အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) - ဓားခုတ်ကောင် (၂)

ယွီရန်ဇီ၏ မျက်နှာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါတို့ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူး... ဒီညမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၊ ထျန်းယင်ကျောင်းတော်နဲ့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက ဟိုကလေးတွေကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြမယ်...”

“အရင်ဆုံး ဒီလူတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေ ငါတို့နဲ့ ယှဉ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

သို့သော် မုန့်ကျိမှာ ဝမ်းသာပုံမရဘဲ စိုးရိမ်နေပုံပေါ်၏။ သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ဝမ်ကျန်းရွာနားမှာရှိတဲ့ ကျုပ်တို့လူတွေဆီက သတင်းအရ ကွေ့လိနဲ့ ချင်ဝူယန်တို့ ရောက်နေပြီလို့ သိရတယ်...”

“ပြီးတော့ ဟေဟွမ်းဂိုဏ်းက ကျင်းဖျင်အာရဲ့ ခြေရာလက်ရာကိုလည်း တွေ့နေရတယ်... ကျုပ်တို့ သတိထားသင့်တယ် ထင်ပါတယ်”

ယွီရန်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်ရှုံ့သွားပြီး မုန်းတီးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ မသိဘဲ နေမလား... ဟိုလမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားတွေက ရတနာကိုပဲ လိုချင်ကြတာ... ဒါပေမဲ့ ဝမ်တုမျိုးနွယ်စုနဲ့ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းက ကောင်တွေကတော့ ငါ့အသက်ကို လိုချင်နေကြတာကွ”

မုန့်ကျိမှာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဘာမှ ထုတ်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါဆို ကျုပ်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

ယွီရန်ဇီမှာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အခုချိန်မှတော့ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး... တခြားဂိုဏ်းကြီး သုံးခု မရောက်ခင်မှာ အရင်ဆုံး ဒီကလေးတွေကို ရှင်းပစ်ရမယ်... ပြီးမှ ရတနာကို ရှာကြတာပေါ့...”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက နိမိတ်တွေအရ ဒါက ထူးခြားတဲ့ ရတနာဖြစ်မှာ အသေအချာပဲ... အဲဒါကို ရလိုက်တာနဲ့ ငါတို့ တခြားဂိုဏ်းတွေကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး”

မုန့်ကျိမှာ ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ်ပဲ အမြင်ကျယ်လှပါတယ်”

ယွီရန်ဇီသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ညာလက်ကို အမှောင်ထုထဲသို့ တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ချန်ရှန်းဂိုဏ်းသား အများအပြား ပေါ်လာပြီး ယွီရန်ဇီ ညွှန်ပြသော လမ်းဘက်သို့ ချီတက်သွားကြလေတော့၏။

ကျယ်ပြောလှသော ညဉ့်ဦးယံမှာ သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သေမင်းနွံတော၊ အောက်ခြေမဲ့ချောက်။

ဤနေရာမှာ နေ့ခင်းဘက်တွင် မြေပြန့်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ထူးဆန်းသော အမည်ရနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။

နွံတောအနီးတွင် နှစ်ရှည်လများ နေထိုင်လာသော ရွာသားများသာလျှင် ဤမြေပြန့်အလယ်တွင် မြက်ရိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ အောက်ခြေမဲ့ ရွှံ့ညွန်ချောက်ကြီး ရှိကြောင်း သိကြသည်။

ထိုနေရာရှိ စုပ်အားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦး ခြေချမိပါက ခဏချင်းမှာပင် နစ်မြုပ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ဘဲ ပပ်သိုးသွားမည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် သေမင်းနွံတောအတွင်း၌ ဤသို့သော တိတ်ဆိတ်သည့် လူသတ်ကွင်းများစွာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလမ်းမှန်ဂိုဏ်းသား လူငယ်များမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြချေ။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများသည် နွံတောအတွင်း ရက်အနည်းငယ် ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးနောက် ထျန်းယင်ကျောင်းတော်နှင့် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ တပည့်များနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြ၏။

