အခန်း ၁၃၆

အခန်း ၁၃၆ - အတူတူ သေမင်းနိုင်ငံဆီ သွားကြစို့

"အစ်ကိုကြီး..."

ယုံကြည်ရသည့် တပ်မှူး၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ပျက်သွားပြီး ထပ်မံဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ နောက်တစ်ခါ ဆုတ်ခွာဖို့ ပြောရဲတဲ့ကောင်ရှိရင် ငါ့ဓားနဲ့ အရင်ဆုံး ခုတ်

ပိုင်းပစ်မယ်”

တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လူသတ်ငွေ့များ တထောင်ထောင် ထွက်ပေါ်နေပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ တပ်မှူးများကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "ငါ့အမိန့်ကို နာခံစေ၊ တပ်မသုံးခုလုံးကို စုစည်းပြီး တိမ်နီတပ်မတော် သူပုန်တွေကို ဝိုင်းညှပ် ချေမှုန်းကြ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပ်မှူးများသည် သိစိတ်မရှိဘဲ နောက်သို့ ခြေလှမ်းဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်မိကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်း၏ ဤမျက်နှာပေးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေကြပြီ ဖြစ်သည် — နောက်ဆုံးအကြိမ် ဤမျက်နှာပေးမျိုး ပြသခဲ့စဉ်က ဆုတ်ခွာရန် အကြံပြုခဲ့သော တပ်မှူးတစ်ဦးကို အရေပြားအစိမ်းလိုက် ခွာပြီး အလံတိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ဖူးသည်။

တပ်မှူးများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အပြန်အလှန် မကျေနပ်မှုများကို ရိပ်မိနေကြသည်။

သူတို့သည် အစောပိုင်းက လက်တွဲဖော်များအဖြစ် စတင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်သည် တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်း တစ်ဦးတည်း၏ သတ်ဖြတ်ကွင်းကြီးသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဆုတ်ခွာရေး ကိစ္စရပ်တွင်ပင် တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းသည် သူတို့ကို ရွေးချယ်ခွင့် လုံးဝမပေးခဲ့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ကျူရှန်းခရိုင်က စစ်သည်တွေနဲ့ အရာရှိတွေက..." ယုံကြည်စိတ်ချရသော တပည့်တစ်ဦးက သတ္တိမွေးကာ သတိပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဖြောင်း

ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုကြောင့် ထိုတပည့်မှာ နေရာတွင်တင် ပတ်ချာလည်သွားတော့သည်။

တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်မှသွေးများကို သုတ်ကာ "အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကျူရှန်းခရိုင်က စစ်သားတွေလား? သူတို့ကို အသက်ဆယ်ချောင်းပေးရင်တောင် မြို့ထဲကနေ ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”

တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်း၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် စစ်မိန့်ကို မဖြစ်မနေ နာခံလိုက်ကြရသည်။

ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်၏ တပ်စခန်းအသီးသီးတွင် မီးတုတ်များသည် ကြယ်တာရာများပမာ လင်းထိန်သွားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ခရုသင်းသံများနှင့်အတူ တပ်မသုံးခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ စုရုံးလာကြသည်။

သို့သော်လည်း အင်အားနှစ်သောင်းရှိသည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသော ဤစစ်တပ်သည် ချီတက်ရာတွင် စည်းစနစ်မရှိဘဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည် — အချို့လူများမှာ ပေါက်တူးများကို လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အချို့မှာမူ လုယက်လာသည့် အမျိုးသမီးအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

အခြားလူအများစုမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး သူတို့၏မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အားလုံး စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ထားကြစမ်း”

တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းသည် မြင်းညိုတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ သွေးစွန်းနေသော ကိုးကွင်းတစ္ဆေခေါင်းဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း "တိမ်နီတပ်မတော်က စစ်သားတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရင် ငွေပြားတစ်ဆယ် ဆုချမယ်၊ ကျောက်ဖင်ကို သတ်နိုင်တဲ့သူကို နောင်တစ်

