အခန်း ၆၇

အပိုင်း ၆၇ - ဖျားနာခြင်းကြောင့် သိလိုက်ရသည့် အိမ်နီးချင်းမေတ္တာ

လင်းစုယွီ ညသန်းခေါင်ကျော်မှ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။ ထိုညက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့မိသဖြင့် ခေါင်းနှင့် ခေါင်းအုံးထိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ချန်ဟွေ့ယီသည် မနက်စာစားပြီးသည်အထိ အကြာကြီး စောင့်နေသော်လည်း လင်းစုယွီ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

"ဟူး... စုယွီက ဒီနေ့ ဘာလို့ ရောက်မလာတာပါလိမ့်၊ ကျောင်းသွားရမယ့် အချိန်တောင် ရောက်နေပြီကို"

အဒေါ်ထောင်ကတော့ မီးဖိုချောင်ကိုပင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လင်းစုယွီ ရောက်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ။

"မေမေ၊ စုယွီ့အိမ်ကို သွားကြည့်ရအောင်။ ရာသီဥတုက အေးအေးလေးနဲ့ အိပ်လို့ကောင်းနေလို့ မနိုးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ချန်ဟွေ့ယီက အကြံပြုသည်။

အဒေါ်ထောင်သည်လည်း သူမ၏ လည်ပတ်ပုဝါကို အမြန်ချွတ်၊ လက်ကိုသုတ်ပြီး ချန်ဟွေ့ယီကို ခေါ်ကာ ဘေးအိမ်ရှိ လင်းစုယွီထံ သွားကြလေသည်။

"စုယွီ... စုယွီ... တံခါးဖွင့်ပါဦး"

သို့သော် မိနစ်အတော်ကြာ အော်ခေါ်သော်လည်း လင်းစုယွီထံမှ အသံမကြားရပေ။ ဒါကတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ စုယွီ ဘာလို့ ပြန်မထူးတာလဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လား။

"ဟွေ့ယီ၊ ဆက်ခေါ်ထားဦး။ အမေ အိမ်ပြန်ပြီး လှေကားသွားယူဦးမယ်၊ ကျော်ဝင်ပြီးမှ တံခါးဖွင့်ရမယ်။ စုယွီက အကြားအာရုံကောင်းတဲ့ကလေးပဲ၊ ငါတို့ခေါ်တာ မကြားဘဲ မနေဘူး"

အဒေါ်ထောင်သည် လင်းစုယွီ တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမ၏ အလောတကြီး အော်သံကြောင့် ဘေးအိမ်က ကျူးမိသားစု သားအဖပင် ထွက်လာကြသည်။

"အစ်မထောင်၊ စုယွီ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဦးလေးကျူးသည် လက်ထဲတွင် မနက်စာပြောင်းဖူးမုန့် ကို ကိုင်ထားဆဲပင်။ ထိုမုန့်မှာ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက ထမင်းစားဆောင် အလုပ်ဆင်းရန် အစောကြီး ထွက်မသွားခင် ပေါင်းပေးခဲ့သည့် မုန့်ဖြစ်သည်။

"စုယွီ ဘာဖြစ်နေလဲ မသိဘူး၊ ခေါ်လို့လည်း မထူးဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် လှေကားနဲ့ ကျော်ကြည့်မလို့"

"ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်၊ လှေကားပေးပါ။ အစ်မကို လှေကားပေါ် ပေးမတက်နိုင်ပါဘူး"

ဦးလေးကျူးသည် မုန့်ကို သားဖြစ်သူထံ ပေးလိုက်ပြီး လှေကားကို ယူလာကာ နံရံကို အမြန်ကျော်တက်သွားသည်။

"အစ်မထောင်၊ အစ်မနဲ့ ဟွေ့ယီပဲ အထဲဝင်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ သားအဖကတော့ ခြံထဲမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်၊ လိုအပ်ရင်သာ ခေါ်လိုက်ပါ"

ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ မဝင်ချင်သဖြင့် သူက အပြင်တွင်သာ စောင့်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အဒေါ်ထောင်နှင့် သမီးဖြစ်သူမှာမူ ထိုကဲ့သို့ အားနာနေစရာမလိုဘဲ လင်းစုယွီ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားကြသည်။

"ဒီကလေးမလေးက... အထဲကနေ တံခါးဂျက်ထိုးထားတာပဲ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျော်ဝင်ရမလား မသိဘူး"

ချန်ဟွေ့ယီ တစ်ခုခုလုပ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် လင်းစုယွီသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလာသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုလေးကပင် သူမကို မတ်တပ်မရပ်နိုင်လောက်အောင် အားအင်ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။ လဲကျမသွားမီ အဒေါ်ထောင်က လျင်မြန်စွာပင် ဖမ်းထိန်းလိုက်ရသည်။

"လောင်ကျူး... လောင်ကျူး။ လှည်းတစ်စီးလောက် အမြန်သွားငှားပေးပါဦး။ စုယွီ ကိုယ်တွေ အရမ်းပူနေပြီ၊ ဆေးရုံ အမြန်ပို့ရမယ်"

လင်းစုယွီကို ဖမ်းထိန်းလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ထဲမှ ထွက်နေသော အပူရှိန်ကို အဒေါ်ထောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ နဖူးမှာလည်း မီးလို ပူနေတော့သည်။

ဦးလေးကျူးသည် လှည်းတစ်စီးကို ငှားလာပြီး လမ်းထိပ်တွင်နေသော မရီးရှောင်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။ မရီးရှောင်မှာ ထိုနေ့က အလုပ်နားရက်ဖြစ်ပြီး လင်းစုယွီ နေမကောင်း၍ ဆေးရုံသွားရမည်ဟု ကြားသည်နှင့် ကူညီရန် လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"ကဲ... ရှောင်ရှောင်နဲ့ ကျွန်မပဲ ဆက်လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေ အလုပ်သွား၊ ကျောင်းသွားကြတော့"

လင်းစုယွီကို လှည်းပေါ် တင်ပြီးနောက် အဒေါ်ထောင် ကျန်သူများကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ချန်ဟွေ့ယီသည် လင်းစုယွီ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမဖြစ်သဖြင့် ခွင့်တိုင်စရာပင် မလိုတော့ပေ။

လင်းစုယွီ ဘာဖြစ်သွားတာပါလိမ့်! အမှန်မှာ သူမသည် မနေ့က စွမ်းအင်များကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင် ကုသနိုင်သော အစွမ်းသတ္တိရှိသော်လည်း လင်းစုယွီ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သော အားစိုက်ထုတ်မှုကိုမူ မလိုက်နိုင်တော့ပေ။

"ဆရာဝန်ကြီး... ကျွန်မတို့ ကလေး ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ဆရာဝန် စစ်ဆေးပြီးနောက် အဒေါ်ထောင် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ မရီးရှောင်ကတော့ လင်းစုယွီ၏ နဖူးကို ပုဝါလေးဖြင့် ရေပတ်တိုက်ပေးကာ အပူကျအောင် လုပ်ပေးနေသည်။

"ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အပြင်းအဖျားတက်ရတယ်ဆိုတာ ထူးဆန်းလိုက်တာ"

ဆရာဝန်ကြီးသည် နားကြပ်ဖြင့် စမ်းသပ်ပြီးနောက် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းကာ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဆေးသွင်းပေးရမယ်။ ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်ကြည့်ရအောင်၊ အဖျားကျသွားရင် ပြန်စစ်ပေးမယ်"

ဆရာဝန်ကြီးသည် အလုပ်များသော်လည်း လင်းစုယွီကို သေချာဂရုစိုက်ပေးသည်။ သူမ၏ လက္ခဏာရပ်များအပေါ် သူ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

လင်းစုယွီ ပြန်နိုးလာချိန်တွင် ကျောင်းဆင်းချိန်ပင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ နိုးလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် မရီးရှောင်က အမြန် ရေတိုက်ခဲ့သည်။

