အခန်း (၃၄၅-၃၄၆)

အပိုင်း(၃၄၅)

ရန်ဖေး၏ လေသံမှာ ချောမွေ့ပြီး လေ့ကျင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ထိုပျော့ပျောင်းမှုက လင်းတုန်းကို ကူးစက်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် မဟူရာ မီးတောက် ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ရှူပုံစံကို ပြောင်းလဲကာ သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ ဆီမှ စွမ်းအင်များကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် မဟူရာ မီးတောက် က သူ့အတွက် ပိုမို အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များကြားရှိ တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် သူက တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု ဖြစ်စေနိုင်ပါမည်လား။ အမည်မသိ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် နေခြင်းက သူ့အတွက် ပို၍ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုလူ၏ အာရုံသည် သူတို့အဖွဲ့အပေါ်သို့ နှေးကွေးပေါ့ဆစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူက လင်းတုန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေ၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည် အော်သိုနှင့် ရန်ဖေးအပေါ်တွင် လေးလံစွာ ကျရောက်နေခဲ့သည်။

"မင်းတို့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ၊ ဆောင်းရာသီ သူတော်စင် လား..."

အော်သိုက ဟိန်းဟောက်ရင်း မေးလိုက်ရာ သူ၏ အခွံမှ မီးခိုးများနှင့် အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းကို ငါတို့ ဖြေစရာ မလိုဘူး..."

ထိုသူစိမ်းက အော်သိုကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသည့်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပြန်လည်ဖြေကြားရန်ပင် အလွန်အမင်း အားထုတ်ရမည့်အလား ပုံပေါက်နေလေ၏။ ဦးချိုများနှင့်လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ် လင်းတုန်း၏ ခံစားချက်အရ၊ ထိုလူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ လုံးဝကို ခိုင်လုံမှု ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင်ပင် စူးရှပြီး ပျော်ရွှင်နေပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှင်တို့ ပြီးသွားရင် သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ကျွန်မအတွက် ချန်ထားခဲ့ပေးပါ..."

ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာရတနာတွေမှန်း မသိတဲ့အရာတွေ အပြည့်ပါလာတဲ့ အိတ်ကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီသံချပ်ကာရဲ့ ပုံစံကိုလည်း ကျွန်မ သဘောကျတယ်…”

အစိမ်းရောင် ဦးချိုများနှင့် လူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တိုက်ပွဲတိုင်းက သေသည်အထိ ဖြစ်ဖို့ မလိုပါဘူး နဂါးမရယ်၊ သူတို့ဆီမှာ ဘာတွေများ ပါလာနိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"သူတို့ ဒီမှာ မရှိသင့်ဘူး..."

သွေးနီလဂိုဏ်း မှ ကောင်မလေးထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တီးတိုးလေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အရည်ပုံစံဖြစ်နေသော သွေးအရိပ် သည် တံခါးပေါက်၏ အခြေသို့ပင် ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့ ချုပ်နှောင်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကို ဘယ်သူလွှတ်လိုက်မှန်း ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ..."

"ငါတို့က အာကူရာ မိသားစုရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ကိုယ်စား ရောက်ရှိနေတာဖြစ်တယ်..."

ရန်ဖေးက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်နေသော လူဆီသို့ အကြည့်တစ်ချက် လွှဲလိုက်လေ၏။

"တကယ်လို့ ငါတို့က သွေးနီလဂိုဏ်း ရဲ့ လေးစားရတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါတို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာပေးပါ့မယ်..."

"နောက်ဆုတ်..."

သူမက လင်းတုန်းကို တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးပေါက်ကနေ ပြန်ဆုတ်ကြမယ်..."

လင်းတုန်းက ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သော်လည်း မြေကြီးပေါ်မှ သွေးနှာမောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ရန် ပြင်နေသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

"ရပ်လိုက်၊ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့်..."

ထိုမိန်းမငယ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်နေတယ်..."

"ဒီကိစ္စအတွက် မင်းရဲ့ သူတော်စင် ကို အနှောင့်အယှက်ပေးစရာ မလိုပါဘူး..."

ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးက ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်နေသော လူ၏ ကျောက်တုံးကို ကွင်းရှောင်သွားသည်ကို လင်းတုန်း သတိထားမိလိုက်လေ၏။

"သူတို့ကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး အလောင်းတွေကို သမုဒ္ဒရာထဲ ပစ်ချလိုက်၊ မင်းရဲ့ နောက်ကျောမှာ ဘာရှိနေတာလဲ၊ စကိုင်းဆွန်း..."

