အခန်း ၁၃၇

အခန်း ၁၃၇ မြေစောင့်နတ်သမီး၏ အိပ်မက်

“တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။”

ချန်သာဟိုင်က လှံတံကို ကျွမ်းကျင်စွာ အရှိန်ပြင်းပြင်း လှည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကိုတွေက အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ အသေမခံချင်ကြဘူး။”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လှံကို ဆွဲနှုတ်လိုက်တော့သည်။

တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြင်းပေါ်မှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားခဲ့သည်။ သေဆုံးသွားသည့် တိုင်အောင် သူ့မျက်နှာထက်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော နာကျည်းမှု၊ မုန်းတီးမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အခြားတပ်မှူးများမှာမူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသော်လည်း

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်းဘက်မှ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကာကွယ်ပေးခြင်း မရှိကြချေ။

လူတိုင်းသည် တာအိုဆရာ ချန်ဖုန်း၏ လက်အောက်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သည်။

ချန်သာဟိုင်က ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူများအား တင်းမာခက်ထန်သော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငါတို့စစ်တပ် ရှုံးနိမ့်ဖို့က မလွဲဧကန်ပဲ။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် သေရုံပဲ ရှိမယ်။ အသက်ရှင်ချင်တဲ့လူတွေ ငါနဲ့အတူ ဆုတ်ခွါကြ”

“ငါလည်း လိုက်မယ်”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ မြန်မြန် ပြေးကြစို့...”

မကြာမီပင် ချန်သာဟိုင်နှင့် အခြားတပ်မှူးအချို့ ဦးဆောင်မှုဖြင့် စစ်သည်အမြောက်အမြားသည် စစ်မြေပြင်မှ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်သည် ယခင်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် နောက်ပိုင်းမှ စစ်သည်အမြောက်အမြားပါ ထပ်မံဆုတ်ခွာသွားကြရာ ၎င်း၏ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုကြောင့် တပ်ဆုတ်ခြင်းသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စစ်ရှုံး၍ အလဲလဲအကွဲကွဲ ထွက်ပြေးသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”

“ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါတယ်၊ လက်နက်ချပါတယ်”

လက်နက်ချသည့် အသံများသည် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်သားများသည် အုပ်စုလိုက်၊ အုပ်စုလိုက် ဒူးထောက်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးကြတော့သည်။

ဤနေရာတွင် စစ်ပွဲ၏ ရလဒ်သည် အပြီးသတ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

တိမ်နီတပ်မတော်သည် ၎င်းတို့နောက်သို့ ခုနစ်မိုင်၊ ရှစ်မိုင်ခန့် မနားတမ်း လိုက်လံချေမှုန်းခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သုံ့ပန်းအမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

ကျောက်ဖင်သည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင် သုံးရာကို ဦးဆောင်ကာ အိုမင်းပျက်စီးနေသော ကျူရှန်းခရိုင်မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လမ်းမထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အရပ်သားပြည်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အချို့က မိမိတို့၏ ကလေးငယ်များကို ပွေ့ဖက်ကာ နံရံထောင့်များတွင် ကပ်၍ ဝပ်နေကြပြီး၊ အချို့ကမူ တံခါးအက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်က ပေးအပ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုများသည် သူတို့၏ ထုံထိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှစ်ဟနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တိမ်နီတပ်မတော်၏ နောက်ထပ်လုပ်ရပ်က သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ကျောက်ဖင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တိမ်နီတပ်မတော်၏ စစ်သည်များသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အပျက်အစီးများကြားတွင် သုံးယောက်တစ်တွဲစီ အုပ်စုခွဲ၍ လှုပ်ရှားကြကာ အချို့က လမ်းမပေါ်ရှိ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပေးကြပြီး၊ အချို့ကမူ အဘွားအိုများ၏ ပြိုကျနေသော ထုတ်တန်းများကို ဝိုင်းဝန်းပြင်ဆင်ပေးကြသည်။

ဆေးသေတ္တာများ လွယ်ထားသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးဆရာအချို့ကလည်း လမ်းမထက်တွင် ဆေးအိုးကြီးများကို အစီအရီ ချထားကြရာ မွှေးပျံ့လှသော ဆေးနံ့များက သွေးညှီနံ့များကို လွင့်ပျောက်သွားစေသည်။

“ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲ ကရုဏာတရားနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ တပ်မတော်လား?”