အဒေါ်ထောင်နှင့် မရီးရှောင်တို့သည် တစ်ယောက်တစ်လှည့် အိမ်ပြန်ကာ စားစရာများ သယ်လာကြသည်။ အဒေါ်ထောင်သည် နေ့လယ်က အိမ်ပြန်သွားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မရီးရှောင်က လင်းစုယွီကို စောင့်ကြည့်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

"စုယွီ နိုးပြီလား၊ ရေငတ်နေမှာပေါ့။ လာ... ထိုင်ပြီး ရေသောက်လိုက်ဦး၊ ဆရာဝန်က ရေများများသောက်ဖို့ မှာထားတယ်"

မရီးရှောင်သည် လူနာပြုစုရာတွင် အလွန်တော်သူဖြစ်သည်။ သူမသည် လင်းစုယွီကို ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် သေချာထူပေးပြီး၊ ရေနွေးနှင့် ရေအေးကို အနေတော်ဖြစ်အောင် စပ်ကာ တိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အ‌ဒေါ်ရှောင်။ အခု ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပြီလဲဟင်"

လင်းစုယွီသည် အိပ်မက်အရှည်ကြီး မက်ခဲ့ရသလို ခံစားနေရသည်။ ဤဖျားနာမှုသည် သူမ၏ နေရာလွတ် မှ ပေးလိုက်သော သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ ခပ်ရေးရေး ခံစားမိသည်။ ထူးကဲသော စွမ်းအားများရှိနေရုံနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားလမ်းကြောင်းကို မပျောက်ဆုံးစေရန် သတိပေးနေခြင်းပင်။

နိုးလာပြီးနောက် လင်းစုယွီသည် နေရာလွတ်၏ သတိပေးချက်ကို လိုက်နာမည်ဟု ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်ငြိမ် ကတိပြုလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ညနေစောင်းနေပြီ၊ သမီး တစ်နေကုန် အိပ်နေတာလေ။ ဗိုက်ဆာနေပြီလား"

မရီးရှောင် အပြောနှင့်အတူ အဒေါ်ထောင်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

"စုယွီ နိုးပြီလား၊ ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ အတော်ပဲ... အဒေါ် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်လာတယ်"

အဒေါ်ထောင်၏ ပထမဆုံး စိုးရိမ်မှုမှာလည်း လင်းစုယွီ ဗိုက်ဆာနေမည့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထမင်းချိုင့်ကို အမြန်ဖွင့်ကာ ကိုယ်တိုင် ခွံ့ကျွေးရန် ပြင်သည်။

"အဒေါ်... သမီးဘာသာ စားနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်းစုယွီက ပြောလိုက်သည်။

ဤအသက်အရွယ်ကြီးမှ ကလေးတစ်ယောက်လို အခွံ့ခံနေရသည်မှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"တစ်နေကုန် ဘာမှမစားရသေးတာ၊ ဘယ်က အားရှိမှာလဲ။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေစမ်းပါ။ ရှောင်ရှောင်... ညည်းအတွက် ထမင်းချိုင့်က အိတ်ထဲမှာ၊ သွားစားတော့။ ဒီနေ့ ညည်းလည်း ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ညည်းသာ မကူရင် ငါတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မသိဘူး"

မရီးရှောင်ကို ထမင်းစားခိုင်းပြီးနောက် အဒေါ်ထောင်သည် လင်းစုယွီကို ဆန်ပြုတ်ကျွေးခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး စကားထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် အရာရာကို သေချာဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဖျားနာနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး လင်းစုယွီသည် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ အိမ်နီးချင်းများအပေါ် ထားရှိသည့် ဖော်ရွေမှုနှင့် ကူညီတတ်မှုတို့၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