ရန်ဖေးသည် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း လင်းတုန်း ပထမဆုံးအကြိမ် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ထိုကျောက်မျက်ရတနာအပေါ် သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက ပိုမိုတင်းကြပ်သွားသော်လည်း၊ သူမသည် အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

"သဲကန္တာရ အင်ပါယာ နဲ့ နဂါးအားလုံးရဲ့ ဘုရင်ကြီး ရဲ့ လေးစားရတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ကို ကျွန်မ အရိုအသေပေးပါတယ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ကို အင်ပါယာဆီ ပြန်ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထက် အများကြီး ပိုများပြားတဲ့ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်ကို ပို့ပေးမယ်လို့ အာမခံပါတယ်၊ ဒါ့အပြင်..."

ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ လူရွယ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ မာစီကဲ့သို့ပင် သူ၏ မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းသော နီလာခရမ်းရောင်အဖြစ် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ထိုင်နေသော ထိုလူဆီမှ အရိပ်များ လွတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြတ်ကနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်အားလုံးကို မှေးမှိန်သွားစေခဲ့လေ၏။ သူ၏ ညာဘက်လက်သည် ပန်းချီဆရာတစ်ဦး ပတ္တူစပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆေးခြယ်လိုက်သကဲ့သို့ အပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"တိတ်တိတ်နေ..."

သူ၏ လက် အောက်သို့ ကျဆင်းလာချိန်တွင် သူက ပြောလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင် စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင် ပါးလွှာသော အရိပ်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုသည် ရန်ဖေး၏ ခေါင်းထိပ်မှနေ၍ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေ၏။

ထိုအာကူရာ ကိုယ်စားလှယ်က မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

ရန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ကျသွားလေတော့သည်။

သူမ၏ သံချပ်ကာမှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးအိုင်ထဲသို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ လင်းတုန်းသည် ထိတ်လန့်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားလောက်အောင် အံ့သြမှင်သက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ အကြည့်မလွှဲနိုင်မီမှာပင် သွေးအရိပ် က ရန်ဖေး၏ အလောင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်ခဏအကြာတွင် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ခုသည် သွေးအရိပ် ထဲမှ အင်အားပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လင်းတုန်းနှင့် အော်သို နှစ်ဦးစလုံး တံခါးပေါက်မှ လွင့်စဉ်ထွက်သွားခဲ့ကြလေ၏။ ထိုဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည် အမည်းရောင် မြူခိုး လက်သီးနှစ်ဖက်ကို မိုးကြိုးပစ်သံများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲမှုများနှင့်အတူ ထုနှက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားလေသည်။

ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးသည် တချွင်ချွင်မြည်သော ရယ်မောသံနှင့်အတူ ၎င်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ လက်ကောက်ဝတ်ခန့် တုတ်ခိုင်သော ရွှေရောင် အရည်စီးကြောင်းတစ်ခုကို ထို စိတ်ဝိညာဉ် ထဲသို့ ဖောက်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းတုန်းတွင် ကြည့်ရှုနေရန် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။ သွေးအရိပ် သည် ပြန်လည်စုစည်းနေပြီး သူ့ကို ဝါးမျိုရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

ဘုန်း...

ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် အထက်မှ ကျဆင်းလာပြီး သဲပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သွေးအရိပ် ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး လင်းတုန်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်လေ၏။

အစိမ်းရောင် ဦးချိုများနှင့် လူသည် ယခင်က ထိုကျောက်တုံးကြီး ရှိနေခဲ့သော သူ၏ ဘေးရှိ အပေါက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လျက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော ဝတ်ရုံသည် ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး၊ သူ လှုပ်ရှားခဲ့သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြသခဲ့ချေ။

"သူက မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ ယန်ရှိုမေ..."

သူက မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ ဟုတ်တယ်လေ..."

