အခန်း (၃၄၉-၃၅၀)

အပိုင်း(၃၄၉)

ယီရင်သည် ရေထဲသို့ စတင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်များကို မလျှော့ချခဲ့ချေ။ ရေများက သူမကို ဝါးမျိုမသွားမီ သူ့ကို နှစ်ချက်၊ သုံးချက်မျှ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်လေ၏။

သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သံမဏိဖွား သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အားဖြင့် သူမသည် ရေထဲတွင် ကိုယ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သို့သော် လွင့်စဉ်နေသော သဲများနှင့် နောက်ကျိနေသော ရေများကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။ သူမ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက သူရှိနေသည့် ယေဘုယျ ဦးတည်ချက်ကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အရည်ပျော်နေသော အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။ သူမသည် သူရှိရာသို့ ကူးသွားခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို မမြင်နိုင်သော ဧရာမ ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ခပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ သူမ ပတ်လည်ရှိ ရေများသည် အထက်သို့ မြင့်တက်သွားလေ၏။

သူမကိုယ်တိုင်နှင့် သူမပတ်လည်ရှိ သမုဒ္ဒရာရေထု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ ရုန်းထွက်လိုက်သော်လည်း ရေများက နေရာရွှေ့သွားသောကြောင့် မည်သည့်နေရာသို့မျှ ရောက်မသွားခဲ့ချေ။ ပူဖောင်းများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပါဝင်သော ကစဉ့်ကလျား မုန်တိုင်းတစ်ခုထဲတွင် လိမ့်ပိမ့်နေခဲ့လေ၏။

လည်ပတ်နေသော ရေလုံးကြီးထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်တွေ့ရရန် မျက်လုံးများကို အားစိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင်၊ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် သူမ၏ အာရုံများကို အပြင်သို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်လေ၏။

ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်ကျသွားချိန်ရောက်မှသာ သူမသည် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်စုံစွာ မြင်တွေ့ခွင့် ရသွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရိုသည် ရေများကို ထိန်းချုပ်ရန် အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို အော်ရာ သည် သူမကို အထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလျက် ပင်လယ်ရေလုံးကြီး တစ်ခုကို မတင်လိုက်လေ၏။ သူသည် သူမ၏ အောက်ရှိ သမုဒ္ဒရာမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ ရေစိုနေသော ဦးထုပ်ကို ရေလှိုင်းများထဲမှ ဆယ်ယူရန် အောက်သို့ လှမ်းယူနေခဲ့သည်။

သူ၏ စူးရှသော အဝါရောင် အကြည့်များက ရေများကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ရိုက်ခတ်လာသော ဒီရေလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အပြည့်အဝ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။ ဤ အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ်ကို ထိန်းထားနိုင်ရန် သူ၏ မာဒြာ တစ်ဝက်ခန့်ကို အသုံးပြုခဲ့ရသော်လည်း၊ ကျန်ရှိနေသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် စုစည်းနေခဲ့လေ၏။

အသက်တစ်ချက် ရှူချိန်အတွင်းမှာပင်၊ သူသည် သူမကို ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှံဖြင့် ထိုးဖောက်လိမ့်မည် သို့မဟုတ် ဤရေလုံးကြီးကို သူ၏ မာဒြာ များဖြင့် ဖြည့်တင်းကာ သူမကို အရည်ပျော်သွားစေလိမ့်မည်။ နှစ်ခုစလုံးလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဒေါသက သူမ၏ ဒေါသကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခုခံကာကွယ်မှုများကို ဖြုတ်ချလိုက်လေ၏။

