသည်။ သူမသည် သူတို့ လာနေသည်ကို အာရုံခံမိသော်လည်း သူ့ကို သတိပေးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့၏။ သူ မည်မျှပင် သတိပေးခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ သူတို့အားလုံးက သူ၏ ကွယ်ရာတွင် ကြံစည်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအမှန်တရားက သူ၏ ကျောကို ဓားနှင့် ထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး၊ ဥ၏ အတွင်းမှ အမည်းရောင် အမုန်းတရားများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

ကြားနိုင်သော အသံကို အသုံးမပြုသော်လည်း၊ ထိုဥက သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

"မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး... သူတို့က မင်းကို ဒီအခြေအနေ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာပဲ..."

အသက်တစ်ရှိုက်စာ အချိန်မျှ မကုန်ဆုံးမီ၊ ပထမ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့်၏ အသားများ တစ်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးချိန်မှာပင်၊ သူသည် ဒုတိယ တစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထား ချိန်ရွယ်ပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

အဘိုးအို သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ခုန်ဆင်းသွားရင်း လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်တစ်ခုကို စတင်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခြေထောက်များမှ မီးပွားများ လွင့်စဉ်ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်က အန်ကိုင်း ၏ ဒေါသကို ပို၍ ပူပြင်းစွာ တောက်လောင်သွားစေသည်။ ထိုအဘိုးအို ဆီသို့ ရောက်ရန် စကိုင်းဆွန်း အစေခံကို ဖြတ်ကျော် လောင်ကျွမ်းပစ်ရမည် ဆိုလျှင်လည်း ဖြစ်ပါစေတော့။

သို့သော်... ထိုသူစိမ်းသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မရှိတော့ချေ။ သူသည် သစ်သားကြမ်းပြင်ကို ဖြတ်၍ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာ၏။ သွေးကွဲ ရန်သူတစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ အန်ကိုင်း ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။ အန်ကိုင်း ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းတော့မည့်ဟန်ဖြင့် သူ၏ အသားအရောင် ရှိသော လက်မောင်းကို နောက်သို့ ဆွဲကာ အားယူထားလေသည်။

အန်ကိုင်းသည် သူ၏ အနီရောင် မီးလုံးကို ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်မည့်အစား အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်၏။ ၎င်းကို စကိုင်းဆွန်း အစေခံ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားပြီး ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။ သူ၏ ရိုက်ချက်ကို အန်ကိုင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းတင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ဝါးက ထိမှန်သွားသော်လည်း အန်ကိုင်း ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်နိုင်လောက်အောင်တော့ မပြင်းထန်ခဲ့ပေ။ သူသည် သာမန် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ အားနည်းနေပုံ ရသည်။ သန့်စင်သော မာဒြာ များသည် အန်ကိုင်း ၏ လက်ကောက်ဝတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် စီးဝင်လာ၏။ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အမွေးတစ်ပင်ကိုမျှ မလှုပ်ခတ်သွားစေသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ နည်းစနစ်ကိုတော့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မီးပုံကြီး တစ်ခုကို လေပြေလေး တစ်ချက်က နှောင့်ယှက်သလောက် အတိုင်းအတာမျိုးလောက်သာ ဖြစ်၏။

ဘုန်း...

သွေးရောင် မီးလုံးသည် မည်သည့် တားဆီးမှုမျှ မရှိဘဲ ကျဆင်းသွားလေသည်။ စကိုင်းဆွန်း အစေခံ ကောင်လေး၏ အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ ဥ၏ သွေးစွမ်းအားများဖြင့် အားဖြည့်ထားသောကြောင့် သူ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လှည့်ကွက်များကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားသောအခါ ဘာဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ သိထားသင့်သည်။ ထိုလှည့်ကွက်များက အန်ကိုင်း အပေါ် အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။

အစစ်အမှန် စကိုင်းဆွန်း များ ရောက်လာသောအခါ ဤမြို့တွင် ပြာများမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အန်ကိုင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး သူစိမ်း၏ အစိမ်းရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။ အပေါ်စီး မြင်ကွင်းမှ ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအို သည် မြို့အစွန်နားသို့ပင် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သွေးဖီးနစ် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ပိုင်းတစ်စ ပျက်စီးနေသည့် အဆောက်အအုံများကို ကျော်လွန်ကာ မြေကြီးလမ်းတစ်လျှောက် အပြေးအလွှား သွားနေ၏။ နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ် ဆိုလျှင် သူသည် အန်ကိုင်း ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အကွာအဝေးမှ လွတ်မြောက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတော့ သူ ထိုအထိ မရောက်သေးပေ။

