အခန်း (၃၄၇-၃၄၈)

အပိုင်း(၃၄၇)

သွေးနီလဂိုဏ်း မှ ကောင်မလေးသည် ပျက်စီးနေသော တံခါးပေါက်ဘောင်ကို သူမ၏ ဆံပင်ဖုံးကွယ်မှုအောက်မှနေ၍ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူမသည် ကိုယ့်အိမ် မီးလောင်နေသည်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင် ဦးချိုများနှင့် လူသည် တံခါးပေါက်မှနေ၍ လင်းတုန်းဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် တစ်ချက် သပ်ချလိုက်လေ၏။ နဂါးကောင်မလေးကမူ လက်သည်းခွံပါသော လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး မျက်လုံးပြူးနေခဲ့သည်။

ထို့နောက်... သူမနှင့် ယန်ရှိုမေတို့သည် လင်းတုန်းဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။ အနီရောင် ဒေါသများနှင့် ရွှေရောင် အမျက်ဒေါသများက သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံစားမှုများကို တွန်းတိုက်လာခဲ့လေ၏။

လင်းတုန်းသည် အော်သိုကို အစွမ်းကုန် အားစိုက်၍ တွန်းတင်လိုက်ရာ၊ အမည်းနှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော မြူခိုးများက သူ၏ ပတ်လည်တွင် လင်းလက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် လိပ်ကြီးကို ကျောက်တုံးနောက်သို့ ရွှေ့လိုက်လေ၏။

အော်သို၏ ရုန်းကန်မှုများက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး သူ၏ အသိစိတ်များ မှေးမှိန်လာနေသည်ကို လင်းတုန်း ခံစားနိုင်လေသည်။ ၎င်းက လင်းတုန်း၏ စိတ်ထဲသို့ အချက်ပေးခေါင်းလောင်း တစ်ချက် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အားစိုက်ထုတ်မှုနှင့် ဒဏ်ရာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါစေဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။ သို့သော် ၎င်းက သေမင်းဆီသို့ ချော်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။

ကျောက်တုံးနောက်တွင် ဝပ်နေစဉ် လင်းတုန်းသည် မာဒြာ အလင်းတန်းများ လျော့ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်နေသော အာကူရာကို ထပ်မံမနိုးစေရန် သူတို့သည် အနှောင့်အယှက်မှန်သမျှကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ထိန်းထားရန် ကြိုးစားနေပုံရလေ၏။

၎င်းက သူ့အတွက် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းရှာဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လင်းတုန်း ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း၊ သူ့ပတ်လည်ရှိ ရေများ၏ အမှောင်ထုကို သူ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်လည်ရှိ အေးစက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော ရေများမှ ခြားနားပေးထားသည့် ပူဖောင်းနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးလေတော့သည်။

အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များကြားရှိ တိုက်ပွဲက မည်သို့ပင် အဆုံးသတ်သွားစေကာမူ လင်းတုန်းအတွက် ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာ တစ်ရပ် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။ သူ လွတ်မြောက်ရန် နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေခဲ့သည်။

သူက တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ထိုအချက်က သူ့အပေါ် ကြိုးဖြင့်ဆွဲထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အိမ်ပြန်လမ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အတွေးကို နောက်မှ တွေးရန် သူ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ တွန်းပို့ထားလိုက်လေ၏။ အခြား အိမ်ပြန်လမ်းတစ်ခု ရှိရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ့တွင် နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် တစ္ဆေရေ အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးအတွက် သော့ချက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီ ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ လမ်းတစ်ခု ရှိနေပါက သူ ရှာတွေ့လိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ ဤနေရာမှ ထွက်သွားရန်သာ လိုအပ်လေသည်။

သူသည် အခြားအလင်းရောင်များ ရှိနေသည့် နေရာများကို ရှာဖွေရန် သမုဒ္ဒရာကြမ်းပြင်တစ်လျှောက်ရှိ အမည်းရောင် ရေများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရွှေရောင် နေမင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်ဖြင့် ခုန်ထွက်လိုက်မှုက သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ သဲများကို လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။ နဂါး အသက်ရှူခြင်းကို အတင်းအကျပ် ထုတ်လွှတ်ရန် အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့ရသောကြောင့် သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများက ဆန္ဒပြသည့်အနေဖြင့် အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မီးတောက် ခြုံလွှာက အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တက်လာခဲ့လေ၏။