ချိန်မှာ မြို့စားအဖြစ် မြှောက်စားမယ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤလှုံ့ဆော်မှုအပေါ် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သံများမှာ ကျဲပါးလှသည်။

ဝါရင့်စစ်သားအချို့မှာ လူအုပ်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးနေကြသည် — ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ချင်းလင်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်စဉ်ကလည်း ဤသို့ပင် ပြောခဲ့သော်လည်း ဆုကြေးငွေ ကြေးပြားတစ်ပြားမျှပင် မမြင်ခဲ့ရပေ။

ပြောရလျှင်... ဝံပုလွေနက် တပ်မတော်၏ တပ်စုဖွဲ့မှုမှာ အလွန်တရာ နှေးကွေးလွန်းလှသည်။

သူတို့ တပ်ခင်းလို့ပင် မပြီးသေးချေ။

တိမ်နီတပ်မတော်သည် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်၏ တပ်စုဝေးရာနေရာဆီသို့ ဆက်လက်ချီတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲ စတင်သည်နှင့်...

တိမ်နီတပ်မတော်သည် ရန်သူ့စစ်ကြောင်းများကို တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မုန်တိုင်းပမာ တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းရာ ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်မှာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားရသည်။

ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်သည် မူလကတည်းက အဓမ္မစုဆောင်းခံထားရသော ဒုက္ခသည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အခြေအမြစ်မရှိသော အုပ်စုတစ်စုသာ ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်၏ စစ်သားအများစုမှာ တိမ်နီတပ်မတော်နှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့ရသေးမီ... ရှေ့မှ ချဉ်းကပ်လာသော တိမ်နီတပ်မတော်၏ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကို ခံစားရရုံမျှဖြင့်ပင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးကုန်ကြသည်။

ထို့ပြင် တိမ်နီတပ်မတော်ဘက်တွင် ကျောက်ဖေး၏ ကိုယ်ပွား စွမ်းအားရှင် အယောက်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော "ခေါင်းဖြတ်အထူးတပ်ဖွဲ့" ရှိနေပြီး ဝံပုလွေတပ်မတော်၏ တပ်မှူးများကိုသာ ရွေးချယ်လုပ်ကြံနေသည်။

သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးချွန်လှသဖြင့် ရန်သူ့အရာရှိများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဓားချက်အောက်တွင် လဲပြိုကျကုန်သည်။

ဆယ်မိနစ်ပင်မပြည့်မီ...

ဝံပုလွေတပ်မတော်သည် လုံးဝ စစ်ရှုံးကာ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

ရှေ့တန်းမှ စစ်သားများသည် အသက်လုထွက်ပြေးကြရာ စစ်ပြေးပတ်ကုန်းများကို သတ်ဖြတ်တားဆီးသည့် တပ်ဖွဲ့များပင် လုံးဝ ထိန်းမနိုင်တော့ချေ။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ မင်းတို့အားလုံး အသုံးမကျဘူး”

တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းသည် ထွက်ပြေးနေသော စစ်သားများကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံခုတ်သတ်နေသော်လည်း စစ်ရှုံးကာ ပြိုကွဲမှုကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

...

ဤအချိန်တွင် မြို့ရိုးထက်၌...

လီသယ်ဝမ်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများ တုန်ရီလျက် “တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ တိမ်နီတပ်မတော်ပဲ”

"တိမ်နီတပ်မတော် ရောက်လာပြီ”

"ဟားဟား... ငါတို့ အသက်ရှင်ရတော့မယ်..."