ယီရင်နှင့် သူမ၏ ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးသည် လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် လွတ်လပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သူ့ဓားက ပိုမိုထက်မြက်သည်ကို သူမက ၎င်းအား ပြသထားခဲ့လေ၏။ ၎င်းက ပိုမို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ယခုအခါ ပို၍ လည်ပတ်ပါးနပ်လာပြီ ဆိုသော အတွေးကိုမူ သူမ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။ ယခင်က ၎င်းသည် လှောင်ချိုင့်ထဲမှ ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ အချိန်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ချောင်းမြောင်း သတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် ချည်နှောင်ထားသော လည်ပတ်ကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ထိုအရိပ်သည် သူမထံမှ ပွက်ပွက်ဆူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ကျောဘက်မှနေ၍ ဆန့်ထွက်လာသော သွေး မာဒြာ အစုအဝေးတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ဘေးတွင် ကူးခတ်နေသော သူမ၏ ပုံတူတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်သွားခဲ့သည်။

ထိုသွေးအရိပ် သည် သူမ၏ အတိအကျ ပုံတူတော့ မဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် ချွန်ထက်ပြီး စောင်းထစ်နေသော ထောင့်ချိုးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားသည့် သူမ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ပုံစံတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေလေ၏။ ပါးလျသော လက်မောင်းနှစ်ဖက်သည် ၎င်း၏ ပခုံးများမှ ဆန့်ထွက်လာပြီး ဓားသွားများအဖြစ် ပြားချပ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမကိုယ်ပိုင် ငွေရောင် ရွှေအဆင့် အမှတ်အသားများနှင့် ကိုက်ညီနေလေ၏။ ၎င်းတွင် မည်သည့် ဓားကိုမျှ ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ အပ်သွားများကဲ့သို့ ချွန်ထက်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ ယခု စက္ကန့်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တူညီသော အရာတစ်ခုကိုသာ လိုချင်နေကြသည်။

အရိပ်သည် အရည်ပျော်သွားပြီး ရေလုံးကြီးထဲမှ ယိုစိမ့်ထွက်လာကာ ပိုင်ရိုဆီသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သာမန် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို တားဆီးထားနိုင်မည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုစိုက်မနေခဲ့ချေ။ မာဒြာ ဖြင့်သာလျှင် ၎င်းကို တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သာမန်ရေကမူ ဇကာပေါက် ထီးတစ်လက်ကဲ့သို့သာ အသုံးဝင်လေ၏။

ပိုင်ရိုက သူ၏ နည်းစနစ်ကို အရိပ်ဆီသို့ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။ ဤအရာက မိုးရေတစ်ဆုပ်စာထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လေ၏။ ၎င်းသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ခွေနေသော ပယင်းရေတွင်း မာဒြာ ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သွေး စိတ်ဝိညာဉ် ဆီသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းသွားလေ၏။ ၎င်းသည် သွေးအရိပ် ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ရာ၊ ကပ်ပါးကောင်ဆီသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်လေ၏။ ယီရင်သည် ထိုအရာကို ခံစားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင် နာကျင်သွားသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အခြားတစ်ယောက် လက်မောင်း ပြတ်သွားကြောင်း ကြားသိရသည်နှင့် ပို၍ တူနေလေ၏။

သွေးအရိပ်သည် ထိုဒဏ်ရာကို လုပ်ငန်းတစ်ခု၏ ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ကျဆင်းလာမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေ၏။

၎င်း၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဓားသွားများသည် ကင်းမြီးကောက်၏ အဆိပ်ဆူးနှစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်များကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။ ၎င်း၏ လှိုင်းကြက်ခွပ် ဓားများမှာ အနီရောင် စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။ ဓားဆီမှ စွမ်းအားများနှင့်အတူ သွေးဆီမှ စွမ်းအားများကိုပါ တူညီစွာ သယ်ဆောင်ထားလေ၏။

၎င်းက ထိုသို့ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သူမ သိမထားခဲ့ချေ။

