အခန်း ၆၃

အပိုင်း ၆၃

ကျိုးယဲ့က ကိစ္စရပ်များကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည် ဖော်ချင်နေသလို အထက်လူကြီးများကလည်း သူ၏ဆုလာဘ်ကို အလျင်အမြန်ပင် ထုတ်ပြန်ပေးခဲ့သည်။

ထိုမျှမကသေး... ဆုလာဘ်တင်မကဘဲ ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲ အခမ်းအနားကိုပါ ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဂုဏ်ပြုပွဲသည် ကျန်းမန်မန်အတွက် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးယဲ့အတွက် ဖြစ်သည်။

"တူရာတူရာ စုကြသည်" ဆိုသည့်စကားမှာ တကယ်ကို မှန်ကန်လှပေသည်။ တစ်နှစ်တည်းမှာပင် ဂုဏ်ပြုပွဲနှစ်ခုလုံးကို ဤဇနီးမောင်နှံက သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် တစ်ရွာလုံးက အားကျနေကြတော့သည်။

ဂုဏ်ပြုပွဲ အခမ်းအနားတွင် ထန်ရှောင်မင်က ကျန်းမန်မန်၏လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မန်မန်... နင့်အမြင်ကတော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ နင်နဲ့ ဒါရိုက်တာကျိုးက တကယ့်ကို နတ်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ။ ငါ့အထင်တော့ ဒါက ကံပါလာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီနှစ်ရဲ့ ဆုပေးပွဲတွေကို နင်တို့နှစ်ယောက်ကပဲ လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတာနော်။"

ကျန်းမန်မန်မှာ ထန်ရှောင်မင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ခဲ့သည်ကိုတော့ သိနေ၍ ပြုံးနေမိသည်။ ဤသို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် ကျေးလက်ဒေသတွင်ပင် တကယ်ကို ပုန်းကွယ်နေသည့် နဂါးတစ်ကောင်ကို သူမ ရှာတွေ့ခဲ့သည်မဟုတ်လား။

ကျန်းမန်မန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေသော လုဟုန်ကျွမ်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်များကို မြင်ရုံနှင့် ဘာကို ရည်ရွယ်နေသည်ကို သိနေသူများက ရိပ်မိကြ၏။

'ငါ့ရဲ့ ပြောင်းဖူးခင်းကို လာပြီး တူးဆွချင်နေတဲ့ ဝက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ။'

သူမ နောက်တစ်ခါ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီးနေသော ကျောက်ချိုင်ဟွားနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းကို တွေ့ရပြန်သည်။ ကျန်းမန်မန်လည်း အံ့ဩစွာဖြင့် တစ်ချက်တွေးမိသွား၏။ သူမယောကျ်ားက တကယ်ပဲ ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်လား။ ယောကျ်ားရော မိန်းမရော သူ့ကို မခုခံနိုင်ကြပေ။

'နေပါဦး... ဆွန်းတာ့ကျူးရာ၊ ရှင့်မိန်းမက စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ ထားပါဦး၊ ရှင်ကရော ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။ ရှင့်ရည်ရွယ်ချက်ကရော ဘာလဲ။'

တစ်ဖက်တွင်လည်း လုဟုန်ကျွမ်းသည် ဝမ်တန်တန်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံနေရသည်။

"နင် ဘာလို့ အရင်ကတည်းက ဒါမျိုး မလုပ်ခဲ့တာလဲ။ လီဟုန်မေ့ ရှိတုန်းကတော့ အိန္ဒြေရှင်မလေးလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့ပြီးတော့။"

"လီဟုန်မေ့ ဘာဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ နင်လည်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ အခု သူတို့က လက်ထပ်ပြီးသားသူတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ငါ ထပ်ပြောမယ်နော်... နင်သာ ငါတို့ ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးတွေရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်အောင် တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့ရင် ငါ နင့်ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမယ် မထင်နဲ့။"

လုဟုန်ကျွမ်းက မျက်စောင်းထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က အာရုံနောက်စရာပဲ၊ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းက နင့်စေတနာကို အဖက်လုပ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"သူ အဖက်လုပ်တာ၊ မလုပ်တာ ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ငါဖြစ်စေချင်တာက နင် ငါတို့ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တွေကို အရှက်မခွဲဖို့ပဲ။ ပညာတတ်လူငယ်စခန်းမှာ လီဟုန်မေ့လိုလူမျိုး တစ်ယောက်ရှိနေတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ထပ်မတိုးချင်တော့ဘူး။"