အန်ကိုင်းသည် နောက်ထပ် မီးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သေးငယ်သော ပဲ့တင်ထပ် မီးပွား ရှစ်ခုလည်း လိုက်ပါသွား၏။ ၎င်းသည် ပစ်မှတ်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်။ ဥ၏ ဆာလောင်နေသော စွမ်းအားသည် ၎င်းကို သွေးနံ့ရှိရာဆီသို့ ဆွဲငင်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူ စောင့်ကြည့်နေမိမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အန္တရာယ် အငွေ့အသက် တစ်ခုကြောင့် သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီး၏ ပတ်လည်တွင် အစိမ်းရောင် ဓားမြှောင် ခြောက်လက် ဝဲပျံနေပြီး၊ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားလေသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ဖြူရော်သွားပြီး သူမ၏ ဖန်တီးသူ နည်းစနစ်ကို စောစီးစွာပင် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မာဒြာ နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အန်ကိုင်း အနေဖြင့် ဤနည်းစနစ်တွင် တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော အသက်ဝိညာဉ် အဆိပ် တစ်မျိုး ပါဝင်ကြောင်း သိထား၏။ သူ၏ မီးတောက်များက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမျိုဖျက်ဆီးပစ်သကဲ့သို့၊ ၎င်းကလည်း သူ၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို ဝါးမျိုသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာအနာတရ မရှိသော အလောင်း တစ်လောင်းအဖြစ်သာ သူ့ကို ချန်ထားခဲ့မည် ဖြစ်၏။

သွေးရောင် မီးတောက် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက ဓားမြှောင်များ အားလုံးကို ဝါးမျိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူ လုပ်ဆောင်လိုက်သောအရာကို နည်းစနစ်တစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်ချေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ အတွင်းမှ စီးထွက်လာသော သန့်စင်သည့် စွမ်းအားသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အရေပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော အနီရောင် မီးတောက်များသည် သူမကို ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်း မသွားစေခဲ့ပေ။

တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လောင်ကျွမ်းသွားခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

သူ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ နှစ်ထပ်အမြင့်ရှိသော အောက်ဘက် မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ချိန်တွင်၊ သူမသည် သေဆုံးနေသူများပင် လန့်နိုးသွားလောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၏ ပထမဆုံးသော ကိုက်ခဲ နာကျင်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုနာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် သူသည် ဥ၏ စွမ်းအားကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

မြို့လေးသည် မြေကြီးလမ်းကျယ် တစ်ခု၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နေအိမ်များ စုရုံးတည်ရှိနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။ လူအများစုသည် သူတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ရာ အောက်ထပ်၏ အပေါ်ထပ်များတွင် နေထိုင်ကြသည်။ အော်ဟစ်သံများကြောင့် အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်များမှ မျက်နှာ အတော်များများ ထွက်ကြည့်လာကြ၏။ သူဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြတင်းပေါက်များကို အသံမြည်အောင် ဆောင့်ပိတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။

သတ္တိကြောင်သူများ...

သူတို့အားလုံးသည် သူ့ကို ရွံရှာစရာ ဖြစ်စေ၏။

ဥ၏ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူသည် သူ၏ ပတ်လည် လေထုထဲသို့ မီးလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုမီးလုံးများကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေစေ၏။ ယခုအခါတွင် သူသည် ဥကို အလွန်အမင်း အားကိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အစစ်အမှန် မီး မာဒြာ ထက်စာလျှင် မီးတောက်ပုံစံ ရှိသော လက်သီးဆုပ်အရွယ် သွေးစက်များနှင့် ပိုတူနေလေသည်။ မီးလုံး တစ်လုံးစီ၏ ပတ်လည်တွင် သေးငယ်သော အလင်းတန်း ရှစ်ခုစီ ဝဲပျံနေကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လှည့်ပတ်နေသော စွမ်းအား ကြယ်စုတန်း တစ်ခု၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များသည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြ၏။ ထိုအရာကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။ နည်းစနစ် တစ်ခုစီတိုင်းသည် လည်ပတ်ကြိုးကို ရုန်းကန်နေသော ခွေးတစ်ကောင်လို သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ဆန့်ကျင် ရုန်းကန်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ သားကောင်ကို သွားရောက် အမဲလိုက်ရန် တောင်းဆိုနေကြသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ ဘေးရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လာရာ ဖုန်ကွင်း တစ်ခု လွင့်စဉ်သွား၏။