အခြားလူများလည်း သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် မျက်ရည်ပင် ကျလာကြသည်။

တိမ်နီတပ်မတော် မရောက်လာမီက သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေခဲ့ကြပြီး အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ကြပေ။

"မြို့စားမင်း... ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်လဲခင်ဗျာ?" တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

လီသယ်ဝမ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် "အခု စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီ၊ ဝံပုလွေသူပုန်တွေ ရှုံးနိမ့်ဖို့က အသေအချာပဲ၊ ဒါဟာ ငါတို့ နောက်ဆုံးအကျော့ ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ပဲ"

"ငါ့အမိန့်ကို နာခံစမ်၊ မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ စစ်တပ်အားလုံးကို ချက်ချင်းစုစည်း၊ မြို့တံခါးကိုဖွင့်ပြီး “ဝံပုလွေသူပုန်တွေကို ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်ကြ”

"ဟုတ်ကဲ့ပါ”

အရာရှိအချို့က အမိန့်ကို လက်ခံပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုစဉ် တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "မြို့စားမင်း... တိမ်နီတပ်မတော် ရောက်လာတာ မှန်ပေမဲ့... သူတို့က နောက်ဆုံးတော့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်ပါယာစစ်တပ် မဟုတ်ဘူးလေ..." ဟု ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအများစု၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ပြောင်းလဲသွားသည်

အမှန်တော့ အချို့လူများသည် ဤအချက်ကို သဘောပေါက်ထားကြသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မတွေးမိအောင် တားဆီးထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့မှာမူယခုမှ သတိဝင်လာကြသည်။

မှန်ပေသည်၊ တိမ်နီတပ်မတော်က မည်မျှပင် အင်အားကြီးမားပါစေ... သူတို့သည် အစိုးရဘက်တော်သားများ မဟုတ်ကြချေ။

လီသယ်ဝမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် "ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ စစ်တပ်ရဲ့ စည်းလုံးမှုကို ပျက်ပြားအောင် ဘာလို့ ပြောနေတာလဲ?"

"ပြီးတော့ သူတို့က အင်ပါယာစစ်တပ် ဟုတ်မဟုတ် ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကျူရှန်းခရိုင်က သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်နိုင်သရွေ့ သူတို့ဟာ ဖြောင့်မတ်တဲ့ တပ်မတော်ပဲ”

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူ၏စကားများသည် အင်ပါယာအုပ်ချုပ်ရေးကို အလွန်ပင် ဆန့်ကျင်ရာ ရောက်နေသည်။

အကြောင်းမူကား တိမ်နီတပ်မတော်သည် ပုန်ကန်သူများအဖြစ် နန်းတော်၏ သတ်မှတ်ခြင်းကို ခံထားရပြီး လက်နက်ချရန် အမိန့်

ထုတ်ခြင်း ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူအများအပြားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး အချို့မှာ သွားကြိတ်ထားကြသည်။

လီသယ်ဝမ်သည် သွားကိုကြိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲရှိ စကားကို မချွင်းမချန် ပြောလိုက်ရတော့သည် "မင်းတို့အားလုံး တွေးကြည့်စမ်း... ငါတို့မှာ အင်အား ခြောက်ရာတောင် မပြည့်တော့တဲ့ အခြေအနေမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလို့လား?"

အမှန်တော့ လူခြောက်ရာရှိသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာပင် အပိုပြောခြင်းဖြစ်ပြီး အများစုမှာ အလျင်အမြန် စုဆောင်းထားရသည့် စစ်သားသစ်များ ဖြစ်သည်။

စစ်တလင်းက အလွန်ရက်စက်လွန်းသဖြင့် ခရိုင်စစ်သည်များကို အကြိမ်ကြိမ် လဲလှယ်ခဲ့ရသည်။

တိမ်နီတပ်မတော်သာ ရောက်မလာပါက လီသယ်ဝမ်နှင့် သူ၏လူများ ယနေ့တွင် အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ

မသိနိုင်ချေ။

ထို့ပြင် မြို့ရိုးပေါ်ကနေ သူတို့ အားလုံး အထင်အရှား မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ခရိုင်စစ်သည်များရှေ့တွင် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့သော ဝံပုလွေတပ်မတော်သည် တိမ်နီတပ်မတော်ရှေ့တွင်မူ အစွမ်းမပြနိုင်ဘဲ လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့သည်။

"ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ မြို့ပြင်ထွက် တိုက်ခိုက်ပြီးတော့... တိမ်နီတပ်မတော်ကို ငါတို့က သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်း မတိုက်ခိုက်စေဘူးဆိုတာ ပြသရမယ်”

"မင်းတို့ ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်”

"တကယ်လို့ တိမ်နီတပ်မတော်က ပြည်သူတွေကို တကယ်ပဲ ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင်... ငါ... ငါ့ရဲ့ အသက်နဲ့ သတိပေးစကား ပြောကြားပြီး အပြစ်အားလုံးကို ငါတစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူမယ်”

လီသယ်ဝမ် စကားကို ကြားရသောအခါ...

အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"တကယ်လို့ မြို့စားမင်းသာ သေဆုံးရမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်လည်း အရှင်နဲ့အတူ မပျက်မကွက် သေမင်းနိုင်ငံဆီ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”

"ဒီနှိမ့်ချတဲ့ အရာရှိလည်း အတူတူ လိုက်ပါ့မယ်”

လူအများအပြား၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီသယ်ဝမ်သည် စစ်တလင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်ပြီး...

...

ဤအချိန်တွင် စစ်တလင်း၌ အခြေအနေမှာ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ စစ်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် ဝါရင့်များဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသော ဝံပုလွေတပ်မတော်သည်...

တိမ်နီတပ်မတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စက္ကူကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ စုတ်ပြဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

အချို့က ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေကြပြီး၊ အချို့က ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ချွတ်ကာ အလောင်းပုံများထဲသို့ တိုးဝင်ပုန်းကွယ်နေကြသည်၊ အခြားလူအများစုမှာမူ "အမေရေ” ဟု အော်ဟစ်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးနေကြတော့သည်။

ထိုစဉ် တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းက "အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ" ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော ခရိုင်စစ်သည်များသည်...

ရုတ်တရက် မြို့တံခါးကို ဖွင့်ကာ တိုက်ပွဲဝင် ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စစ်မြေပြင်သို့ ချည်းနင်းဝင်ရောက်လာကြသည်။

အရာရှိနှင့် စစ်သည်အင်အား ခြောက်ရာမပြည့်သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုက ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်ကို အငိုက်မိသွားစေသည်။

ထို့ပြင် ရက်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ဤခရိုင်စစ်သည်များသည် ယခုအခါ မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် တိမ်နီတပ်မတော်ထက်ပင် ပိုမိုရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေကြသည်။

သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများ၊ ရဲဘော်ရဲဘက်များ၊ မိဘများနှင့် ဆွေမျိုးများစွာသည် စွမ်းအင်နက်ဝံပုလွေတပ်မတော်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ကြရအောင်”

ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး လျူဆန်းအာသည် တတာအိုဆရာ ချန်ဖုန်း၏ မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ အသည်းအသန် ဖျောင်းဖျနေသည်။

သို့သော် တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းမှာမူ သရဲဝင်ပူးနေသကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်နေသည် " ငါမရှုံးသေးဘူး၊ ငါ့လူတွေ အကုန်မသေသေးဘူး... ငါ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်သေးတယ်..."

သူက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်ကာ လျူဆန်းအာကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများသည် ရှုံးမဲမဲနေသော လောင်းကစားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး "နောက်တစ်ခါ ဆုတ်ခွာဖို့ ပြောရဲတဲ့ကောင်ရှိရင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူများ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

'ဒီကောင် ရူးသွားပြီ... ဒီကောင် တကယ် ရူးသွားပြီ...'

သူတို့ ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေကြသည်။

တပ်မှူးများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းက သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်စဉ်... ရုတ်တရက် နောက်ကျောဘက်မှ လှံတစ်စင်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အားပြင်းစွာဖြင့် ချင်းနင်းဖောက်ဝင်သွားတော့သည်။

"မင်း..." တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းသည် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်

သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ... သူ အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရသော တပ်မှူး ချန်သာဟိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဘာလို့လဲ……"

သူ၏ ဝမ်းကွဲညီ အရင်းသာ