အခြားအချိန်များတွင်သာဆိုလျှင်၊ သူမ၏ အဆုံးမဲ့ ဓား လမ်းစဉ် နည်းစနစ်များကို ဤသတ္တဝါက အသုံးပြုနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းအတွက် သူမ အလွန်ရွံရှာပြီး ထိတ်လန့်နေမိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ... ပိုင်ရို တစ်ယောက် နာကျင်သွားရန်သာ သူမ အလိုရှိနေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဘေးတစ်ဖက်သို့ လျှောတိုက် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ချောမွေ့နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသည့်အလား သူ၏ ခြေထောက်များသည် ရေလှိုင်းများပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် ပထမတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ချိန်မှာပင်၊ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အဝါရောင် မာဒြာ များက ဒုတိယတိုက်ခိုက်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ သွေးအရိပ် သည် သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဖက်တွယ်ထားသော မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့ကို တွယ်ကပ်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ လက်သည်းခွံပါသော လက်များနှင့် ရွှေအဆင့် အမှတ်အသားများကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေ၏။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်တိမ်းလိုက်ပြီး ဓားသွားများကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်ရာ၊ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို သူ၏ သံချပ်ကာပေါ်တွင်သာ ခံယူလိုက်ရလေသည်။ သို့သော် စကိုင်းဆွန်း သံချပ်ကာသည် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကြောင့် နာမည်ကြီးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သံချပ်ကာပြားများအတွင်းမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစိမ်းရောင် လေ မာဒြာ လှိုင်းတစ်ခု သူထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို အဝေးသို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်လေ၏။ အရိပ်သည် အနောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဗွမ်းကနဲ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို နေရာများစွာသို့ ခွဲဝေထားရန် ကြိုးစားလွန်းခဲ့လေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ်သည် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

သူမပတ်လည်ရှိ ရေများက မိုးရေများကဲ့သို့ အောက်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းလာချိန်တွင် ယီရင်သည်လည်း ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ရေအောက်တွင် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ခြင်းက မာဒြာ လမ်းကြောင်းများထဲသို့ ကျောက်စရစ်ခဲများကို အတင်းတွန်းသွင်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ အသက်မရှူနိုင်ချိန်တွင် အခြား မည်သည့် နည်းစနစ်များကိုမျှ အသုံးပြုရန် အားမထုတ်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ အဆုတ်များသည် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူလောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံး အရာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ ဓား ကို မည်သည့်အခါမျှ လွှတ်မချခဲ့ချေ။ ဓားသွားသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ငွေရောင်ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မာဒြာ နှင့် အော်ရာ များ စုဝေးနေသော မီးပုံကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။ ၎င်းသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်၏ လက်နက်ကဲ့သို့ စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ထိုဓားက သူ၏ သံချပ်ကာကို မည်မျှအထိ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်ဆိုသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်လေ၏။

သူမသည် သူ၏ ဘေးတွင် ကျဆင်းနိုင်ရန် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး၊ ခုတ်ပိုင်းရန်အတွက် ဓားကို မြှောက်လိုက်လေ၏။ သူသည် သွေးအရိပ် ဆီမှ အခုလေးတင် လှည့်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို တုန်ရီစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရင်ထဲတွင် အောင်ပွဲခံလိုက်လေ၏။ သူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သူမ ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အမည်းရောင် လှံတစ်ချောင်းက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ပိုင်ရိုကိုသာ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ လည်ပင်းအောက်တွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို မခံစားရမီအထိ မည်သည့် ကြိုတင်သတိပေးချက်ကိုမျှ မရရှိခဲ့ချေ။ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းခန့် ပါးလျသော အမည်းရောင် အချွန်တစ်ခုသည် သူမ၏ ဝတ်ရုံများဆီမှ ဆန့်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

သူမ၏ အဆုတ်များ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် က သူမကို ဖြတ်သန်းသွားသော အမည်းရောင် မာဒြာ ကို ပြန်လည်ခုခံ တိုက်ခိုက်လိုက်လေ၏။ ထိုတိုက်ပွဲတွင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် က အလွယ်တကူပင် အနိုင်ရရှိသွားခဲ့သည်။ အမည်းရောင် သစ်ကိုင်းသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သူမ၏ နည်းစနစ်များကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် လုံလောက်ခဲ့လေ၏။ လေထဲမှ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ ဓားဆီမှ စွမ်းအားများ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ပင်လယ်ထဲသို့ ဗွမ်းကနဲ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။

မာဒြာများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် နာကျင်မှုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အရေပြားကို လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရှိချေ။ ပွန်းပဲ့နေသည်ဟုပင် မခံစားရပေ။

သူမ၏ ဒေါသများ ထပ်မံ ပွက်လောရိုက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရေထဲတွင် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး မာဒြာ များကို ဓားထဲသို့ ပြန်လည် တွန်းသွင်းလိုက်လေ၏။ သူမ၏ အမြုတေ မှာ အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး လုံးဝနီးပါး ခမ်းခြောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လိုအပ်လာပါက သူမသည် ပိုင်ရိုကို သွားများဖြင့်ပင် ကိုက်ဖြတ် တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်လေ၏။

မီးလောင်ထားသော သစ်မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ အမည်းရောင် နွယ်နှာမောင်းတစ်ခုက သူမကို ရစ်ပတ်လာခဲ့သည်။ သူမက ၎င်းကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သော်လည်း၊ နောက်ထပ် သုံးခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။ ၎င်းတို့က သူမကို ပွေ့ချီကာ ရေလှိုင်းများကို ဖြတ်သန်း၍ အနောက်သို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ကမ်းခြေနှင့် သိပ်မဝေးလှချေ။ ထိုသစ်ကိုင်းများက သူမကို ကမ်းခြေပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆွဲတင်လာခဲ့ရာ၊ သူမသည် ခြေထောက်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး ရုန်းထွက်လိုက်လေ၏။

မာစီသည် သဲများ ပေကျံလျက် ထိုနေရာတွင် မောဟိုက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မြင်းမြီးဆံထုံးမှာလည်း ပြေကျနေလေ၏။ အမည်းရောင် မာဒြာ များသည် ဆီရွှဲနေသော လက်အိတ်စွပ်ထားသည့် သူမ၏ လက်ဆီမှနေ၍ ဆန့်ထွက်နေခဲ့သည်။ သူမက သူ၏ဘက်မှ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ယီရင်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မာဒြာ များကို လက်နက်ထဲသို့ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး၊ အဆုံးမဲ့ ဓား ကို ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။ သို့သော် မာစီသည် သူမ၏ နည်းစနစ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သဲပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားကာ မောဟိုက်နေခဲ့သည်။

***

အပိုင်း(၃၅၀)

"အဲဒါက... ကြည့်ရတာထက်... ပိုခက်တယ်..."

မာစီက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသက်ရှူသံများကြားမှ ပြောလိုက်သည်။

သွေးအရိပ် သည် အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သမုဒ္ဒရာထဲမှ လွင့်ထွက်လာပြီး ယီရင်၏ ကျောဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ ၎င်းသည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲသို့ လျှောတိုက်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ သူမ၏ အမြုတေ ပတ်လည်တွင် အားနည်းစွာဖြင့် ကျေနပ်မှုမရှိဘဲ ရစ်ခွေနေခဲ့သည်။ ယီရင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေရလေ၏။

သူမသည် မာစီအပေါ်သို့ ဓားကို ရွယ်ထားလျက် ဘေးတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုမူ ပိုင်ရိုအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်ထားလေ၏။ သူ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဘာကြောင့်နည်း။

မာစီ၏ တောင်ဝှေးသည် သူမ၏ ဘေးတွင် လဲကျနေလေ၏။ ၎င်း၏ နဂါးခေါင်းမှ မျက်လုံးများသည် ခရမ်းရောင် တောက်ပနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ၎င်းကို လှမ်းမယူခဲ့ချေ။

"ငါတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး..."

သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယီရင်က အားနည်းနေသော်လည်း ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမသည် ဓားကို ပြောင်းပြန်လှည့်လိုက်ပြီး မာစီနှင့် တစ်လက်မခန့်အကွာရှိ သဲသောင်ပြင်ထဲသို့ စိုက်ချလိုက်လေ၏။ သို့သော် ထို အာကူရာ ကောင်မလေးကမူ တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ငါတို့ ဟုတ်လား၊ နင်က ငါ့ကို မြေမြှုပ်လိုက်တာပဲ..."