၎င်းမှာ စကိုင်းဆွန်း အစေခံ ကောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသားအရေသည် သေချာပေါက် မီးလောင်ကျွမ်းထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် တင်းမာနေ၏။ သို့သော် သူသည် ပြာကျသွားခြင်းတော့ မရှိခဲ့ပေ။ အန်ကိုင်း ၏ အမုန်းတရားက ပို၍ ပူပြင်းစွာ တောက်လောင်လာသည်။ စကိုင်းဆွန်း တို့သည် သူတို့၏ အစေခံများအပေါ်တွင် အဖိုးတန် ကာကွယ်ရေး မှော်ပစ္စည်း များကို အလဟဿ အသုံးပြုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သူ့ကို မဟာမိတ် တစ်ယောက်အဖြစ် ရနိုင်ပါလျက်နှင့်၊ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက် သူတို့ ငွေကြေး အမြောက်အမြားကို အသုံးပြုခဲ့ကြ၏။

သူတို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်း၏ အမှန်တရားကို သူ ပြသပေးမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးသည် အန်ကိုင်း အား ဝန်းရံထားသော မီးလုံးများကို စောင့်ကြည့်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်၏။

"ခင်ဗျား တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး..."

သူက ညင်သာပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက သွေးအရိပ် လိုချင်နေတဲ့ အရာပဲ... နည်းနည်းလောက် အရှိန်လျှော့လိုက်ရအောင်၊ ပြီးရင် ခင်ဗျား လိုချင်တာကို ဘယ်လိုရနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်..."

အန်ကိုင်း၏ အတွင်းမှ အဆိပ်ပြင်းပြီး ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံကြီး တစ်ခု ပွက်လောရိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ငါ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ မင်းကို ပြမယ်..."

***

အပိုင်း(၃၃၈)

အန်ကိုင်းသည် သူ၏ နည်းစနစ်များကို တရစပ် ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ မီးပွား ရှစ်ခုစီ လိုက်ပါနေသော မီးလုံး ဆယ့်ခြောက်လုံးသည် သူ၏ ထံမှနေ၍ အနီရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် နီရဲသော ပင့်ကူအိမ် တစ်ခု၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ မြို့ထဲတွင် အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ် ခြောက်ဆယ့်နှစ်ခု ရှိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် လေးဆယ့်ခြောက်ခုသို့ လျော့ကျသွားလေ၏။

ဥ၏ စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ ထိုပထမဆုံး လူများ သေဆုံးသွားပြီးနောက်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဆာလောင်နေသော အနီရောင် မီးတောက်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲ ထွက်လာကြသည်။ ထိုမီးတောက်သည် အသားအရေကို မက်မောပြီး သားကောင် တစ်ကောင်မှ တစ်ကောင်ဆီသို့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ကူးစက်သွား၏။ ဒုတိယ လှိုင်းရှိ လူများကတော့ ထိုမျှ အမြန် မသေဆုံးကြချေ။

အော်ဟစ်သံများသည် တစ်ယောက်တည်း အသံမှသည် သံပြိုင် အော်ဟစ်သံများအဖြစ်သို့ မြင့်တက်သွားလေသည်။

အန်ကိုင်းသည် စကိုင်းဆွန်း အစေခံ ကောင်လေးဆီသို့ လှည့်လိုက်၏။ သူ၏ ဒေါသသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကပင် မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ဝါးကို သွေးထွက်နေသော မီးတောက်များဖြင့် အားဖြည့်လိုက်၏။ သို့သော် ၎င်းသည် သွေးသက်သက်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။

"အဲဒါ ငါ့ဟာပဲ..."

သူက စူးရဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ကိုယ်တိုင်ပင် ဥကို ဆိုလိုသလား၊ မြို့ကို ဆိုလိုသလား မသေချာတော့ပေ။

"မင်းတို့ မရစေရ..."