သူမသည် သွေးအရိပ် ကို ကိုယ်ပေါ်တွင် စုစည်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူရွယ်သည် အခြားကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ နောက်တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ၎င်းကို ဖွဖွလေး ကန်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်နှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ အစိမ်းရောင် အလင်းကွင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး၊ ကျောက်တုံးကြီးသည် လောက်လွှဲမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားလေ၏။

တမင်တကာ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းလား သို့မဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုလား မသိရသော်လည်း၊ ၎င်းသည် လင်းတုန်းနှင့် တံခါးပေါက်ကြားရှိ ပထမဆုံး ကျောက်တုံး၏ အနီးသို့ လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် ကျောက်တုံးများနောက်သို့ ဝင်ပုန်းလိုက်ပြီး ရန်ဖေး လဲကျသွားသော နေရာကို ကြည့်ရန် ကျောက်တုံးဘေးမှ ချောင်းကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ တစ်ဝက်သာကျန်တော့သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူမ သေဆုံးသွားသည့်အတွက် သက်သာရာရမှု၊ သူမ၏ အလောင်းကို မိသားစုထံ ပြန်မပေးနိုင်သည့်အတွက် နောင်တရမှု၊ နှင့် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည့်သူ မရှိတော့သည့်အတွက် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သူမကို မည်သည့်အခါမျှ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမက သူ့ ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် သူသည် သူမ၏ အလောင်းကို ရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစကို ရှာဖွေနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ သံချပ်ကာသည် အကောင်းပကတိ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အရိပ်ဓားသည် သတ္တုကို မထိခိုက်စေဘဲ အစိမ်းရောင် စကိုင်းဆွန်း သံချပ်ကာပြားများကို ဖြတ်သန်း၍ သူမကို ထိမှန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရလေ၏။ သူသည် ၎င်းကို ယူဆောင်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ယန်ရှိုမေ၏ သွေးအရိပ် တွင် တစ်ဝက်မျှ နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းသည် ထိုအရာနှင့် အနီးအနားသို့ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ဖက်ကို ထိုးထည့်လောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်သည် သွေးမိစ္ဆာများကို စားသောက်သကဲ့သို့ ထိုအရာကို စားသုံးနိုင်ကောင်း စားသုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ၏ လုံခြုံရေးကို စွန့်စားရန်မူ ဆန္ဒမရှိခဲ့ချေ။

သူမ၏ တူကိုလည်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရချေ။ ၎င်းမှာ သံချပ်ကာထက်ပင် ပို၍ နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ လေဟုန် တူ ဂိုဏ်းမှ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်၏ လက်နက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အရေးအကြီးဆုံးမှာ...

***

အပိုင်း(၃၄၆)

ရန်ဖေး၏ နောက်ကျောတွင် ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သော နီလာသည် သူမ၏ သွေးစက်များဖြင့် ပေကျံလျက် လိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်းတုန်းက ၎င်းကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။ အကယ်၍ သူ့တွင် နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ရှိနေပါက ထွက်ခွာပြီးနောက် တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤအခြားသူများကို သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေစေရန် အထဲတွင် သော့ခတ်ထားခဲ့နိုင်ကောင်း ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အော်သိုက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရန်ဖေး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရွှေရောင် အကြေးခွံများနှင့် ကောင်မလေးဆီသို့ နဂါး အသက်ရှူခြင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်ကို ဘေးတစ်ဖက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်သွားခဲ့လေ၏။ လေဟုန် တူ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည် အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေး၏ ခေါင်းကို ထူထဲသော လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တိုက်ပွဲကြားတွင် သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အာကူရာ လူရွယ်သည် မျက်လုံးများကို ထပ်မံ ဖွင့်လိုက်သည်။ အရိပ်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

"ငါ တိတ်တိတ်နေဖို့ ပြောထားတယ်လေ..."

ညဉ့်ယံထဲရှိ ငှက်မွှေးများကဲ့သို့ အနက်ရောင်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ရန်ဖေး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည် တိမ်တိုက်နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အနှစ်သာရတစ်ခုအဖြစ် စတင် အရည်ပျော်သွားချိန်တွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားကြလေ၏။

နဂါးကောင်မလေးသည် သဲများကို လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားစေလျက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အရိပ်ဓားသည် သူမ၏ ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ပိုင်းဖြတ်ချန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ဦးချိုများနှင့် လူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ အစိမ်းရောင် အစီအရင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု သူ၏ အရှေ့တွင် လင်းလက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အရိပ်၏ အစွန်းက ၎င်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သောအခါ၊ ထို အစီအရင်သည် ထိတွေ့မှုကြောင့် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ဖန်ကွဲသကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ ဒိုင်းကာက တိုက်ခိုက်မှုအားကို လျော့ကျသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရန်ဖေးကဲ့သို့ နှစ်ပိုင်းပြတ်မသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအစား သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ အရေပြားများ ကွဲအက်သွားပြီး သွေးများ ယိုစိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာကို အခြားတစ်ယောက်၏ လက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ သက်မဲ့မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ယန်ရှိုမေ၏ သွေးအရိပ် ဝတ်ရုံသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး၊ အောက်ဘက်ရှိ အနီရောင် ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံကို ဖော်ပြနေလေ၏။ သူမက ဟမ့်ခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အရိပ်က ပြန်လည်စုစည်းသွားသော်လည်း သူမသည် အထိအခိုက်မရှိပုံ ရလေ၏။