လင်းတုန်းသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အဖြူရောင် လက်ကို ဒိုင်းကာအဖြစ် အရှေ့သို့ မြှောက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးသည် သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ရွှေရောင် ရင်ဘတ်တွင် ဆွဲကြိုးများ တွဲလောင်းကျနေပြီး သူမ၏ ပိုးသားများက အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ တောက်ပနေလေ၏။ သူမသည် လက်သည်းခွံပါသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"နီလာ၊ မင်း ကျောပေါ်က အိတ်၊ ပြီးတော့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပါလာသမျှ အကုန်ပေး၊ အဲဒီတံခါးပေါက် မပါဘဲ အိမ်ပြန်ဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျမယ်ဆိုတာ မင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားအရ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များက ထိုလမ်းကို သိနေကြလေ၏။ လင်းတုန်းသည် ထိုအချက်ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

"နင်က ငါ့ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေအတွက် လျော်ကြေးပေးပြီး နင်ရဲ့ အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ငါ့ကို ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ နင်ကို အထိအခိုက်မရှိ လွှတ်ပေးကောင်း လွှတ်ပေးနိုင်တယ်..."

သူမသည် လေသံကို တိုးတိုးထားပြီး ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် လူ တရားထိုင်နေသည့် နေရာကို မကြာခဏ အကဲခတ်နေခဲ့လေ၏။

လင်းတုန်းသည် သူမထံသို့ ခေါင်းငုံ့ပြလိုက်ပြီး၊ လက်များကို မြှောက်ကာ မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ကို သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှ မှေးမှိန်သွားစေလိုက်သည်။ မဟူရာ မီးတောက်က သူမကို ကြီးစိုးရန်အတွက် တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်နေခဲ့သော်လည်း သူက ၎င်းကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ ထံမှသာ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်လေ၏။ သူ ရှင်းလင်းသော ဦးနှောက်တစ်ခု လိုအပ်နေခဲ့သည်။

အော်သိုက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သော်လည်း ဝမ်းလျားမှောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ကျသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလူရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

လင်းတုန်းက သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးတစ်ဖက်မှ ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူမှာ ခင်ဗျား နှစ်သက်စေနိုင်မယ့် အရာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီ အသုံးမကျတဲ့လူနဲ့ သူ့ရဲ့ အဖော်ကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

မျက်ခုံးမွေးအစား ရှိနေသော သူမ၏ အကြေးခွံများ မြင့်တက်သွား၏။ သူမက ဘာမှ မပြောဘဲ သူ့ကို ဆက်လုပ်ရန် ခွင့်ပြုပေးလိုက်လေ၏။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ အိတ်ထဲသို့ နှိုက်လိုက်ပြီး ဤခရီးစဉ်တွင် သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော အကြီးဆုံးသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စကိုင်းဆွန်းက သူ့ကို ငှားရမ်းထားခဲ့သော မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ၏ သေတ္တာပင် ဖြစ်လေ၏။

သူ သေတ္တာကို မဖွင့်နိုင်မီမှာပင် အော်သို၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့၏။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည် လင်းတုန်းနှင့် ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သော ရူးသွပ်မတတ် ဒေါသမျိုးဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့လေ၏။

အော်သိုသည် သူ၏ အခွံပတ်လည်တွင် မီးတောက် ခြုံလွှာကို ထုတ်လွှတ်လျှက် မတ်တတ်ရပ်လာသောအခါ လင်းတုန်းက သူ့ကို အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လင်းတုန်း၏ မီးတောက်ခြုံလွှာမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် သစ်တော်သီးပုံသဏ္ဍာန် အော်ရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အော်သို၏ အခွံသည် မြင်းကျောပြင်လောက် မြင့်မားနေပြီး သူ၏ အရပ်အမြင့်နှင့် အကျယ်မှာ လုံးဝနီးပါး တူညီနေလေ၏။ သူသည် အမည်းရောင် နေမင်းကြီးတစ်ခု ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲ အချိန်တွင်ပင် ညည်းတွားရုံသာ ညည်းတွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ သူက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသောကြောင့်လား သို့မဟုတ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စွမ်းအင် များများစားစား မရှိတော့သောကြောင့်လား ဆိုသည်ကို လင်းတုန်း မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

နဂါးကောင်မလေးသည် သူမ၏ အစွယ်များကို ပေါ်လွင်စေလိုက်ပြီး ရွှေရောင် အရည် မာဒြာ မျဉ်းကြောင်းများကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စုစည်းလိုက်လေ၏။

"မဟူရာ နဂါးတွေက..."

သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ခွေးတွေထက် နည်းနည်းလေးပဲ ပိုသာတယ်..."

ထိုလက်သီးမှနေ၍ မာဒြာ ကြာပွတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်သို၏ ခေါင်းရှေ့တွင် ရိုက်ချလိုက်လေ၏။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လင်းလက်သွားသော်လည်း၊ လူတစ်ယောက် လက်ဖျစ်တီးသလောက်သာ အသံမြည်ခဲ့လေသည်။

အော်သိုသည် မတုန်လှုပ်ခဲ့ဘဲ ဘေးတစ်ဖက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။

လင်းတုန်းသည် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အော်သို ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် သေတ္တာကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး မြက်ခင်းရောင် ထူထဲသော တိမ်တိုက်ကို သူ၏ အရှေ့တွင် ဖြန့်ကျက်လိုက်လေ၏။ သူသည် ၎င်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး သူ၏ မာဒြာ ကို မှော်ပစ္စည်း နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။ ရေထဲသို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

အဝေးဆီမှ အဝါရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု တလက်လက် တောက်ပနေလေ၏။ ၎င်းသည် ဤလေဟာနယ်ပူဖောင်းမှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ လင်းတုန်းအနေဖြင့် ပိုမိုရှင်းလင်းပြီး ပိုနီးကပ်သော အရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုသော်လည်း သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ သိပ်များများစားစား မရှိခဲ့ချေ။ ပူဖောင်းအနားသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူသည် အရှိန်ကို ဂရုတစိုက် လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို ရေထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေ၏။

လက်ချောင်းများသည် ပူဖောင်းကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဤပူဖောင်းသည် ဧရာမ အစီအရင် စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုက အော်ရာ များကို ကြိုးကိုင်ကာ ရေများကို တားဆီးပေးထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ သူသည် မည်သည့် အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သင့်ပေသည်။

"အော်သို..."

လင်းတုန်းက သူ့အနောက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအထွတ်အမြတ် သားရဲကြီးတွင် သူခေါ်သံကို ကြားနိုင်လောက်အောင် အသိစိတ်များ ကျန်ရှိနေသေးရန် မျှော်လင့်မိလေ၏။

ထိုအခိုက်တွင်ပင် ကွေးညွတ်နေသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သူ့ အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော ရွှေရောင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

လင်းတုန်းသည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ကိုယ်ကို လှည့်တိမ်းလိုက်ရာ၊ မာဒြာ ကြာပွတ်သည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ဝင်ရိုက်သွားခဲ့လေ၏။

ရွှစ်...

တိုက်ခိုက်မှုက သူ၏ နားရွက်အပေါ်ဘက်နှင့် တင်ပါးကို ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး ပူပြင်းသော သံမီးပူတိုက်ခံရသကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် နာကျင်မှုသည် အဆိုးရွားဆုံး အရာ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

အဆိုးရွားဆုံးအရာမှာ သူ၏ အောက်မှ တိမ်တိုက် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ခံစားလိုက်ရသော ချော်ကျသွားသည့် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရာတွင် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါနိုင်ရန် စကိုင်းဆွန်းများက သူ့ကို ပေးထားသော မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက်သည် ကြာပွတ်က မှော်ပစ္စည်း ၏ အမြုတေကို ရိုက်နှက်လိုက်သောအခါ အစိမ်းရောင် မြူခိုးများအဖြစ် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။ အစီအရင် များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ကွဲအက်နေသည့် အလုံးတစ်ခုသည် မီးလောင်ကျွမ်းလျက် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ မှော်ပစ္စည်း ၏ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းများသည် တိမ်တိုက် မာဒြာ အနှစ်သာရများအဖြစ် မှေးမှိန်သွားလေတော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် လင်းတုန်းလည်း သဲပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ တိုက်ခိုက်သူနှင့် အနည်းငယ် ကင်းကွာသွားစေရန် လှိမ့်ထွက်သွားလေ၏။