သူမက လက်မကို ပခုံးနောက်သို့ လှမ်းပြလိုက်သည်။

"အခုချိန်မှာ သူက ငါ့ကို ဒီတိုင်း ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်လို့ နင် ထင်နေလား၊ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ပျောက်ဆုံးသွားပြီ..."

ယီရင်သည် မာစီ၏ အပေါ်စီးမှ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အထဲတွင် ဒေါသများနှင့် ကျရှုံးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပျက်မှုများက ပွက်လောရိုက်နေခဲ့လေ၏။

မာစီက ဘာမျှမရှိသော လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"သူတို့အတွက် ငါတို့ ပိုပြီး စိတ်ပူသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

သူမက လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

တံခါးပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက၊ ယီရင်သည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို ပိုင်ရိုအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်ထားခဲ့သည်။ ယခုမှသာ ကျန်ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူမ သတိပြုမိသွားလေတော့သည်။

သူတို့၏ အထက် ပေတစ်ရာခန့်အကွာတွင် ရွှေရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခု လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အိမ်အလုံးရေများစွာကို တင်ဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ သူတို့ ရောက်ရှိလာချိန်က ထိုအရာကို မည်သို့ကြောင့် မမြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်း။ ထိုအပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသူများကို မည်သို့ကြောင့် အာရုံမခံမိခဲ့သနည်း။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံထဲတွင်မူ ထိုသူများသည် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးအိမ်ဆီများကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

ကျွန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် နောက်ထပ် ဖုံးကွယ်မှုတစ်ခု ကျဆင်းသွားသောအခါ ထိုမေးခွန်းများထဲမှ တစ်ခုအတွက် အဖြေပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုတည်ရှိမှုက ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ရလေ၏။ မြင့်တက်လာသော စွမ်းအားများနှင့်အတူ သားရဲကောင် ထောင်ပေါင်းများစွာက သစ်တောကြီး တုန်ခါသွားလောက်အောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ တောင်ပံပါသော သတ္တဝါများသည် တိမ်တိုက်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြလေ၏။

ဖုံးကွယ်မှု နည်းစနစ်များကို သူမ နားလည်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမနှင့် ကိုက်အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် လေထုက နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး၊ ကမ်းခြေမှနေ၍ သစ်တောထဲအထိ ရှည်လျားကျယ်ပြန့်သော မိုးပျံ အမည်းရောင် ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းကိုမူ သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်း၏ အရိပ်ကြီးက သူမနှင့် မာစီ နှစ်ဦးစလုံးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့သည်။ အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်နေသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျိုးပဲ့နေသည့် သစ်ပင်များနှင့်အတူ ၎င်းသည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ရှိလေ၏။ သို့သော် ကျိုးပဲ့သံများကိုမူ သူမ မကြားခဲ့ရပေ။ သူတို့သည် ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ဤအတိုင်းပင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အလှည့်စား ခံခဲ့ရခြင်းလား။

နန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ချောမွေ့သော စတုဂံပုံ ပြင်ပတံတိုင်းတစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံထားလေ၏။ အပြင်မှ မြင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အပေါက်မှာ ဆူးချွန်များ တပ်ဆင်ထားသည့် မြင့်မားသော တံခါးရွက် အစုံသာ ဖြစ်သည်။ ထိုတံခါးများ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ အမှောင်ထု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အဆုံးမဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ယီရင် အာရုံခံစားမိလိုက်လေ၏။

သစ်တော၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဖုံးကွယ်ထားမှုများ ဆက်လက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန် အင်အားကြီးမားလှသောကြောင့်၊ ဤအင်အားစုများထဲတွင် အနည်းဆုံး အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် များ ပါဝင်ရမည်ဟု သူမ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေခဲ့လေ၏။ ဝေးကွာသော ကမ်းခြေတစ်ဖက်မှနေ၍၊ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်မှုများ၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို သူမ ရရှိလိုက်သည်။ သွေးအရိပ် တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ တစ်ခုထက်မကလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

စွမ်းအားမဲ့စွာဖြင့် ယီရင်သည် မာစီ၏ ဘေးရှိ သဲပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်လေတော့သည်။ သူတို့သည် ဤကျွန်းပေါ်တွင် ဘယ်တုန်းကမှ တစ်ယောက်တည်း ရှိမနေခဲ့ကြပေ။ သူတို့ ဝိုင်းရံခံထားရပြီ ဖြစ်လေ၏။

...

