အခန်း ၁၃၈
Vol. 10 Ch. 138
အခန်း ၁၃၈ ဆံပင်စားသရဲ
“အို... သခင်လေးက ဘာမှမသိသေးတာပဲ”
မြေစောင့်နတ်သမီးက ခေါင်းခါယမ်းကာ ရှင်းပြလေသည်။ “လောလောဆယ် ချင်းကျားရွာမှာ နာရေးတစ်ခု ဖြစ်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လေ့လာချက်အရ ရွာထဲမှာ အခမ်းအနားတွေ လုပ်ပေးနေတဲ့ ချန်မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲက သိသိသာသာကို ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့သူ ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပုံရတယ်”
“နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကြတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိပါတယ်။”
“အကယ်၍ ဝိညာဉ်ရတနာသာ ချင်းကျားရွာမှာ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ရင် အဲ့ဒါက ချင်းကျားရွာအတွက် ကောင်းချီးဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘဲ ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မ ချင်းကျားရွာကို ကြွရောက်ပြီး အပြစ်မဲ့တဲ့ လူဦးရေ ငါးရာခြောက်ဆယ်ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးဖို့ သခင်လေးကို တောင်းပန်အပ်ပါတယ် ဘုရား။”
မြေစောင့်နတ်သမီးသည် ထပ်မံ၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ အလေးအနက် တောင်းဆိုရှာသည်။
ကျောက်ဖေး ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကိုမှ ရွေးချယ်ရတာလဲ? မြေစောင့်နတ်သမီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်ကော လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်မနေနိုင်ဘူးလားလို့ မစိုးရိမ်ဘူးလား?”
မြေစောင့်နတ်သမီးက ဆိုသည်။ “ကျွန်မက မြေစောင့်နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်တဲ့အတွက် မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကို အကဲခတ်နိုင်တဲ့ နတ်စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ သခင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ဝန်းရံနေတာကို ကျွန်မ မြင်တွေ့ရတယ်လေ။ ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?”
ကျောက်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ?” ဟု ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
မြေစောင့်နတ်သမီးက “သခင်လေး စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဒါက မခက်ခဲပါဘူး။ ဒီညပဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပေးပါ။ အရုဏ်မတက်ခင် ဝိညာဉ်ရတနာကို တူးဖော်လိုက်ရုံနဲ့ ချင်းကျားရွာရဲ့ ကပ်ဘေးက အလိုလို ကွယ်ပျောက်သွားပါလိမ့်မယ်။”
“ဝိညာဉ်ရတနာကိုတော့ ချင်းကျားရွာက သခင်လေးကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။”
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မြေစောင့်နတ်သမီးသည် ထပ်မံဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြန်သည်။
“သခင်လေးရယ်... ကရုဏာရှေ့ထားပြီး ချင်းကျားရွာက လူပေါင်း ငါးရာခြောက်ဆယ်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးပါ။ ကျွန်မ ဘဝဆက်တိုင်း ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်။”
“မြေစောင့်နတ်သမီး... ထပါဗျာ၊ ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်”
ကျောက်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်သည်။
“သခင်လေးရဲ့ ကရုဏာတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အချိန်မဆွဲဘဲ အမြန်ဆုံး သွားပေးဖို့ သတိရပါနော်။”
“နေရာကတော့ ရွာနောက်ဖက်က မြစ်ထဲမှာပါ...”
မြေစောင့်နတ်သမီးသည် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်အားလုံးကို ကျောက်ဖေးအား အသေးစိတ် ပြောပြပေးခဲ့သည်။
“သခင်လေး... အကုန်လုံး မှတ်မိပြီလား?”
“ကျွန်တော် အကုန်အလွတ်ရပါပြီ။”
“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို အားလုံးကို သခင်လေးလက်ထဲပဲ အပ်ခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး”
မြေစောင့်နတ်သမီးသည် လေထုထဲ၌ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သူမ၏ အသံသည်လည်း တံခါးပြင်ပတွင် တဖြည်းဖြည်း တိုးဖျော့သွားတော့သည်။
ကျောက်ဖေးသည် အနည်းငယ် မူးဝေသွားပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်ကျမှ သူသည် အိပ်မက်မက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။
အိပ်မက်ထဲက အရာအားလုံးသည် နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားယောင်နေဆဲပင်။
သူ နှာခေါင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် အမွှေးတိုင်နံ့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။ ငါ့ဘဝမှာ အိပ်မက်ထဲကနေ သတင်းစကား လက်ခံရရှိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။”
ကျောက်ဖေးသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ့အတွက် ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ အလွန် ဆန်းသစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝတွင် ဖြစ်စေ၊ ဤကမ္ဘာတွင် ဖြစ်စေ အိပ်မက်ထဲမှတစ်ဆင့် အကြံပေး သတင်းစကား ပေးပို့ခြင်း အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များစွာကို ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာမူ ယခုက ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။
သူ အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရာ အရာအားလုံးက အလွန် စစ်မှန်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူသာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပါက သူ၏ စိတ်သည် ဤမျှအထိ ကြည်လင်နေမည် မဟုတ်ပေ။
သာမန်လူတစ်ဦးဆိုပါက မိမိကိုယ်ကိုယ် အိပ်မက်မက်နေမှန်းပင် သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်...
ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ကိုယ်ပွါးပေါင်း ၁၁၂ ယောက်ထက်မကနှင့်အတူ ဦးနှောက်ပေါင်း ၁၂၀ ကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပူးပေါင်း အသုံးပြုကာ အိပ်မက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေများကို ဆန်းစစ်လိုက်ကြသည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက သူ့အား သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်အချို့ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားစေခဲ့သည်။
သတိပြုရမည်မှာ ချင်းကျားရွာသည် ကျောက်ဖေးအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသည့် နေရာမဟုတ်ပေ။
သူသည် ပိုင်ယွင်တောင်သို့ သွားရောက်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းတရား ရှာဖွေစဉ်က ချင်းကျားရွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ထိုရွာတွင်ပင် ရိက္ခာဝယ်ယူခြင်းနှင့် လမ်းမေးခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။
ရွှမ်ယွင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင်လည်း သူသည် ဂိုဏ်း၏ တာအိုဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ ချင်းကျားရွာတွင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ လာရောက် ဝယ်ယူခဲ့ဖူးသည်မှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အလတ်တလော အနီးစပ်ဆုံး သွားခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်ခန့်က ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် စီနီယာအစ်မသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် ကျောက်ဖေးသည် ဂိုဏ်းအတွက် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် တောင်အောက်သို့ ကိုယ်တိုင်ဆင်းခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်က ရွာအဝင်ဝရှိ သက်တမ်းသုံးရာရှိပြီဟု ဆိုကြသော ကုက္ကိုလ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် အပန်းဖြေနေကြသည့် အမျိုးသမီးများနှင့်ပင် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ ထိုကုက္ကိုလ်ပင်အိုကြီး၏ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် အနီရောင် ပိုးကြိုးစများကို ချည်နှောင်ထားကြရာ ၎င်းသည် မြေစောင့်နတ်ကွန်း၏ သင်္ကေတပင် ဖြစ်သည်။
ဂိုဏ်းသည် ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးစားသောက်ကြသော်လည်း ဆီနှင့် ဆားကဲ့သို့သော နေ့စဉ်လူသုံးကုန် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် တောင်
အောက်သို့ ပုံမှန် ဆင်းကြရမြဲ ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ယွင်ဂိုဏ်း၏ (၁၆) ဆက်မြောက် တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် တပည့်များသည် အလှည့်ကျ တောင်အောက်ဆင်း၍ ပစ္စည်းဝယ်ယူကြရရာ ကျောက်ဖေးသည်လည်း ထိုအထဲတွင် အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့ မင်းက သုံးဆက်တိုင်တိုင် ကိုးကွယ်ခံခဲ့ရတဲ့ မြေစောင့်နတ်သမီးဆိုရင်... ငါ့ကို ရွှမ်ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်မှန်း ဘာလို့ မသိရတာလဲ?”
ကျောက်ဖေး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ “တောက်... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။”
သူသည် နတ်ဘုရားများ အကြောင်းကို နားမလည်သကဲ့သို့ မြေစောင့်နတ်သမီးသည်လည်း ရွာ၏ ကိစ္စရပ်များကို ပုံမှန်အားဖြင့် သိပ်ဂရုမစိုက်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သံသယမျိုးစေ့သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားရန် မဖြစ်
နိုင်တော့ပေ။
ကျောက်ဖေး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပြင်ပလောကသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ညဉ့်နက်လှသေးသည်။
သတိကြီးစွာ ထားသည့်အနေဖြင့် ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်တိုင် မသွားခဲ့ချေ။ အစားထိုးအနေဖြင့် သူသည် ကိုယ်ပွါး တစ်ယောက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ မြေစောင့်နတ်သမီး ပြသခဲ့သော နေရာသို့ ညမှောင်မှောင်တွင် စေလွှတ်လိုက်တော့သည်။
ကျောက်ဖေး ကိုယ်ပွါးသည် ခုနစ်မိုင်၊ ရှစ်မိုင်ခန့် လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် ဆိတ်ငြိမ်လှသော ဝါးတောကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချင်းကျားရွာနောက်ဖက်ရှိ မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မြစ်ရေသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေပြီး အလွန်မကျယ်လှပေ။
မြစ်၏ ဤအပိုင်းသည် လေးတစ်စင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူညီနေသည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် မြေစောင့်နတ်သမီး ပြောပြခဲ့သော တည်နေရာအရ ကျောက်ဖေးသည် မြစ်၏ ဒုတိယမြောက် ရေဝဲချိုင့်ဝှမ်းနေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ ကိုယ်ပွါးတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်ဖေးသည် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ မြစ်ထဲသို့ “ဗြုန်း” ခနဲ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။
အေးစိမ့်လှသော မြစ်ရေသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်းပင် စိုရွှဲသွားစေခဲ့သော်လည်း ကလုန်းသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ မြစ်အောက်ခြေသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ငုပ်လျှိုးသွားခဲ့သည်။
သေချာပေါက်ပင်၊ မြစ်ကြမ်းပြင်၏ ချိုင့်ခွက်တစ်ခုထဲတွင် ရွှံ့ပုံငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ရွှံ့ပုံ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မည်းမှောင်နေသော ကျောက်တုံးများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။
ဤအရာများသည် အိပ်မက်ထဲတွင် မြေစောင့်နတ်သမီး ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း တစ်ထေရာတည်း ပင် ဖြစ်သည်။
ဤနေရာရှိ ရေထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အခြားနေရာများထက် ပိုမိုလှုပ်ရှားသက်ဝင်နေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားရသည်။
ကျောက်ဖေးသည် ရွှံ့ပုံအနားသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားမြှောင်တိုကို ထုတ်ကာ ပျော့ပျောင်းသော မြစ်ရွှံ့များကို သွက်လက်စွာ တူးဆွလိုက်သည်။
မြေကြီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ဖြူလွလွ အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေး ဖြာထွက်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ထက်တွင် နုနယ်လှသော အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ထင်ဟပ်နေပြီး တစ်ခုခုက အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ မမွေးဖွားရသေးတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာလား?”