ကိုက်အနည်းငယ်ခန့် လိမ့်သွားပြီးနောက် သူ၏ အနောက်တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်မှာ စုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူ၏ အပိုအဝတ်အစားများ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ခဲ့သော လောင်ကျွမ်းစုတ်ပြဲနေသည့် အဝတ်စများ။ တစ်စစီ ဖြစ်နေသော အစီအရင် များ၊ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးများ။ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ဖန်အိမ်၏ ကွဲအက်နေသည့် အခြမ်းနှစ်ခုကြားရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ ရေများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်ပင်လေးများ ဖိတ်ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ အပြာလေး၏ ရေကန်လေးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန်အိမ်၏ ကွဲအက်နေသော အခြမ်းနှစ်ခုဆီသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။

အမြန်အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အော်သိုက ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးကို အလုပ်ရှုပ်နေအောင် လုပ်ထားပေးသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် အခြားနှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြသည်ကိုမူ သူ မသိနိုင်ခဲ့ချေ။ သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်သော အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးမှာ ဆက်လက် တည်ရှိနေပုံရလေ၏။

ဖန်အိမ်၏ ပထမတစ်ခြမ်းမှာ အလွတ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော အိတ်ထဲမှ ပြုတ်ကျလာပြီးနောက် ရွှံ့နှင့် သဲများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။ သေချာစေရန်အတွက် သူက ၎င်းကို ခါချလိုက်သော်လည်း၊ ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရချေ။

ဒုတိယအခြမ်းတွင်လည်း အမှိုက်များမှလွဲ၍ ဘာမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

လင်းတုန်း၏ အကြည့်များသည် တစ်ခြမ်းမှ အခြားတစ်ခြမ်းသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့၏။ ဖန်စများပေါ်တွင် ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်း လင်းလက်နေခဲ့လေ၏။ မြင့်တက်လာသော အပူလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မဟူရာ မီးတောက် များက သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ တွားသွား ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အလွန်အမင်း အလုပ်ပေးခံထားရသော လမ်းကြောင်းများက နာကျင်နေသော်လည်း သူသည် စွမ်းအင်များကို ထပ်မံ ဆွဲယူလိုက်လေ၏။

မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ်၏ ဒေါသအမျက်များ သူ့ကို မလွှမ်းမိုးသွားမီ၊ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ဖြန့်ကြက်လိုက်လေသည်။

လတ်ဆတ်သော လေပြေလေးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ အနောက်ဘက်မှ ခံစားမှုတစ်ခုက သူ၏ တင်းမာမှုများကို လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။ အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည် မဟူရာ မီးတောက် ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး သဲပုံလေးတစ်ခု၏ အနောက်ကို ကြည့်ရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်လေ၏။

***

အပိုင်း(၃၄၈)

အပြာလေးသည် အသံများကို မကြားရအောင် ကြိုးစားနေသည့်အလား ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သဲပုံအနောက်တွင် ကွေးကွေးလေး ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ဖဝါးထက် အနည်းငယ်သာ ပိုရှည်ပြီး၊ သူမ ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော တွဲလောင်းကျနေသည့် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် မာဒြာ များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် တူနေလေ၏။

လင်းတုန်းက သူမဆီသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်ရာ၊ သူမသည် မျက်ရည်များ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ပြူးကျယ်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။ ထို စိတ်ဝိညာဉ် မှာ ငိုနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လင်းတုန်း သေချာပေါက် သိထားသော်လည်း၊ သူမ၏ အကြည့်များက တုန်ရီနေခဲ့လေ၏။ သူမသည် ခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ အသံပြုကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလျက် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ တွယ်တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော လျှပ်စစ်ဓာတ်များ စီးဆင်းနေသည့်အလား စူးရှရှ ခံစားရစေပြီး၊ ခြေလှမ်းတိုင်းက သူမ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သူ့ကို သတိပေးနေလေ၏။

ဘုန်း...