“ဒီလို စစ်တပ်မျိုး လောကကြီးထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်ရတာလဲ...”

အရာရှိများနှင့် တပ်မှူးများမှာမူ ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

အချို့လူများမှာ မိမိတို့ မျက်စိမှားနေသလားဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်၍ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့အမြင်တွင် တိမ်နီတပ်မတော်သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် အရပ်သားများကို ရမ်းကားစွာ အကျိုးအမြတ်မယူ၊ မနှိပ်စက်လျှင်ပင် တိမ်နီတပ်မတော်သည် သာမန်အရပ်သားများအပေါ် လုံးဝ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော မေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ရဲကြချေ။

မည်သူမဆို ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်လျှင်ပင် ၎င်းကို ကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံသော တပ်မတော်ဟု သတ်မှတ်၍ ရနေပြီဖြစ်သည်။

လီသယ်ဝမ်သည် အပျက်အစီးများကြားတွင် ဒူးထောက်ကာ ကွဲအက်နေသော ဘိုးဘွားစင် စာတမ်းပြားကို ဂရုတစိုက် မယူ၍၊ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်သင်ကာ ငိုကြွေးနေသော အဘွားအိုထံသို့ ရိုရိုသေသေ ကမ်းပေးနေသည့် တိမ်နီတပ်မတော် စစ်သည်တစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ငေးမောသွားခဲ့သည်။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။

တိမ်နီတပ်မတော် စစ်သည်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှပြီး နှစ်ရှည်လများ စွဲမြဲလာခဲ့သည့် အမူအကျင့်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေကာ မည်သည့် ဟန်ဆောင်မှု သဘာဝမကျမှုမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ယခင်ကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်နေလျှင်ပင် လူတိုင်းက မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ မရှိအောင် သရုပ်ဆောင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

၎င်းအပြင် ယခုအခါတွင် တိမ်နီတပ်မတော်သည် အကြွင်းမဲ့ စစ်အင်အား သာလွန်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူတို့ရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ ပြဇာတ်ကပြနေရန် အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်

မည်နည်း။

ခရိုင်အစိုးရရုံးခန်းအတွင်း။

လီသယ်ဝမ်သည် လူအများရှေ့တွင် ကျူရှန်းခရိုင်၏ မြေယာမှတ်တမ်းများနှင့် အိမ်ထောင်စု လူဦးရေစာရင်းများ အပါအဝင် သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ကျောက်ဖင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။

ဤသည်က တိမ်နီတပ်မတော်သည် ကျူရှန်းခရိုင်ကို တရားဝင် လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသခြင်းပင်။

“တပ်မှူးကျောက်... ကျွန်တော် မနက်ဖြန်ကျရင် ကျူရှန်းခရိုင်ကနေ ထွက်ခွာပြီး လင်းကျန်းမြို့ အစိုးရရုံးဆီကို သွားပြီး အပြစ်ပေးခံပါ့မယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကျူရှန်းခရိုင်ကို တပ်မှူးကျောက်ရဲ့ လက်ထဲ လုံးဝ အပ်နှံခဲ့ပါပြီ။”

“ကျွန်တော့်မှာ အခြားတောင်းဆိုစရာ မရှိပါဘူး၊ နောင်အနာဂတ်မှာ တပ်မှူးကျောက်အနေနဲ့ ဒီမြို့က ပြည်သူတွေကို ဆက်လက်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

လီသယ်ဝမ် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူသည် ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းရင့်ရော်သွားသည့်အလား မြို့ရိုးပေါ်တွင် ပြသခဲ့သော ပြာယာခတ်နေသည့် ပုံစံ သို့မဟုတ် စိတ်အားထက်သန်မှု အစအနမျှ ရှိမနေတော့ချေ။