တံခါးပေါက် ပျက်စီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယန်ရှိုမေသည် ဒေါသများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ သွေးအရိပ် သည် သူမ၏ မငြိမ်မသက်မှုကို သိရှိသွားပြီး ထို အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ဆီသို့ စတင် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူမ၏ မငြိမ်မသက်မှု သက်သက်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ဖြူရော်ရော် အစားထိုး လက်မောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် တစ်စုံတစ်ရာက သူမ၏ အရိပ်၏ ခံတွင်းကို မြိန်စေခဲ့လေ၏။ ၎င်းက သူမ မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သူမသည် အချိန်မီ သတိဝင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။ သဲကန္တာရမြေ မှ ဦးချိုများနှင့် ကောင်လေး ဇီးရယ်က အနီးအနားတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ နာမည်ကြီးမှုကို သူမ သိရှိထားလေသည်။ သူသည် အခွင့်အရေးရရန် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေတတ်သူအဖြစ် လူသိများလေ၏။ သူမသည် ထို အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပင်၊ သူမ အာရုံလွှဲသွားချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူက သူမကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာမည် ဖြစ်လေ၏။

သွေးနီလဂိုဏ်း နှင့် သဲကန္တာရမြေ မှ ကျင့်ကြံသူ များကြားတွင် မည်သည့် ခင်မင်မှုမျိုးမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ၏ သောင်းကျန်းမှု အပြီး ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလေ၏။

ထို့ကြောင့် ဇီးရယ် ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း သူမသည် သူမ၏ အရိပ်ကို ဝတ်ရုံတစ်ခုအဖြစ် ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ စတင် ဆုတ်ခွာလိုက်လေ၏။ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ၊ သူက သူမကို လုံးဝ ကြည့်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် သေဆုံးနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပျက်စီးနေသည့် တံခါးပေါက်ဘောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူ့တွင် ဂိတ်တံခါးကျောက်တုံး ရှိမနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ရွှေရောင် နဂါးနှင့် အာကူရာ တို့တွင် ဂိတ်တံခါး ကျောက်တုံး ရှိနေမည် ဖြစ်ကြောင်းကို ရှိုမေ သံသယမဝင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ဇီးရယ် တွင်သာ မရှိခဲ့ပါက၊ ဤအိတ်ဆောင်ကမ္ဘာထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိနေရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင်၊ သူမအနေဖြင့် ထို အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ကို ကျေးဇူးတင်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်... သူမ၏ ဂိတ်တံခါးကျောက်တုံးကို ခွဲရတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိသောအခါ သူမ၏ ဒေါသများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ ၎င်းတို့တစ်ခုစီတိုင်းက သူတော်စင် တစ်ပါး သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်မားသူများ၏ ရက်ပေါင်းများစွာ အားထုတ်မှုများကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။ ၎င်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝေငှထားခြင်း မဟုတ်ချေ။

၎င်းသည် သေချာပေါက် သေဆုံးရမည့် အခြေအနေတစ်ခုမှ သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အခမဲ့ အိမ်ပြန်ခရီး ဖြစ်သင့်သည့်အရာကို အစားထိုးရန် ၎င်းကို ခွဲပစ်ရခြင်းက အကောင်းဆုံး တွေးကြည့်လျှင်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှလေ၏။