အော်သိုက သူ၏ ဘေးတွင် လာရောက်ပြုတ်ကျသောအခါ သဲလှိုင်းတစ်ခု လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။ မာဒြာများ ကုန်ဆုံးသွားသောကြောင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည် မှေးမှိန်လာပြီး၊ သူ၏ အသိစိတ်များကလည်း ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်စ ပြုလာခဲ့သည်။ သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း၊ ထိုလိပ်ကြီးက ကိုယ်ကို ခါရမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အခွံမှနေ၍ လှန်ထလိုက်ကာ ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးကို ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

အပြာလေးကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားရင်း၊ လင်းတုန်းသည် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ထံမှ သူ စွန့်ပစ်ခဲ့သော သေတ္တာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသေးသော အရာများအားလုံးကို ထိုအထဲသို့ စတင် ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ ကိရိယာများ ပါဝင်သော သားရေလိပ်၊ သူ၏ တံဆိပ်ပြား စုဆောင်းမှုများ ထည့်ထားသော အရောင်တင်ထားသည့် သစ်သားသေတ္တာ၊ ဆာလောင်ခြင်း မာဒြာ နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်စုများ နှင့် သူ၏ အမြွှာကြယ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ်စာအုပ် တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အကောင်းပကတိ တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အထူးပင် သက်သာရာရသွားခဲ့လေ၏။

နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ကိုလည်း အထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အမျိုးသမီး၏ ကြာပွတ်ရိုက်ချက်ကို ထိမှန်ထားခဲ့ပုံ ရလေ၏။ ထိုကျောက်မျက်ရတနာ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အက်ကွဲကြောင်း ရှည်ရှည်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ အဖြူနှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေသော အိပ်မက် မာဒြာ များသည် မြူခိုးများအဖြစ် လွင့်ထွက်နေခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်ထည် ပေါက်ကွဲသွားပါက၊ အတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်း သည် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ လင်းတုန်းသည် ထိုအရာအတွက် ယခုအချိန်တွင် စိုးရိမ်မနေနိုင်တော့ချေ။ ၎င်း လုံလောက်သော အချိန်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိရန်သာ မျှော်လင့်ရလေတော့သည်။

လင်းတုန်းသည် သေတ္တာအဖုံးကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး၊ ညာဘက်လက်ဖြင့် သော့ခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သော့ခလောက်ကို ဖြတ်သန်းသွားလေ၏။ သူသည် အလျင်စလိုပင် ဘယ်ဘက်လက်ကို အသုံးပြု၍ သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ရသည်။ ဤသေတ္တာသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ကိရိယာများ အားလုံးကို ထည့်သွင်းရန် လုံလောက်အောင် ကြီးမားရုံသာမက၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ၎င်းသည် ရေစိုခံနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် အော်သို၏ ဘေးမှ ပြေးထွက်သွားပြီး လိပ်၏ အမြီးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အော်သိုက သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ ပြေးဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းတုန်းကို ခဏတာမျှ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားသော လူသားကို သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။

လင်းတုန်းက ရေထဲရှိ အလင်းရောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြေး..."

ထို့နောက် သူသည် ပူဖောင်းကို ဖြတ်သန်း ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

အမည်းရောင် ရေခဲရေများက သူ့ကို ဝါးမျိုသွားလေတော့၏။

ယီရင်သည် ကျောက်စိမ်းတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဓားကို ရှေ့တန်းတင်ကာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူမသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ခြုံပုတ်များကြားသို့ ခလုတ်တိုက်မိပြီးနောက် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကမ်းခြေပေါ်တွင် မာစီနှင့် ပိုင်ရိုတို့ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ ပိုင်ရိုသည် မာစီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သဲပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားခဲ့သည်။ အခြားလက်တစ်ဖက်ကိုမူ ယီရင်ဆီသို့ ဆန့်ထုတ်ထားပြီး၊ အဝါရောင် မာဒြာ များက သူ၏ သံချပ်ကာလက်အိတ် ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ ဦးထုပ်အရိပ်အောက်မှ မျက်လုံးများသည်လည်း ထိုအရောင်အတိုင်း တောက်ပနေခဲ့သည်။

"ပြန်ဆုတ်ခဲ့၊ လူသစ်..."

ယီရင်သည် တံခါးပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် လေ့လာစူးစမ်းလိုက်လေ၏။

တံခါးပေါက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်းက အထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ် ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ တတ်နိုင်သမျှ မာဒြာ အားလုံးကို အစီအရင် ထဲသို့ တွန်းသွင်းလိုက်သည်။ တံခါးဘောင်ပတ်လည်ရှိ မှော်သင်္ကေတ များသည် ငွေရောင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အပြာနှင့် အစိမ်းရောင် ရောယှက်ကာ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီးနောက် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ တံခါးပေါက်သည် ဟာလာဟင်းလင်းသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူမသည် ထို မှော်ပစ္စည်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စဉ်းစားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ရွှံ့နွံထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့လေ၏။