"တကယ်လို့သာ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းရဲ့ ဂုဏ်ပြုပွဲကြောင့် ငါတို့ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ တက်မလာခဲ့ရင်၊ လီဟုန်မေ့ကိစ္စနဲ့တင် ငါတို့အားလုံးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက မြေစာပင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

လုဟုန်ကျွမ်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာအကြောင်း ခဏခဏ ပြောနေသည်ကို အမုန်းဆုံးပင်၊ နားငြီးဖို့ကောင်းလှသည်ဟု ထင်နေမိ၏။

"နင်က ဘယ်ခေတ်က ပဒေသရာဇ် အတွေးအခေါ်တွေ လာပြောနေတာလဲ။ အခုက လွတ်လပ်စွာ ချစ်ကြိုက်ခွင့်ရှိတဲ့ ခေတ်လေ၊ အဲဒါက ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

'ဒါနဲ့ နေပါဦး... ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာက ထမင်းစားလို့ရလို့လား။'

"လွတ်လပ်စွာ ချစ်ကြိုက်ခွင့်ဆိုတာ အိမ်ထောင်သည်တွေကို သွားပြီး မျက်စိကျဖို့ ဒါမှမဟုတ် သူများအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။"

"တိုတိုပြောရရင်တော့ နင့်ကိုယ်နင် တန်ဖိုးထားတတ်အောင် ကြိုးစားစမ်းပါ။"

ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ အကြားအာရုံမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှသည်ဟု သိလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုစကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို သူမ အတိုင်းသား ကြားနေရသောကြောင့်ပင်။

သူမသည် ထန်ရှောင်မင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

ထန်ရှောင်မင်က ပြောလိုက်၏။"ပညာတတ်လူငယ်ဝမ်ရဲ့ အတွေးအခေါ်က တကယ်ကို မှန်တယ်။ နင်လည်း အဲဒီ လုဟုန်ကျွမ်းကို သတိထားဦးနော်။ သူက ဒုတိယမြောက် လီဟုန်မေ့ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

ကျန်းမန်မန်သည် ထန်ရှောင်မင်ပါ ဤစကားများကို ကြားနေရသည့်အပေါ် အံ့သြသွားမိသော်လည်း တကယ်တော့ သူမတို့သည် သိပ်မဝေးလှပေ။

"အင်းပါ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ကျားလိုမျိုးစိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့သူပါ။ ငါသာ ဒေါသမထွက်နေဘူးဆိုရင်တော့ တကယ်ကို Hello Kitty လေးလို ယဉ်ကျေးနေမှာပါ။"

'ဒါပေမဲ့ ငါသာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ကြောက်မိတယ်'

ထန်ရှောင်မင်က သူမကို မျက်စောင်းထိုးရင်း တံတောင်နှင့် အသာတို့ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟော... ကြည့်စမ်း၊ နင့်ယောကျ်ား ဓာတ်ပုံအရိုက်ခံနေရပြီ။"

"ဒါနဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က နင်ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံကိုရော နင် ရခဲ့သေးလား။ နောက်ပိုင်း ဒါရိုက်တာကျိုးရဲ့ ပုံနဲ့အတူတူ တွဲထားလို့ရတာပေါ့။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် နင့်ကလေးတွေကို ပြပြီး ဂုဏ်ယူလို့ရတယ်လေ။"

ကျန်းမန်မန် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ထိုစကားက မှန်နေသည်။

'နောက်မှ အတွင်းရေးမှူးခန်ကို သွားမေးကြည့်ရမယ်။'

စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ကျိုးယဲ့သည် ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိသော 'Type 56' အော်တိုရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ကျည်ဆန်တစ်ရာပါသော သေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေသည်။

အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ ရရှိခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာ အကြီးကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ကျန်းမန်မန်သည် စင်ပေါ်မှ ကျိုးယဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကျိုးယဲ့ကလည်း သူမကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးပြ၏။ ခဏတာ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်လေးတွင် တစ်ကမ္ဘာလုံး၌ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