အန်ကိုင်းသည် လည်ချောင်း အပိတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးခဲ တောင့်တင်းသွား၏။

တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးသည် ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားပြီး မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ ရွာ၏ နံရံများတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော အမည်းရောင် အပေါက်များကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ ပါးစပ်မှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်ဟနေသည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ် မီးလောင်နေသည်ကို ကြည့်နေရသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။

သို့သော် သူသည် ဘီလူး သတ္တဝါ တစ်ကောင်နှင့် တူသော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ခေါင်းပေါ်မှ ဝဲပျံသွားသော နဂါးတစ်ကောင်၏ အရိပ်လို ရုတ်တရက် ကြီးမားထည်ဝါစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒေါသ၏ နေရာတွင် ရေခဲလို အေးစက်သော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာရာ၊ အန်ကိုင်းသည် ကောင်လေး၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို အာရုံခံ စစ်ဆေးလိုက်၏။ သူ၏ အမြုတေသည် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် လုံလောက်အောင် သိပ်သည်း တောက်ပနေခြင်း မရှိသေးပေ။ တစ်ခဏမျှ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားသနည်း ဟု အန်ကိုင်း တွေးတောနေမိသည်။ ထိုအခါမှ သူ သဘောပေါက်သွား၏။ ထိုသူ၏ မာဒြာသည် သန့်စင်သော မာဒြာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများသည် မဟူရာ မီးတောက် များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

အမှောင်ထုသည် မှင်ရည်များလို ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စီးဝင်သွား၏။ သူ၏ မျက်လုံး သူငယ်အိမ်များသည် တောက်လောင်နေသော အနီရောင် စက်ဝိုင်းများအဖြစ် လင်းလက်လာသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်သည် အန်ကိုင်း အပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာလေသည်။

"ဘာလို့လဲ..."

စကိုင်းဆွန်း အစေခံ ကောင်လေးက မေးလိုက်ရာ ထိုစကားလုံးသည် တောင်းပန် တိုးလျှိုးမှု တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။

အန်ကိုင်းသည် ဥ၏ စွမ်းအားကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် အကြောက်တရားကို တန်ပြန်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံး အရာပင် ဖြစ်၏။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင် မီးလုံးကို ပုံမှန်ထက် မာဒြာ ပမာဏ နှစ်ဆခန့် အားဖြည့်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အလင်းတန်းများသည် ကြယ်များနှင့် တူနေ၏။ တစ်ခုချင်းစီသည် ကျားတစ်ကောင်ကို မီးရှူးတိုင် တစ်ခုလို လောင်ကျွမ်း ဝါးမျိုပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

နည်းစနစ်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် စကိုင်းဆွန်း အစေခံ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်နှင့် အနီ ရောယှက်နေသော မြူခိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ ပတ်လည်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော ထင်ယောင်ထင်မှား မီးတောက်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ သို့သော် ၎င်းက အန်ကိုင်း ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို သက်ရောက်စေလေသည်။

သွေးရောင် မီးလုံးသည် ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သည်အထိ၊ ကောင်လေးသည် မလှုပ်မယှက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် သူသည် အပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။

အန်ကိုင်း ဖန်တီးလိုက်သော မီးလုံးသည် သူချန်ရစ်ခဲ့သော ဖုန်တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်သွား၏။ ထိုဖုန်မှုန့်များသည် လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားလေသည်။ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်သည် လေထဲတွင် ကွေးဝိုက်သွားပြီး အထက်သို့ လှည့်ပတ်တက်သွားသည်။ ၎င်းကို ဝန်းရံလှည့်ပတ်နေသော အလင်းတန်း ကိုးခုသည်လည်း သူစိမ်း၏ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြ၏။

သူသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသွေးအသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် လက်ထဲတွင် အနီရောင် စင်းကြောင်းများ ပါဝင်သည့် မဟူရာ မီးတောက်ကို စုစည်းနေ၏။ ၎င်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းနေပြီး အန်ကိုင်း ၏ နည်းစနစ်ထက် အချိန်များစွာ ပိုယူရသည်။ သို့သော် ၎င်းက ကြီးမားလှသော အန္တရာယ် အငွေ့အသက် တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