လင်းတုန်း၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် နာကျင်မှု တစ်ခဏတာ လင်းလက်သွားပြီး၊ အော်သိုက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အခွံသည် ကွဲအက်သွားပြီး မည်းမှောင်သော သွေးများနှင့် ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းများ တပြေးညီ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယိမ်းယိုင်ဆုတ်ခွာသွားပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုနှင့် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များကို လင်းလက်ထွက်ပေါ်စေလိုက်သည်။

သူ၏ နာကျင်မှုက လင်းတုန်း၏ စိတ်ကို မှေးမှိန်သွားစေခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ၏ ဒေါသကိုလည်း လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့လေ၏။

လင်းတုန်းသည် မစဉ်းစားတော့ဘဲ မဟူရာ မီးတောက် အမြုတေ ထဲသို့ ပြန်လည် ချိတ်ဆက်လိုက်ရာ၊ မီးတောက် ခြုံလွှာသည် သူ၏ ပတ်လည်တွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးသည် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ တိုက်ပွဲမှာ လင်းတုန်း၏ အဆင့်ထက် များစွာ မြင့်မားနေသောကြောင့် သူသည် မသိလိုက်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်နေခဲ့မိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ့တွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည့် တာဝန်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အော်သိုကို တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်ခေါ်သွားရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦး အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပါက ထိုအရာက အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မျက်ကန်းနာကျင်မှုဖြင့် ရမ်းကားနေသော အော်သိုကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ၏ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်၏ အင်အားကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်... လင်းတုန်းက သူ့ကို ရပ်တန့်အောင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်လေ၏။ သူသည် အာကူရာ လူဆီသို့ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ထိုလက်ဟန်အမူအရာက လင်းတုန်းကို ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက လင်းတုန်းကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။

သူသည် တံခါးပေါက်ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ မျက်လုံးများ နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုတံခါးပေါက်မှာ ဤဘက်မှနေ၍ ကြည့်လျှင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ကြောင်း လင်းတုန်း ထိတ်လန့်တကြား သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရိုသည် မာစီကို သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းထားပြီး၊ တံခါးပေါက်မှနေ၍ သူမကို ဆွဲခွာနေခဲ့သည်။ သူက နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

အဝါရောင် မာဒြာ အရည်စက်များစွာသည် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ယီရင်ကို ဝင်တိုက်သွားလေ၏။

ယီရင်သည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေခဲ့သည်။

သူမသည် နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ ပြန်လည်ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အဖြူရောင် ဓားက မမြင်နိုင်သော ဓားမုန်တိုင်းများကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ပိုင်ရို၏ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တံခါးပေါက်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ တစ်သက်တာမျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဟု ခံစားရလေ၏။ အခြားအချိန်များတွင်မူ အိမ်မှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသည့် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရပြန်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူသည် တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲခန့်သာ ရှိသေးလေ၏။ သူသည် အလွန်များပြားလှသော အချိန်ကာလ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ ထိုမျှလောက် အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်ဟု မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အရာများစွာကို သူ မည်သို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း သေချာ မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုအရာများ အားလုံးတစ်လျှောက် သူသည် ယီရင်နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အခြားသူများကို သိသကဲ့သို့ သူမကိုလည်း ကောင်းစွာ သိရှိနေပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ သိလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အတွေးများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများထက်ပင် သူ ပိုမိုနားလည်နေခဲ့သည်။

သူမသည် သူ၏ဆီသို့ လာနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သူမသည် အခြားတစ်ဖက်မှနေ၍ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ရန်ဖေးက ပိုင်ရိုထံသို့ သတင်းပို့သည်ကို ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်စေ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူမ သိနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဤ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များ၏ လက်ထဲသို့ ဦးတည်လာနေခဲ့ပြီး ၎င်းကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် သိရှိမနေခဲ့ချေ။