သူမ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ရေတံတိုင်းမှ လာသော လေအေးများကို ခံစားရသည်အထိ သူမ အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေ၏။ ဇီးရယ် သည် တံခါးပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ ဆရာနှင့် ဆက်သွယ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဟာမိုနီ သည် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်နေဆဲဖြစ်ရာ ထိုအချက်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူက သူမ၏ သွေးအရိပ် ကိုပင် တုန်ရီသွားစေခဲ့လေ၏။

အက်ခီရီနာတော့ နှင့် လိပ်တို့မှာ တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီး၊ ထို အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ကမူ သဲပြင်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ပြန်လည်ရယူရန် လုံးပန်းနေခဲ့သည်။

အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက်အရ၊ အဖွဲ့အစည်း ခြောက်ခုစလုံး၏ ကိုယ်စားလှယ်များ မရောက်လာမချင်း သူတို့ထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ ဤနေထိုင်ရာ နေရာမှ ထွက်ခွာခွင့် မပြုထားချေ။ သူတို့သည် ရေလှိုင်းလျှောက်သူ ဂိုဏ်း၏ မင်းသားလေးနှင့် တိမ်တိုက်ကိုးခု နန်းတော် မှ ကိုယ်စားလှယ်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြရဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် တံခါးပေါက် မရှိတော့ဘဲနှင့် ဆက်စောင့်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။ သဘောတူညီချက်ကို အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုစီ၏ အထက်လူကြီးများက ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်၊ ရှိုမေ အနေဖြင့် သူမကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်သက်သက်ဖြင့် ၎င်းကို မည်သည့်အခါမျှ မချိုးဖောက်သင့်ချေ။ သို့သော်...

သူမသည် အမည်းရောင် ရေများထဲသို့ လျှောတိုက် ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။

အနီရောင် ယုံကြည်မှု သူတော်စင် က သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခုပ်တီး အားပေးပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ကြီးကြပ်နေသော သံတမန် အချို့က ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို အာရုံခံနိုင်လျှင်ပင်၊ စည်းကမ်းချက်ကို စတင် ချိုးဖောက်သူမှာ သူမ မဟုတ်သောကြောင့် သူမကို အပြစ်တင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

မည်သူမျှ သူမနောက်သို့ လိုက်မလာသလို၊ သူမ ထွက်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိကြချေ။ သူမသည် လွတ်လပ်စွာ အမဲလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

အက်ခီရီနာတော့သည် နောက်ဆုတ်သွားသော နဂါးလိပ်ဆီသို့ နောက်ထပ် ကြာပွတ်တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်လေ၏။ ၎င်းက သူ၏ အခွံမှ ကျေနပ်ဖွယ်ရာ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဖဲ့ယူသွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ နောက်သို့ လှည့်မလာခဲ့ချေ။ ၎င်းအစား သူသည် သူ၏ ထို ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး တစ္ဆေရေ ၏ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ရေ အော်ရာ ပူဖောင်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ လူသားနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေ၏။

သူမသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ရွှေရောင် အမြီးကို ရမ်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ မည်သူ့ကို ရောင်းရမည်ဆိုသည်ကို သိပါက မဟူရာ နဂါးတစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည် အရည်အသွေးမြင့် မာဒြာပြား များစွာကို ရရှိနိုင်ပေသည်။ သူမက ထိုသူကို သိထားလေ၏။ ၎င်း၏ အခွံက ကောင်းမွန်သော အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခု သို့မဟုတ် အဆင့်ခုနစ် ဓာတုဗေဒ ဖိုတစ်ခု၏ အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအရာက အနည်းဆုံးတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် မာဒြာပြား တစ်ရာခန့် တန်ဖိုးရှိပေသည်။ ထို့အပြင် ထိုလူသား သယ်ဆောင်သွားသော သေတ္တာထဲတွင် ဘာတွေ ကျန်နေသေးသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ လက်ထဲတွင် တစ္ဆေရေ နှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဟု သူမ သံသယရှိသော ထိုနီလာ မှော်ပစ္စည်း ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုအချက်သာ မှန်ကန်ပါက သံတမန်များက သူမကို ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ မာဒြာပြား များဖြင့် ပေးချေပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ လျှာက အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဟာမိုနီ သာ မရှိခဲ့ပါက ထိုအရာများကို သူမ ရရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