ဂုဏ်ပြုပွဲအခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင်မူ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်များသို့ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ကျန်းမန်မန်က ဓာတ်ပုံကိစ္စကို ပြောပြလိုက်ရာ အတွင်းရေးမှူးခန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဓာတ်ပုံအချို့ကို ထုတ်ပေးလာသည်။

"ဒါတွေက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းရဲ့ ဂုဏ်ပြုပွဲတုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေပါ။ ကျွန်တော်လည်း မင်းတို့ကို ပေးဖို့ အခွင့်အရေး စောင့်နေတာ။"

"နောက်ကျရင် ဒါရိုက်တာကျိုးရဲ့ ပုံတွေထွက်လာတဲ့အခါလည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အိမ်အရောက် လာပို့ပေးပါ့မယ်။ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံး ဒီလို ဂုဏ်ပြုပွဲတွေမှာ ဆုတက်ယူနိုင်တာမျိုးက တော်တော်လေး ရှားပါတယ်။ မင်းတို့ကတော့ တကယ်ကို တမိသားစုတစ်ခုတည်းဖြစ်ဖို့ ကံပါလာကြတာပဲ။"

အတွင်းရေးမှူးခန်၏ စကားမှာ ထန်ရှောင်မင် ပြောခဲ့သည်နှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်သည့်အတွက် ကျန်းမန်မန် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အခုလိုမျိုး ဂုဏ်ပြုပွဲမှာ အသိအမှတ်ပြုခံရတာက ကျွန်မတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သလို ဝမ်းသာစရာလည်း ကောင်းပါတယ်။ နောက်နောင်လည်း ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးရှိမဲ့ အလုပ်တွေကို ဆက်ပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သွားမှာပါ။"

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတာကို မြင်ရတာ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။"

အတွင်းရေးမှူးခန်ကတော့ သူတို့ဇနီးမောင်နှံကို ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ကျိုးယဲ့မှာမူ တစ်နေ့လုံး ပြုံးနေရလွန်း၍ မျက်နှာကြွက်သားများပင် တောင့်တင်းနေခဲ့လေပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်မှသာ အနားယူရတော့မည်။

"အတွင်းရေးမှူးခန်ကတော့ အမြင်စူးရှတာပဲဗျာ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမက တကယ့်ကို နတ်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေ။"

"ဒီကောင်စုတ်လေးကတော့... တော်တော်လေးကို ဘဝင်မြင့်နေတာပဲ။ ဟားဟားဟား။ ကဲ... ပြန်ကြတော့။ မင်းတို့ ဝက်ခြံမှာလည်း အလုပ်ရှုပ်နေမယ်မှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဆက်ပြီး ဆွဲမထားတော့ဘူး။"

အပြန်လမ်းတွင် ကျိုးယဲ့က စက်ဘီးနင်းပြီး ကျန်းမန်မန်က နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်မန်သည် ကျိုးယဲ့၏ ကျောပေါ်မှ သေနတ်ကို အသာအယာ စမ်းကြည့်မိလိုက်သလို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင်လည်း ကျည်ဆန်တစ်ရာပါသော သစ်သားသေတ္တာလေးကို ပိုက်ထား၏။

သူမသည် သေနတ်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျည်ဆန်သေတ္တာကိုလည်း ပြန်ပွတ်ကြည့်နေမိသည်။

"မိန်းမ... ကိုယ့်ကို အဲဒီလို လာမထိပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် ကိစ္စတွေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။"

ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မက မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲနေတာမှ မဟုတ်တာ။ အသာလေး စမ်းကြည့်ရုံလောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျည်ထွက်သွားမှာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာမှမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

ကျိုးယဲ့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ လူသူသိပ်မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူက ခေါင်းလှည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်ပြန်၏။

"ကိုယ်က သေနတ်ကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောနေတာလေ။"

ကျန်းမန်မန်လည်း အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး သူ၏ခါးကို အားရပါးရ ဆိတ်ဆွဲလိုက်တော့သည်။

'ဒီလူကတော့... ဘယ်လိုတောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။'