သို့သော်... သူမ သိခဲ့လျှင်လည်း သူမ ပို၍မြန်မြန် ပြေးလာလိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်းသည် မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ကို ပထမဆုံး စတင်ကျင့်သုံးခဲ့ချိန်မှစ၍ နဂါး အသက်ရှူခြင်းကို စုစည်းရန် အချိန်မည်မျှကြာသည်ကို သူ စိတ်ပျက်ခဲ့ဖူးလေ၏။ ယခုအချိန်တွင်တော့ စက္ကန့်တိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက သူ့ကို လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့ မည်သည့်အခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။ သူသည် သူ၏ လူသားလက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းထဲသို့ မာဒြာ များကို လောင်းထည့်လိုက်လေ၏။

သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် မဟူရာ မီးတောက်များ စုစည်းလာပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ထိုအရာက အာကူရာ ခေါ်ယူနေသော အရိပ်ထက် ပိုမြန်မည်လား။ သူ မသိချေ။ နောက်သို့ မလှည့်ဘဲနှင့် သူ မသိနိုင်ပေ။ ထိုသို့ လှည့်ကြည့်ခြင်းက သူ့အတွက် အဖိုးတန်သော အချိန်များကို ဆုံးရှုံးစေလိမ့်မည် ဖြစ်လေ၏။

ယီရင်သည် ကျောက်သားကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ လင်းတုန်းသည် သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်ပြီး အသက်ရှူတိုင်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲတွင် စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်စေကာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။ မဟူရာ မီးတောက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် ကို လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီး မှောင်မိုက်သွားလေ၏။ အရိပ်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ တန်းကြီးတစ်ခုသည် တံခါးပေါက်၏ ပါးလွှာသော အစိမ်းရောင် သတ္တုဘောင်ကို ထိုးဖောက်သွားလေတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် အပေါက်ငယ်လေးသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အမှောင်ဓားတစ်လက်က ယခင်တံခါးပေါက်ရှိခဲ့သော သဲပြင်ပေါ်တွင် ချောမွေ့သော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေ၏။

သဲပြင်သည် ပြောင်ရှင်းနေခဲ့သည်။ ယီရင် ရှိမနေတော့ချေ။

လင်းတုန်း၏ သက်သာရာရမှု သက်ပြင်းချသံက သူ၏ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှု နည်းစနစ်ကို ခဏတာ နှောင့်ယှက်လိုက်လေ၏။

ထူထဲပြီး အသက်ရှူကျပ်စေသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖိအားများက သူ့အပေါ်သို့ လေးလံသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်နိုင်သေးချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်သည် သက်မဲ့အရာဝတ္ထုများကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ သက်ရှိသတ္တဝါများကို ဖြတ်သန်း၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ခွန်အားကို ရုန်းကန်ရင်း အော်သိုကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။

အာကူရာ သည် အချိန်မရွေး သူ့ကို အနောက်မှ ခုတ်ပိုင်းနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူက အော်သိုကို သဲပြင်ပေါ်မှ တွန်းပို့နေခဲ့သည်။ မီးတောက် ခြုံလွှာသည် ခွန်အားများကို အလျင်အမြန် ထုတ်လွှတ်ပေးသော အရာ ဖြစ်သည်။ လေးလံသော အရာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ခြင်းထက် ထိုးနှက်ရန် သို့မဟုတ် ကန်ကျောက်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူလေ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် အော်သိုကို တစ်ကြိမ်လျှင် ကိုက်အနည်းငယ်မျှသာ တွန်းနိုင်ပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ ရွှေ့ပေးနေရလေသည်။ ထိုကျောက်တုံးက လူရွယ်၏ အရိပ်ဓားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မရှိမည်ကို သူ မသိချေ။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ထိုမျှလောက် နီးကပ်နေမည် မဟုတ်တော့ပေ။

လင်းတုန်း ကျောက်တုံးကြီးအနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် ဖိအားများ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ သူ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသောကြောင့် အနောက်သို့ တစ်ချက် မလှည့်ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

အာကူရာ လူရွယ်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ထားပြီး သူ၏ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှုဆီသို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တံခါးပေါက် ပျက်စီးသွားခြင်းကို သူက ဘာမျှ မဟုတ်သကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်လေ၏။

သို့သော် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုသို့ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်သုံးယောက်စလုံးသည် ပျက်စီးနေသော တံခါးပေါက်ဘောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ တိုက်ပွဲကိုပင် မေ့လျော့နေကြလေ၏။

***