အန်ကိုင်းသည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး၊ ခါးပတ်ကြားမှ အစိမ်းရောင် အဖျားတပ်ထားသော ကောက်ကွေးနေသည့် ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဤအရာသည် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မြို့ထဲတွင် တန်ဖိုးအကြီးဆုံး လက်နက်များအနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သွေးမီးတောက်သည် အောက်သို့ ကျဆင်းလာသော အစေခံ ကောင်လေးဆီသို့ မြင့်တက်သွား၏။ အကယ်၍ သူ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ ဤဓားမြှောင်က သူ့ကို စောင့်ကြိုနေမည် ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဘက်မှနေ၍ အစိမ်းရောင် တိမ်တိုက် တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်ရောက်လာပြီး၊ လေထဲတွင် ပြုတ်ကျနေသော ကောင်လေးကို ဖမ်းယူသွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပေါ်မှနေ၍ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွား၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ပစ်မှတ် ရှိနေခဲ့သော လေဟာပြင်ကို အန်ကိုင်း ၏ နည်းစနစ်က နောက်တစ်ကြိမ် အချည်းနှီး ဖြတ်သန်းသွားရပြန်သည်။

အန်ကိုင်း၏ မီးလုံးများသည် တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ် များသာ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးသူ နည်းစနစ်ဖြင့် ပုံဖော်ထားခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် စွမ်းအားများ အလျင်အမြန် ကုန်ခမ်းသွားတတ်သည်။ ယခု မီးလုံးသည်လည်း ဘာမျှ မကျန်တော့လောက်အောင် မှေးမှိန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း ပြိုကွဲသွားတော့မည်ကို အန်ကိုင်း ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။ သူသည် မာန်ဖီလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြားမှ အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးလိုက်၏။ နောက်ထပ် နည်းစနစ် တစ်ခုအတွက် ဥ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ တူးဆွလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကိုင်းဆွန်း ၏ မြရောင် တိမ်တိုက်ဆီသို့ အကြည့်ကို စူးစိုက်ထားလိုက်လေသည်။

ထိုအပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ချေ။

ကြီးမားပြီး ပူပြင်းလှသော၊ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အန်ကိုင်းသည် ဓားမြှောင်ကို မြှောက်လျက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အဖြူရောင် လက်သီးတစ်လုံးက သူ၏ မေးရိုးကို ဝင်ရောက် စောင့်ခံလိုက်လေသည်။

အောင်ပွဲခံ တိုက်ပွဲများအတွင်း အန်ကိုင်း သည် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် များထံမှ ရိုက်ချက်များကို ခံခဲ့ဖူး၏။ ဥ၏ စွမ်းအားက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သားရေ အရေပြားနှင့် ကျောက်သား အရိုးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်အထိ သန်မာစေခဲ့သည်။ ဘွတ်ဖိနပ်များကို မြေကြီးနှင့် သံမှိုရိုက်ထားသကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လျက်၊ တူရိုက်ချက် တစ်ခုကိုပင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ လျှပ်တစ်ပြက် နာကျင်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော ဆူညံသံကြီး တစ်ခုမှလွဲ၍ သူ ဘာကိုမျှ မခံစားလိုက်ရချေ။ ထို့နောက် သစ်သားစ အပုံအပင်များကြား၊ တည်းခိုခန်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ လဲကျနေကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။ မူးဝေထိုင်းမှိုင်းနေလျက် သူ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အရှေ့ဘက် နံရံတွင် မြင်းတစ်ကောင် ဝင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်နေလေသည်။

ကောင်လေးသည် ကောင်းကင် နောက်ခံတွင် မည်းနက်သော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မဟူရာ မီးလုံး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ ပတ်လည်တွင် မီးတောက်များ ပိုမို တောက်လောင်နေပြီး ဝေဝါးသော အလင်းကွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ သူ၏ အရိပ်သည် သေမင်းတမန် တစ်ပါးကဲ့သို့ အန်ကိုင်း ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။

‘မဖြစ်နိုင်ဘူး...’

အန်ကိုင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ဤနေရာတွင် သေဆုံးခွင့် ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်၏ လက်ချက်နှင့်တော့ အသေမခံနိုင်ချေ။

ဥ၏ စွမ်းအားသည် ဤအရာထက် များစွာ ပို၍ ကြီးမားလှသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အန်ကိုင်း သည် သူ၏ အမြုတေ ကို ခမ်းခြောက်သွားသည်အထိ ဆွဲယူလိုက်၏။ ၎င်းက သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ ကို ထာဝရ ပျက်စီးသွားစေနိုင်လောက်သည်အထိ သူ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲယူခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှ စွမ်းအားများ အားလုံးကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး၊ ဥ၏ မာဒြာ များကို ငတ်မွတ်စွာ သောက်သုံးလိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပွင့်အာလာ၏။ ဤအရာသည် မီးတောက်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။ ၎င်းသည် သူ၏ လက်ဝါးအလယ်တွင် အနီရောင် နေမင်း တစ်စင်းကဲ့သို့ တွဲခိုနေသော သန့်စင်သည့် သွေးရောင် အလင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဥနှင့် ထိုက်တန်သော နည်းစနစ် တစ်ခု ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ကြီးကို အနီရောင် ပြောင်းသွားစေခဲ့သော ဖီးနစ် ၏ သီချင်းသံကို ပဲ့တင်ထပ်စေလျက် ၎င်းသည် စွမ်းအားများဖြင့် သီဆိုနေလေသည်။