အဖွဲ့သုံးဖွဲ့မှာ ပူးပေါင်းမိသွားပြီး ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်များကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထျန်းယင်ကျောင်းတော်မှ ဖာရှန်နှင့် ဖာရှန်းတို့က ဦးဆောင်လာပြီး ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ လီရွှင်နှင့် ယန်ဟုန်တို့ ပါဝင်လေသည်။ သို့သော် ဆုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် ဆက်ဆံရေးများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ရှောင်ယိချိုင်သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ဦးဆောင်ကာ ထျန်းယင်းကျောင်းတော်နှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုနိုင်သော်လည်း ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ လူများနှင့်မူ တစ်စုံတစ်ခု ခြားနားနေသကဲ့သို့ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားထားကြလေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းအရင်းကို အားလုံးက သိနေကြသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သုံးဖွဲ့မှာ ပူးပေါင်းလျက် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန်နှင့် တရားမျှတမှုအတွက် ဆောင်ရွက်ရန် သဘောတူထားကြ၏။

ယနေ့ညတွင် ထိုအဖွဲ့သည် အောက်ခြေမဲ့ချောက်အနီးတွင် စခန်းချနားနေကြသည်။

မီးပုံများ ဖိုထားပြီးနောက် ရှောင်ယိချိုင်သည် ညီငယ်၊ ညီမငယ်များကို ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ မသွားရန် သတိပေးလိုက်ပြီး ဖာရှန်နှင့် လီရွှင်တို့ကို ခေါ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆွေးနွေးလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရွှင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျက်ဝန်းထဲ၌ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်များ ရှိနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ဖော်ရွေစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကို ရှောင်... ခင်ဗျား အပိုတွေ စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရှောင်ယိချိုင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်ကိုလီမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်ရှိရင် ပြောပြပါဦး... ကျုပ် လေးလေးစားစား နားထောင်ပါ့မယ်”

ရှောင်ယိချိုင်နှင့် ဖာရှန်တို့က သူ့ကို ကြည့်နေသဖြင့် လီရွှင်က ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ ပြောလေသည်။

“ကျုပ်တို့ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ပူးပေါင်းထားတာ အင်အားက အလွန်ကြီးမားပါတယ်... ချန်ရှန်းခန်းမက လွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေကိုလည်း ကျုပ်တို့ ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့တယ်...”

“ချင်းယွင်တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက ချန်ရှန်းခန်းမက အင်အားချည့်နဲ့သွားပြီပဲ... ယွီရန်ဇီကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက ထည့်တွက်စရာ မလိုပါဘူး... အခု စီနီယာအစ်ကိုရှောင်က ဒီည အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာက အပိုတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား”

ရှောင်ယိချိုင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်ကို လီပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ချန်ရှန်းခန်းမ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီရန်ဇီရဲ့ အစွမ်းက အလွန်ကြီးမားတယ်...”

“သူ့တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ကျုပ်တို့ သတိမထားလို့ မရဘူး... ပြီးတော့ ချန်ရှန်းခန်းမက အင်အားကြီး လေးဂိုဏ်းထဲမှာ ပါလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာ ရှိပြီ...”

“စကားပုံရှိသလိုပဲ ‘ခြေများတဲ့ကောင်က အလွယ်တကူ မသေနိုင်ဘူး’... ပြီးတော့ သူတို့က ဒီရတနာကို ရဖို့ အပိုင်ကြံထားတာဆိုတော့ ခွေးအ တံတိုင်းကျော်သလိုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်တယ်... သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ”

ဖာရှန်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကို ရှောင်ပြောတာ မှန်တယ်... ကျုပ်တို့ သတိထားရမယ်”

လီရွှင်သည် နှစ်ဦးသားက တူညီသော စကားများ ပြောနေကြသဖြင့် ဆက်မပြောတော့သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မာနကြီးသော အမူအရာများ ရှိနေဆဲပင်။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆို စီနီယာအစ်ကိုတို့ အစီအစဉ်အရ ဒီည ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

ဖာရှန်မှာ လီရွှင်ကိုကြည့်ကာ အံ့ဩသွားပြီး ရှောင်ယိချိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်ယိချိုင်မှာမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုံးလျက်ပင် ပြောလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်ကို လီက တကယ်ပဲ ထက်မြက်ပါတယ်... အစ်ကို့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အောင်မြင်မှုရတဲ့အခါ ပထမဆုံး ဂုဏ်ပြုခံရမယ့်သူ ဖြစ်မှာပါ”

လီရွှင်မှာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း နှိမ့်ချသော စကားမျိုး မဆိုခဲ့ချေ။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖာရှန်မှာ ရှောင်ယိချိုင်၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်သွားလေသည်။

အကယ်၍သာ သူလည်း ဒီနေ့ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ...