ရန်ဖေးက ပိုင်ရိုထံသို့ ပေးပို့သော သတင်းစကားသည် သူတို့အားလုံး ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်ခဲ့သည်။ ထိုအထဲမှ "ရန်သူတွေ အများကြီးပဲ" ဆိုသော စကားစုက သူမ ကြားရန် လိုအပ်သော အရာအားလုံး ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် စကိုင်းဆွန်း သည် သူမကို တံခါးပေါက်မှ ဖြတ်မသွားနိုင်ရန် တားဆီးခဲ့သည်။ သူက သူမကို ရပ်တန့်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးမဲ့ ဓား မာဒြာ များသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အဖြူရောင် ဓားသည်လည်း လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့လေပြီ။

ပိုင်ရို၏ လက်သီးမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မာဒြာ များသည် မိုးပေါက်များအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်သောအခါ လွင့်စဉ်လာသည့် မိုးရေများကဲ့သို့ သူမဆီသို့ ဘေးတိုက် ဝင်ရောက်လာလေ၏။ သူမသည် သူ၏ စွမ်းအားကို ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းသည် အသားစများကို စားသုံးသကဲ့သို့ စိတ်ကိုလည်း ဝါးမျိုဖျက်ဆီးတတ်လေ၏။ ယင်းကို ပယင်းရေတွင်း လမ်းစဉ် ဟု ရန်ဖေးက ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

၎င်းသည် ပစ်မှတ်များကို ချုပ်နှောင်ရန်အတွက် အသုံးဝင်သကဲ့သို့ စစ်ကြောမေးမြန်းရန်အတွက်လည်း အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ အရေပြားပေါ်သို့ တစ်စက်မျှ ကျရောက်သွားပါက၊ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဓားကို ဆက်လက် ကိုင်ဆုပ်ထားနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို သူမ သေချာပေါက် မပြောနိုင်ချေ။ သူမ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်မသွားနိုင်ရန် တားဆီးရန်အတွက် လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ ဤနည်းစနစ်ကို သူမအပေါ် သူ အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့လျှင် သူမ ဝင်သွားနိုင်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆုံးမဲ့ ဓား နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ဓား အော်ရာ များဖြင့် သူ၏ နည်းစနစ်ကို သူမ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုသို့ မလုပ်ဘဲ ငွေရောင် မာဒြာ များကို သူမ၏ ဓားသွားအစွန်းများတွင် သိပ်သည်းစွာ စုစည်းလိုက်လေ၏။

ယီရင်သည် ဓားကို အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်ပြီး လှိုင်းကြက်ခွပ် ဓား တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။ ထိုခုတ်ချက်က ငွေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဓား မာဒြာ နှင့် အော်ရာ များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လခြမ်းပုံစံ မုန်တိုင်းတစ်ခုသည် ပိုင်ရိုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ နည်းစနစ်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး သူ့ဆီသို့ ဦးတည်သွားစဉ် သဲများကို တစ်ဖက်စီသို့ လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် သူမထက် အဆင့်တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နည်းစနစ်များသည် သူမ၏ နည်းစနစ်များကို ဖိနှိပ်နိုင်သင့်ပြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်မနေသင့်ပေ။ သို့သော် ပြန့်ကျဲနေသော မိုးရေစက်များသည် အားပြည့်နေသော ဓားခုတ်ချက်ကို မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်မည်နည်း။

ပိုင်ရိုသည် သူ၏ လက်ဖျံကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထိုနည်းစနစ်သည် သူ၏ သံချပ်ကာကို ဝင်တိုက်သွားပြီး ကျောက်ဆောင်ကို ရိုက်ခတ်သော လှိုင်းလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားလေ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ ဦးထုပ်မှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖဲ့ယူသွားပြီး ကောက်ရိုးစများကို လေထဲသို့ လွင့်ပါးသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် အခြားနည်းစနစ်တစ်ခုအတွက် သူ၏ မာဒြာ များကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်လေ၏။ သို့သော် ထိုအစိမ်းရောင် သံချပ်ကာကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖောက်ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ယီရင် သိထားခဲ့သည်။