အောင်ပွဲခံနိုင်ပြီဟူသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် သူသည် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်ကာ ထိုနည်းစနစ်ကို စကိုင်းဆွန်း အစေခံ ကောင်လေးဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ မြားတစ်စင်းလို ဖြောင့်တန်းပြီး လူတစ်ယောက်၏ ခြေထောက်ခန့် တုတ်ခိုင်သော အလင်းမြစ် တစ်စင်းသည် သူ၏ ဒေါသတရား အားလုံးကို သယ်ဆောင်လျက် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားလေသည်။

တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကောင်လေးသည် သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်ဝါးကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ မဟူရာ မာဒြာ မီးလုံးသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ဝဲပျံနေ၏။ ၎င်းသည် အနီရောင် စင်းကြောင်းများ ပါဝင်သော အနက်ရောင် အရည် မီးတောက်တန်း တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

မီးတောက် ရေစီးကြောင်း နှစ်ခုသည် စကိုင်းဆွန်း တပည့်၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်နှင့် တစ်ပေခန့် အကွာတွင် ထိပ်တိုက် ရိုက်ခတ်သွားကြ၏။

အန်ကိုင်းသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် များ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရရန်အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူစိမ်း၏ နည်းစနစ်ကို ထိုးဖောက် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရန်အတွက် ဥ၏ မာဒြာ များကို နည်းစနစ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းသွင်းလိုက်၏။

မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

မဟူရာ မီးတောက်က သူ့စွမ်းအားကို ဝါးမျိုသွားပြီး တစ်လက်မချင်းစီ အရည်ပျော် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာ၏။ အန်ကိုင်း စတင် ထိတ်လန့်လာချိန်တွင်၊ သူစိမ်း၏ စွမ်းအားက သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

"မင်း မလုပ်နိုင်..."

အန်ကိုင်း စတင် ပြောဆိုလိုက်၏။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် မဟူရာ မီးတောက်တန်းသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ထွင်း လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။

ထိုအခါ ဥသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

မဟူရာ မီးတောက်များသည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကောက်ရိုးရုပ် တစ်ရုပ်လို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွား၏။ သူ ထင်ထားသလောက်တော့ မနာကျင်ခဲ့ပေ။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုလို မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ကျဉ်စိမ့်စိမ့်သာ ခံစားရလေသည်။

မနာလိုစိတ်ဖြင့် နောက်ဆုံး တွေးတောခွင့် အချိန်လေးတစ်ခု သူ့တွင် ရလိုက်သေး၏။ သည်ကောင်လေးသည် သည်လောက် စွမ်းအားတွေ အများကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျှက်နှင့် အစေခံ တစ်ယောက်လို ပြုမူနေသည်။ အကယ်၍ သူ့ မှာသာ ထိုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်း ရှိပြီး ဥနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မည် ဆိုလျှင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကိုတောင် အုပ်ချုပ်လို့ ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် မူအန်ကိုင်း သည် ပြာပုံ တစ်ပုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မဟုတ်တော့ချေ။

မကျေနပ်နိုင်သေးသည့်အလား မဟူရာ မီးတောက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြန့်ထွက်သွားပြီး ပျက်စီးနေသော တည်းခိုခန်းကိုပါ ဝါးမျို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သူတို့ကို မမြင်တွေ့ပါစေနှင့် ဟု ဆုတောင်းရင်း အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေချိန်၌၊ မြို့တစ်ဝိုက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အော်ဟစ်သံများသည် ဖြည်းညင်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

မဟူရာ မီးတောက်များ၏ အလယ်တွင်၊ စကိုင်းဆွန်း တပည့်သည် တစ်ကိုယ်တည်း မတ်တတ်ရပ်နေလေတော့သည်။

***