"ဟေး...ဟေး... ကိုယ်ပြောသားပဲ၊ လာမထိပါနဲ့ဆိုတာကို။ ကြည့်စမ်း... ကြည့်စမ်း... လမ်းမကြီးပေါ်မှာနော်၊ မင်းကတော့ တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ။"

ကျန်းမန်မန်က မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ ဒါက သူမအမှားလား၊ သူ့အမှားလား။ ဒီလူသည် တကယ့်ကို အပျော်အပါးမက်သည့် လူရှုပ်တစ်ယောက်ပင်။

တစ်ခါတလေတွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားတတ်သည့်တိုင် ဒီလူလောက်တော့ မဆိုးပေ။

"မိန်းမတွေက ဆိုးတဲ့ယောက်ျားလေးတွေကို ပိုချစ်တတ်ကြတယ်" ဆိုသည့် စကားက တကယ်ပဲ မှန်နေသည်လား။

"အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ တောင်ပေါ်က ပိုက်ကွန်တွေဆီကို တန်းသွားကြရအောင်။ အဲဒီမှာ မြည်းမျက်နှာနဲ့ ဝံပုလွေကို တွေ့ရမယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီဝံပုလွေက တော်တော်လေးတော့ ဉာဏ်ကောင်းမယ် ထင်တယ်။"

"မင်းက ကိုယ့်ကို အဲဒီကောင်ကို မပစ်စေချင်ဘူးလား။"

ကျိုးယဲ့က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စက်ဘီးလက်ကိုင်သည် လမ်းကြောင်းမှ အနည်းငယ်လွဲသွားသဖြင့် စက်ဘီးက ယိမ်းသွားတော့သည်။

ကျန်းမန်မန်လည်း လန့်သွားပြီး သူ့ကို အတင်းဖက်ထားလိုက်မိ၏။

"စက်ဘီးကိုပဲ သေသေချာချာ နင်းစမ်းပါ။ ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ကျိုးယဲ့က စက်ဘီးကို ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပြန်၏။

"ရပါတယ်... မင်းယောက်ျားက တည်ငြိမ်ပါတယ်။ အဲဒီဝံပုလွေကောင်ကိုတော့ ကိုယ် အမိအရပစ်ချမှရမယ်။ သူက မင်းကို အခုထိ ဒဏ်ရာမပေးသေးတာနဲ့ဘဲ ကံကောင်းနေပြီလို့ မထင်နေနဲ့ဦး။"

ကျန်းမန်မန်ကတော့ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်တွေးနေမိသည်။'ဘယ်သူက ဒဏ်ရာမနိုင်ရဘူး ပြောလို့လဲ။ တကယ်လို့သာ အာကာသနေရာလွတ် မရှိခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ အဆီတွေက သူများအစာအိမ်ထဲ ရောက်သွားတာ ကြာလှပြီ။'

"မဟုတ်ပါဘူး... ရှင်လုပ်မဲ့ကိစ္စကို ကျွန်မ ထောက်ခံပါတယ်။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက အဲဒီကောင်က တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းပုံရလို့ ရှင်ပစ်တဲ့အခါ သတိထားဖို့ ပြောတာပါ။"

"ဒါဆို... ကိုယ့်မိန်းမလေးက ကိုယ့်အတွက် စိတ်ပူနေတာပေါ့။ ဟီးဟီး။ ဒါဆို အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဒီညလည်း ဥတွေကို ဆက်ပြီး အကောင်ဖောက်ကြတာပေါ့။"

'တကယ်ပဲ ဖျော်ဖြေရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမရှိတဲ့ ဒီလိုခေတ်ကြီးမှာ အားနေရင် ကလေးယူဖို့ပဲ စဉ်းစားကြတော့တာလား။'

"နောက်နှစ်ရက်လောက်နေမှ အဲဒီအကြောင်း ပြောကြရအောင်။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း မထိခိုက်စေဘဲ နောက်ပိုင်း ကလေးယူရင်လည်း အခက်မကြုံနိုင်စေမဲ့ ဆေးနည်းတစ်ခု ကျွန်မ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။"

"ကျွန်မက အရမ်းငယ်သေးတယ်လေ၊ ဒီအရွယ်မှာ ကလေးမွေးရတာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက တခြားသူတွေအတွက် ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