သူမသည် အရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လေ၏။

အဆုံးမဲ့ ဓား လမ်းစဉ် တွင် တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် များများစားစား မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် သူမ၏ သံမဏိဖွား သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်က ထိုလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့လေ၏။ ၎င်းက သူမထံမှ မာဒြာ များကို ဆွဲယူလိုက်ရာ၊ မီးတောက် ခြုံလွှာကို အသုံးပြုထားသည့် လင်းတုန်း၏ အလျင်နှင့် တန်းတူညီသော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် သူမတွင် ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်ကို ပိုင်ရိုအား ပြသလိုက်လေ၏။

သူမ၏ ဓားသွားသည် စီးဆင်း ဓား ၏ စွမ်းအားဖြင့် ငွေရောင် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ထိုနည်းစနစ်သည် အော်ရာ နှင့် မာဒြာ နှစ်ခုစလုံးကို စုစည်းပေးပြီး တိုက်ပွဲ ကြာရှည်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို အားကောင်းလာစေလေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဤ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ၏ သံချပ်ကာကို ချိုးဖျက်နိုင်လောက်အောင် အင်အားပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

နည်းစနစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို မဆုံးရှုံးစေဘဲ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းထားနိုင်ရန်မှာ ရုန်းကန်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ကြိုးစားရန်အတွက် သူမတွင် လုံလောက်သော ဒေါသများ ရှိနေခဲ့လေ၏။

တောက်ပနေသော ဓားသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် မြှောက်ထားသော လက်မောင်းဖြင့် ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံယူလိုက်ရလေ၏။ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှာ ရုန်းကန်နေသော မာစီကို ထိန်းချုပ်ထားရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုထိုးနှက်ချက်က သူ့ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချသွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ထပ် ခုတ်ချက်သည် အစိမ်းရောင် သတ္တုစတစ်ခုကို လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားစေလေ၏။ သူမ၏ တတိယမြောက် တိုက်ခိုက်မှုက သူ၏ လက်ဖျံကာ သံချပ်ကာတစ်ခုကို အက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။

လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အသုံးပြုနိုင်ရန် သူက မာစီကို လွှတ်ပေးလိုက်ချိန်တွင်၊ သူမသည် အော်ဟစ်နေခဲ့လေပြီ။ သူမကို မြို့ပေါ်မှ ပစ်ချပြီး သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ထားရစ်ခဲ့ခြင်းအတွက် သူ့ကို သူမ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ထိုအရာက သနားညှာတာရာ ကျခဲ့လေ၏။ သူမ၏ သွေးအရိပ် ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိ ဖြစ်နေချိန်၌ သူကိုယ်တိုင် သူမကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများအတွက်၊ သူတို့ကို ရန်သူများကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့ပုံများအတွက်၊ ထို့အပြင် အာခံသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ ပြသသည်နှင့် သူတို့ကို သတ်ပစ်မည်ဟု အဆုံးအစမရှိ သတိပေးနေမှုများအတွက် သူ့ကို သူမ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါသည်။

သို့သော် သူသည် လင်းတုန်းကို ကယ်တင်မည့် သူမ၏ ကြိုးပမ်းမှုကို တားဆီးခဲ့သည်။ ၎င်းကတော့ အလွန်အမင်း လွန်ကျူးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

အဝါရောင် မာဒြာ များသည် သူ၏ လက်များပတ်လည်တွင် စုစည်းလာခဲ့သည်။ လွတ်လပ်သွားသော အခိုက်အတန့်လေးတွင် သူ၏ ပိုမိုမြင့်မားသော ခွန်အားဖြင့် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်တော့မည် ဖြစ်လေ၏။

သူမက သူ့ကို ထိုအခိုက်အတန့်လေးပင် မပေးခဲ့ချေ။ သူမသည် သူမ၏ နောက်ဆုံး ခုတ်ချက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ဓားကို သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ အပေါ်သို့ ပင့်ခုတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် လျင်မြန်စွာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရေလှိုင်းများထဲသို့ ဝင်စောင့်သွားရာ ရေလုံးကြီးတစ်ခု အပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားလေ၏။

သူမသည် မာစီကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်သို့ မျှော့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွယ်ကပ် ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ တောက်ပနေသော ဓားက သူ ကိုယ်ဟန်မထိန်းနိုင်မီမှာပင် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိမှန်သွားပြီး ရေထဲသို့ ရိုက်ချလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် လှိုင်းကြက်ခွပ် ဓား တစ်ခုက ရေလှိုင်းများကို ဖြတ်တောက်လျက် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

***