သူသည် သေခါနီး အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် အလွန်ပင် တူညီနေသည်။

ကျောက်ဖင်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးလီက တကယ်ပဲ မနေချင်တော့တာလား? သခင်ကြီးလီသာ နေချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကျူရှန်းခရိုင်ကို သခင်ကြီးလီ စီမံအုပ်ချုပ်ဖို့အတွက် ဆက်ပြီး အပ်နှံထားနိုင်ပါတယ်။”

လီသယ်ဝမ်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောဆိုသည်။ “တပ်မှူးကျောက်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးတော့လည်း ဧကရာဇ်နန်းတော်က ခန့်အပ်ထားတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ပဲလေ။”

ကျောက်ဖင်က ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ဒါဆိုရင် သခင်ကြီးလီ လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်မှာ နန်းတော်က သခင်ကြီးကို လက်မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် တိမ်နီတပ်မတော်ရဲ့ တံခါးတွေကို သခင်ကြီးအတွက် အမြဲတမ်း ဖွင့်လှစ်ပြီး ကြိုဆိုနေမှာပါ။”

အမှန်စင်စစ် လီသယ်ဝမ်သည် ခရိုင်ရုံးသို့ လာရာလမ်းတွင် သူ၏ ခံစားချက်များကို သူ့အား ဖွင့်ဟခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

လီသယ်ဝမ် ထွက်ခွာသွားမည့်အပေါ် ကျောက်ဖင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ အကျင့်ပျက်ခြစားနေသော အရာရှိလောကတွင် လီသယ်ဝမ်ကဲ့သို့သော အရာရှိကောင်းတစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

“နောင်တစ်ချိန်မှာ အခွင့်အရေးရှိရင် တပ်မှူးကျောက်ဆီကို သေချာပေါက် ပြန်လာလည်ပါဦးမယ်။” လီသယ်ဝမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အမှန်တော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နားလည်ထားကြသည်။

လက်ရှိ မဟာကျိုးမင်းဆက်၏ အခြေအနေအရ မြို့တစ်မြို့ကို လက်လွှတ်ခဲ့ရသော လီသယ်ဝမ်ကဲ့သို့သော မြို့စားတစ်ဦးသည် ဤခရီးစဉ်တွင် ဆိုးရွားလှသော အကျိုးဆက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရဖွယ် ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ယံသည် မည်းမှောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန် ဖြစ်၏။

ထုန်လေ့တည်းခိုခန်းသည် ပိုင်ရှန်မြို့ငယ်လေး၏ တစ်ခုတည်းသော တည်းခိုခန်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ဒုတိယထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် အိပ်ပျော်ခါစပဲ ရှိသေးသည်။

မကြာသေးမီကပင် သူသည် ကိုယ်ပွါးကစားသမား ရာပေါင်းများစွာ၏ အမြင်အာရုံများမှတစ်ဆင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စစ်ပွဲဂိမ်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် စစ်မြေပြင်၏ ထောင့်စုံတိုင်းတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်— မြေဆီလွှာနံ့များနှင့် ရောနှောနေသော သွေးညှီနံ့များကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ မြင်းခွာသံများ မြေပြင်ကို တုန်ဟည်းသွားစေသည့် တုန်ခါမှုများကို ခံစားခဲ့ရကာ၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဖြတ်တောက်သွားသည့် သံဓားမြှောင်များ၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သတ်ဖြတ်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ စင်ထွက်လာသော ငန်ကျိကျိ ချွေးစက်များကိုပင် မြည်းစမ်းခဲ့ရသည်...

မူလခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် သူသည် ကိုယ်ပွါး တစ်ခုချင်းစီ၏ အတွေ့အကြုံများကို ကိုယ်ချင်းစာ ခံစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ကျောက်ဖေးသည် နာကျင်မှု၊ ပျို့အန်ချင်စိတ်၊ မူးဝေခြင်း စသည့် မကောင်းသော ခံစားချက်အားလုံးကို ကိုယ်ပွါးများထံမှ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဖေး ခံစားလိုက်ရသည့် အရာမှာ ကိုယ်ပွါးများထံမှ ရရှိသော စစ်မှန်ပြီး သန့်စင်သည့် ပျော်ရွှင်မှု အရသာသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤအတွေ့အကြုံသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက VR မျက်မှန်များဖြင့် ဂိမ်းကစားခြင်းထက် အဆပေါင်းသန်းချီ၍ ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

ကိုယ်ပွါး တစ်ခုချင်းစီသည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုများ တိုးချဲ့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုချင်းစီက သီးခြားလွတ်လပ်သော တွေးခေါ်မှုပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်— ၎င်းသည် သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော သတိစိတ်ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် အလွန်ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော NPC ဇာတ်ကောင် ရာပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အစမှ အဆုံးအထိ၊ လူပေါင်းသောင်းချီ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော စစ်မြေပြင်ကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ဘက်မှ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ မျောပါခါစတွင်ပင်...

“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်—”

ရုတ်တရက် တံခါးကို အလောတကြီး လာရောက်ခေါက်သည့် အသံများကြောင့် သူ လန့်နိုးသွားခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြင်ပလောကသည် မည်းမှောင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ မြူနှင်းထုကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်

နေသည်။

ဒီည အပြင်မှာ မြူတွေ ဆိုင်းနေတာလား?

ကျောက်ဖေး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

“တောက်... ဘယ်သူလဲကွာ။”

ကျောက်ဖေး လမ်းလျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ချင်းကျားရွာအဝင်ဝတွင် သူ အဝေးမှ လှမ်းမြင်ခဲ့ရသော ကုန်းကုန်းကွကွ အဘွားအိုပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကောက်ကွေးနေသော တုတ်ကောက်ကို အမှီပြုထားပြီး မျက်နှာထက်တွင် အရေးအကြောင်းများ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကာ ကြင်နာတတ်သော အမူအရာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ရှင်းလင်းလှသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်

ထင်နေသည်။

“ကျွန်မက ချင်းကျားရွာက သုံးဆက်တိုင်တိုင် ကိုးကွယ်လာခဲ့တဲ့ မြေစောင့်နတ်သမီး ပါ။”

“ဒီညမှာ သခင်လေးရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်ပြီး အိပ်မက်ထဲအထိ လာရောက်တွေ့ဆုံရတာကတော့... ရွာက မကြာခင်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာမို့လို့ သခင်လေးဆီကနေ အကူအညီ တောင်းခံဖို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ”

မြေစောင့်နတ်သမီးသည် ကျောက်ဖေးကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေး၏ နှာခေါင်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး နတ်ကွန်းများတွင်သာ ရှိတတ်သည့် နံ့သာပေါင်းနံ့ကဲ့သို့ မွှေးပျံ့သောအနံ့တစ်ခုသည် မြေစောင့်နတ်သမီးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ရရှိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အလွန်အကဲခတ်ညဏ်ကောင်းသော ကျောက်ဖေးသည် ထိုနံ့သာပေါင်းအနံ့သည် သန့်စင်မှုမရှိဘဲ ဖော်ပြမတတ်သော အခြားအနံ့တစ်ခုနှင့် ရောနှောနေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး သတိပြုမိလိုက်

သည်။

ဤသည်က ကျောက်ဖေး၏ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးချေ။

“မြေစောင့်နတ်သမီး... ချင်းကျားရွာက ဘယ်လို ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာလဲ?” ကျောက်ဖေးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

မြေစောင့်နတ်သမီးက တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။ “နောက်ထပ် တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်ထက်မနောက်ကျဘဲ ချင်းကျားရွာမှာ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု မွေးဖွားလာတော့မှာပါ။”

“ဝိညာဉ်ရတနာ လောကထဲကို ပေါ်ထွန်းလာမလို့လား?”

ကျောက်ဖေးက အံ့အားသင့်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒါက ကောင်းတဲ့အချက် မဟုတ်ဘူးလား?”