သူ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

ထိုစဉ် ရှောင်ယိချိုင်က အစီအစဉ်များကို တိုးတိုးလေး စတင်ပြောကြားနေသဖြင့် အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်လိုက်လေသည်။

ညဉ့်မှာ ပိုမို မှောင်အတိ ကျလာချေပြီ။

စိမ့်တော၏ ညမှာ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ညတိုင်းတွင် ထူထပ်သော မြူနှင်းများ ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။

ညလေထဲတွင် မြူခိုးမြူငွေ့များသာ ရှိနေပြီး လမင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ ကြယ်တစ်ပွင့်ပင် မမြင်ရချေ။

အောက်ခြေမဲ့ချောက်အနီးရှိ တရားဓမ္မဂိုဏ်းသားများ နားနေသည့် နေရာတွင်မူ မီးပုံဟောင်းများမှ မီးစအချို့ကလွဲ၍ အရာရာ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ထိုတပည့်များမှာ ဝတ်ရုံများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားကြသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုလူငယ်များ၏ စွမ်းအားမှာ စိမ့်တော၏ အေးစိမ့်သော ညလေကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြသေးချေ။

ချန်ရှန်းခန်းမ၏ တပည့်များမှာ ထိုသူများကို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိတ်တဆိတ် ဝိုင်းရံထားကြပြီး အမှောင်ထဲတွင် ယွီရန်ဇီ၏ အမိန့်ကို စောင့်နေကြလေသည်။

ယွီရန်ဇီသည် သူ၏ ညာလက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော မုန့်ကျိက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်...”

ယွီရန်ဇီ၏ လက်မှာ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသော်လည်း မုန့်ကျိမှာ သူ၏ အယုံကြည်ရဆုံးသူ ဖြစ်သဖြင့် ဒေါသကို ထိန်းကာ မေးလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

မုန့်ကျိမှာ ယွီရန်ဇီ၏ မကျေနပ်မှုကို သိသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဟိုလမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားတွေကို ကြည့်ပါဦး... ဘာလို့ ကင်းစောင့်တစ်ယောက်မှ မရှိရတာလဲ”

ယွီရန်ဇီမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီကလေးတွေက မာနကြီးပြီး ရည်မှန်းချက် မြင့်ကြတာကိုး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါတို့က သူတို့ကို အထင်သေးအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ...”

“အခုတော့ ငါတို့ကို အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်ပြီး လျစ်လျူရှုထားကြတာပေါ့... ကင်းစောင့်မထားတာ မဆန်းပါဘူး”

မုန့်ကျိ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

ယွီရန်ဇီမှာလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ လက်ထဲတွင် အဖြူအမည်း နှစ်ဖက်ပါသော ထူးဆန်းသော မှန်တစ်ချပ် ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ညကောင်းကင်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။

ချန်ရှန်းခန်းမမှ လူအားလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ရှေ့သို့ အလုံးအရင်းနှင့် ပြေးဝင်သွားကြလေတော့သည်။

သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော မီးစလေးမှာလည်း ထိုအခိုက်တွင် ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

အမှောင်ထုက အရာရာကို ဝါးမြိုသွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားချင်းခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။

အစိမ်းရင့်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု၊ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု၊ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု၊ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းတစ်ခု။

ထူးခြားတောက်ပသော အလင်းတန်း ငါးခုမှာ ည၏ အမှောင်ထုကို ခွဲထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ချန်ရှန်းခန်းမမှ လူများဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းတန်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

ယွီရန်ဇီသည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားလေတော့သည်။