အက်ခီရီသည် ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ အာကူရာ လူရွယ်ဆီသို့ အကြည့်တစ်ချက် လွှဲလိုက်သည်။ လူသားတစ်ဦးကို အနှောင့်အယှက် မပေးမိစေရန် သူမ၏ နည်းစနစ်များကို ကန့်သတ်ထားရခြင်းက သူမ၏ မာနကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် ခွန်အား၏ လက်တွေ့တရားရှေ့တွင် မာနက ဘာမျှ မဟုတ်ချေ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် ဤ အာကူရာ အထက်တန်းလွှာကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှုရှိသော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို သူမ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မည်သည့်အခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ် ဤမျှလောက် ဖိအားမပေးနိုင်သော အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့် နဂါးများကို သူမ သိထားခဲ့လေ၏။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်ကဲ့သို့သော စည်းစိမ်ချမ်းသာများ သယ်ဆောင်လာမည်ကို တွေးမိသောအခါ သူမ သွားရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တစ်နေရာရာတွင် အာကူရာ မဲလစ် ကိုယ်တိုင်ထံမှ ရတနာများပင် ပါဝင်နိုင်သည့် ဟင်းလင်းပြင် သော့ တစ်ချောင်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမသည် အာကူရာ ကလန် ကို အရှက်ရစေမည့် အရာတစ်ခုခုကို ပေးအပ်နိုင်ပါက သူမ၏ သခင်က သူမကို သဘောကျပေလိမ့်မည်။ သူမကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျပင် ပြုံးပြကောင်း ပြုံးပြပေလိမ့်မည်။

အက်ခီရီသည် သူမကိုယ်သူမ လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရေရှည် အကျင့်တစ်ခုဖြစ်သော နေ့ခင်းအိပ်မက်များထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းပျောက်နေခဲ့မိလေ၏။

လက်သည်းတစ်ခုကို မည်းမှောင်နေသော ရေတံတိုင်းပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်ရင်း၊ သူမသည် အမြီးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမ၏ အစေခံ နှစ်ဦးသည် သူမ၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ကြလေ၏။ သူတို့သည် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သာ ရှိကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ လမ်းစဉ် သည် သူမကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်များကို အစေခံရန် သီးသန့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"သံတမန် နဲ့ ဆက်သွယ်လိုက်..."

သူမက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ(မ)ကို အခြေအနေတွေ ရှင်းပြပြီး၊ ကျန်တဲ့သူတွေ ရောက်မလာနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်၊ တံခါးပေါက် ပျက်စီးသွားပြီ၊ ချက်ချင်း စတင်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံလိုက်ပါ..."

အစေခံ နှစ်ဦးသည် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်မီမှာပင်၊ အက်ခီရီ ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် အဖြူရောင်အဖြစ် မှေးမှိန်သွားခဲ့လေ၏။

"ရွှေရောင် သွေးဆက် အက်ခီရီနာတော့ ..."

ချောမွေ့ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အသံတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် သံတမန် တစ်ဦး၏ အသံ မဟုတ်ချေ။

သူမ၏ နာမည်ကို ဤအသံဖြင့် ခေါ်ဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူမသည် အံ့သြရိုသေစွာဖြင့် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မျက်ရည်ပူများက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။

"ငါ မင်းကို မြင်တယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ ရှိတယ်၊ မင်း စတင်လို့ ရပြီ..."

အက်ခီရီသည် သူမ၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသရန် သဲပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားကာ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တစ်ချက် အရိုအသေပေးရန် အချိန်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေတော့၏။

နဂါးများ၏ ဧကရာဇ် ၏ အမိန့်ကို သူမသည် စက္ကန့်လေးတစ်စိတ်မျှပင် ကြန့်ကြာအောင် မလုပ်ဝံ့ပါချေ။

***