ကျောက်ဖေးသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်ထက် ပိုမို ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထိုကျောက်တုံးထံမှ ဖြာထွက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း ကျောက်ဖေးက ကျောက်တုံးကို ဖမ်းဆွဲပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...
“ကရွတ်... ကရွတ်—”
ကျောက်တုံးထက်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပိုမိုများပြားလာပြီး အက်ကြောင်းများသည်လည်း ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။
အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များ ပန်းထွက်လာတော့သည်
အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ဆံပင်အမြှင် အပိုင်းအစများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
မူလက ကျောက်တုံးထံမှ ဖြာထွက်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အေးစိမ့်သည့် အငွေ့အသက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထိုဆံပင်များသည် သက်ရှိများကဲ့သို့ပင် ကျောက်ဖေး၏ လက်မောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်
ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ကျောက်ဖေး အသည်းအသန် ရုန်းကန်လိုက်ရာ အဆင့် (၄) သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ သွေးစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော်လည်း ၎င်းသည် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ရွှံ့နွားတစ်ကောင် နစ်မြုပ်သွားသည့်အလား မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။
ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုဆံပင်များထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစိမ့်လှသော အရှိန်အဝါသည် သူ၏ သွေးစွမ်းအားများကို လွယ်ကူစွာပင် ခဲသွားစေပြီး သူ၏ ခြေလက်များကို တောင့်တင်းသွားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါက ယင်စွမ်းအင်ပဲ”
ကျောက်ဖေးသည် ယင်နှင့်ယန် အခြေခံကျင့်စဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ ယင်စွမ်းအင်နှင့် ပတ်သက်၍ သဘာဝအတိုင်း ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဤယင်စွမ်းအင်သည် သာမန်ယင်စွမ်းအင် မဟုတ်ဘဲ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သရဲစွမ်းအင်ဟု ခေါ်ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ယုတ်မာလှသော သရဲသစ္ဆေများကို မည်သို့ မမှတ်မိဘဲ ရှိမည်နည်း။
ကျောက်တုံးထဲတွင် ဝှက်ထားသောအရာသည် ဝိညာဉ်ရတနာ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေဖို့က သေချာသလောက်ပင်
ကျောက်ဖေး ချက်ချင်းပင် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူ၏ အတွင်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ရေထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ဝုန်း...
ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ မြစ်ရေများသည် ရုတ်တရက် လှိုင်းထန်သွားပြီး အထက်သို့ ပင့်တင်ပေးသော တွန်းအားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
ကျောက်ဖေးသည် ရေမျက်နှာပြင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ ရေပေါက်ရေစက်များကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ စင်
ထွက်သွားစေခဲ့သည်။
မြစ်ကမ်းပါးထက်တွင်မူ မီးခိုးရောင် တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?”သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် အခြားတစ်ဖက်လူက ဆံပင်စားသရဲ၏ တုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရပါလျက်နှင့် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ဖောက်ထွက်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
အခြားတစ်ဖက်လူ၏ မန္တန်စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဖေး ရေထဲမှ ရုန်းထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်တုံးကြီးသည် ကွဲအက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် သူနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်— ၎င်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဆံပင်အမြှင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဧရာမ ဆံပင်လုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော လူသားမျက်နှာတစ်ခုကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးအိမ်များထဲတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ် စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်နေသည်။
ကျောက်ဖေးသည် လောလော လောလောဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
ဤအရာသည် ရွှမ်ယွင်ဂိုဏ်း၏ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဆံပင်စားသရဲပင် ဖြစ်တော့သည်။