လတ်တလောအားဖြင့် အဒေါ်ထောင်သည် လင်းစုယွီက သူမအတွက် ကံကောင်းခြင်းများ သယ်ဆောင်လာပေးသူဟု အမြဲခံစားရသည်။ သူမအတွက် ဆန်စပါးဝယ်စရာ နေရာရှိလာခြင်းနှင့် ကတ္တီပါဆံပင်စည်းကွင်းလေးများ လုပ်ခြင်းဖြင့် ငွေအတော်အတန် ရခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအလုပ်ကို ရပ်လိုက်ရသော်လည်း အဒေါ်ထောင်၏ ကျေးဇူးတရားကတော့ မမှေးမှိန်သွားခဲ့ပေ။

မရီးရှောင်ကလည်း လင်းစုယွီ၏ ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်း အတတ်ပညာကြောင့် ကျေးဇူးတင်နေသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆိုးပေသော သားလေးမှာ ချိုချဉ်စားရင်း လျှောက်ပြေးရာမှ ခလုတ်တိုက်ကာ လည်ပတ်ထဲ ချိုချဉ်တစ်ဆို့သွားခဲ့ဖူးသည်။

ကလေး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းလာပြီး လူကြီးများ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ပျာယာခတ်နေစဉ်၊ လင်းစုယွီက ထိုလမ်းမှ ဖြတ်သွားရင်း ဆူညံသံကြား၍ ဝင်ရောက်ကူညီကာ ကလေးအသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းစုယွီသည် ရပ်ကွက်ထဲရှိ လူတိုင်း၏ မျက်စိထဲတွင် "လိမ္မာသောကလေး" ဖြစ်နေတော့သည်။ သူမသည် အနေအထိုင်အေးဆေးသည်၊ အလိုက်သိသည်၊ ထက်မြက်သည်၊ ဆောင်းပါးရေးပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်သလို အိမ်နောက်ဖေးမှာလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ကာ ခြိုးခြံချွေတာစွာ နေထိုင်တတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။

"အဒေါ်ထောင် ကျွန်မ နေကောင်းသွားပါပြီ။ ဆေးရုံကဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ချင်တယ်"

ဆန်ပြုတ်စားပြီးနောက် လင်းစုယွီသည် ခွန်အားများ ပြန်ရလာသဖြင့် ဆေးရုံဆင်းရန် ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

အဒေါ်ထောင်က ငြင်းမနေပေ။ သူမသည် လင်းစုယွီ၏ နဖူးနှင့် လက်ဖဝါးများကို အရင်စမ်းကြည့်ပြီး ပုံမှန်ဖြစ်နေမှသာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးရုံဆင်းချင်ရင် ဆရာဝန်ကို မေးကြည့်ရမယ်။ သမီး ခဏနားနေဦး၊ အဒေါ် ဆရာဝန်သွားရှာပြီး အိမ်ပြန်လို့ရမရ မေးပေးမယ်"

အဒေါ်ထောင်သည် မေးရုံတင်မကဘဲ ဆရာဝန်ကြီးကိုပါ လင်းစုယွီ၏ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းရန်နှင့် သေချာစစ်ဆေးပေးရန် တိုက်ရိုက်ခေါ်လာခဲ့သည်။

"အိုး... ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းကတော့ အံ့သြစရာပဲ။ နာရီပိုင်းအတွင်းမှာတင် အကောင်းပကတိ ဖြစ်သွားတာပဲ။ ကြည့်ရတာ အစားအသောက်လည်းမှန်၊ လေ့ကျင့်ခန်းလည်း လုပ်ပုံရတယ်" ဟု ဆရာဝန်ကြီးက ဆိုသည်။

ဆရာဝန်ကြီးသည် လင်းစုယွီ၏ နာလန်ထူနိုင်စွမ်းကို စိတ်ဝင်စားသော်လည်း သူ၏ သိလိုစိတ်အတွက်နှင့် ဆေးရုံဆင်းရန် အချိန်မဆွဲခဲ့ပေ။

"ဆေးရုံဆင်းလို့ရပါပြီ၊ စာရွက်စာတမ်းတွေ သွားလုပ်လိုက်ပါ။ အားဆေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ဒီကလေးမလေးရဲ့ ကိုယ်ခံအားနဲ့ဆိုရင် ဘာမှတောင် တိုက်စရာမလိုတော့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်လေတော့သည်။

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း