အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂) သူက ကြွေထည်တွေအကြောင်း နားမလည်ဘူး

​မကြာမီမှာပင် စုယွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုး ပြီးစီးသွားခဲ့ကြ၏။ ပိုင်ယုံနှင့် အတန်ကြာ စကားပြောဆိုပြီးချိန်တွင် စုယွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူ အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယွီရှန်ဟိုင်သည် ထွက်မသွားသေးချေ။ သူ၏ လက်ထောက်က ပြာခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူသည် Rolls-Royce ကားနံဘေးတွင် ဆေးလိပ်သောက်နေပေ၏။

စုယွမ် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူသည် ဆေးလိပ်ကို အလျင်အမြန် ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ညီလေးစု... မင်းရဲ့ အမြင်က တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ... ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီးကို ပရဟိတအတွက် အသုံးပြုလိုက်တာကိုး..."

ယွီရှန်ဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ သူသည် စုယွမ်အား သရော်ရန်အတွက်သာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အို... ကျွန်တော်က ပရဟိတ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

စုယွမ်က သူ့အား ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး တက္ကစီတစ်စီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တားကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဟမ့်... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်... ငါက သူ့ကို သတိပေးရုံလေး သတိပေးလိုက်တာကို..." ကားကြောင့် လွင့်စင်လာသော ဖုန်တီးများကို ကြည့်ရင်း ယွီရှန်ဟိုင်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှောင်ဝမ်... သေချာစောင့်ကြည့်နေ... ဒါက အမြော်အမြင်မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... သူက ကားတစ်စီး ဝယ်ဖို့တောင် နှမြောနေတာကို ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီးကိုတော့ အလကား လွှင့်ပစ်ရဲတယ်..."

"နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ဒီမြေကွက်ကို ဝယ်မိတဲ့အတွက် သူ နောင်တရလိမ့်မယ်..." ယွီရှန်ဟိုင်က သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည့် အမူအရာဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ တက္ကစီပေါ်ရှိ စုယွမ်သည် အိမ်သို့မပြန်ဘဲ အနောက်လမ်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ဤသည်မှာ ရတနာရှာဖွေရန်အတွက် သူ ဤနေရာသို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကြောင့် ယခုအကြိမ်တွင်မူ အဆင်ပြေချောမွေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆရာဖန်က ထိုစကားသုံးခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရပေ၏။

"အသစ်..."

"အသစ်စက်စက်..."

"ငြင်းစရာမလိုအောင်ကို အသစ်ကြီးပဲ..."

စုယွမ်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ စားပွဲပေါ်တွင်တော့ ဆန်းရှင်းတွေ့ ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးတစ်ခု ရှိနေပေ၏။

"ဒီပုံစံတွေကို ကြည့်စမ်းပါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အသစ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ငါက မင်းကို လာစမ်းသပ်ရုံသက်သက်ပဲ... မင်းက ဘာမှ နားမလည်ပါဘူးကွာ..." အဘိုးအိုသည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးကို သိမ်းဆည်းကာ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဆရာဖန်... နေ့တိုင်း ပစ္စည်းကြီးတွေကို ကြည့်နေရတယ်ပေါ့လေ..." စုယွမ်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မပြောပါနဲ့တော့ကွာ... နေ့တိုင်း ဒီလိုချည်းပါပဲ..."

"မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကိုလာဖို့ အားနေတာလဲ... ငါ ပြောပြမယ်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မင်း အဲဒီ ရှေးဟောင်းကြေးပြားကို တွေ့ပြီးသွားကတည်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းက သူဌေးတွေ အားလုံးဆီမှာ မင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရှိနေကြပြီ..."

ဆရာဖန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်သည်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

"ရတနာတစ်ခု တွေ့သွားရုံလေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူတို့က ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ..."

"ဒီနေ့ကော မင်း ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲ..." ဆရာဖန်က စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်၏။

"ရတနာ ရှာဖို့ပေါ့ဗျ... ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းမှာ ရှာတွေ့နိုင်မယ့် ရတနာတွေ ရှိနေသေးတယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်..." စုယွမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ငါကတော့ ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ..."

"မစ္စတာစု... မင်း ရတနာတစ်ခု တွေ့ခဲ့တာက အယုံအကြည်မရှိနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းသွားလို့ပါ... ဒုတိယအကြိမ်ကတော့ အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ဆရာဖန်က သူ့အား သတိပေးလိုက်ပေ၏။

"ရပါတယ်... ဘာမှမရှိလည်း ဒီအတိုင်းပဲ လျှောက်ကြည့်လိုက်မယ်... ကျွန်တော်လည်း ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ဖို့ လိုနေတာနဲ့ ရတနာရှာဖို့ပါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာတာပါ..." စုယွမ်သည် ဆရာဖန်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဆရာဖန်သည် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ ဤမစ္စတာစုသည် ရတနာရှာဖွေခြင်းကို စွဲလမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ရတနာများစွာ မည်သို့လုပ် ရှိနိုင်မည်နည်း။ ဤနေရာတွင် ရတနာနှစ်ခု ရှာတွေ့ရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။

စုယွမ်သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၁၁၁ သို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လျှောက်သွားနေကာ ဆိုင်အနည်းငယ်မှ ပစ္စည်းအသေးအဖွဲအချို့ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရန် ဝယ်ယူလိုက်ပေသည်။

ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၁၀၆ ဖြစ်သော အဘိုးကျောက်၏ ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြလေ၏။

"အို ဘုရားရေ... ဘိုးဘေးကြီး... မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်လာရတာလဲ... ငါ့ဆိုင်မှာ ရတနာတစ်ခု ထပ်လာရှာမလို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား..." အဘိုးကျောက်သည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ထကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး သူဌေးကျောက်... ကျွန်တော်လည်း ရှာချင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားဆီမှာ ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းမှ မရှိတာ..." စုယွမ်သည် အဘိုးကျောက်၏ ဆိုင်ခန်းအား ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ကြေးပြားတစ်ခုကို ရံဖန်ရံခါ ကောက်ကိုင်ကာ ဆော့ကစားနေလေ၏။

အဘိုးကျောက်သည် စုယွမ်အား သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် စုယွမ် ဘာပဲဝယ်ချင်ဝယ်ချင် သူ လုံးဝရောင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပေ၏။

"သူဌေး... ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်ဘူးလား..." စုယွမ်သည် ကြေးပြားကို အောက်ချလိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် ဘာမျှဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်မထားဘဲ ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၁၁၁ သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

စုယွမ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အဘိုးကျောက်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားတော့၏။

ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၁၁၁ သည် ကြေးပြားများ၊ ရှားပါးပစ္စည်းများ၊ လက်ရေးလှစာများနှင့် ပန်းချီကားများ စသည့် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ရောင်းချပြီး သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကိုမူ လူမသိသူမသိ အဖြစ်ဆုံး နေရာတွင် ထားရှိထားပေသည်။

"အို... ဒါက တန်ဖိုးကြီး ရတနာ တွေ့သွားတဲ့ မစ္စတာစု မဟုတ်ဘူးလား... ဟားဟားဟား... ဒီတစ်ခါ အဘိုးကျောက်ဆီမှာ ရတနာမရှိလို့ အဘိုးချန်ရဲ့ ရတနာတွေကို လာရှာတာလား..." ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သော ချန်ကန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

စုယွမ်၏ နောက်တွင်ရှိသော အဘိုးကျောက်သည် သူ့အား စုရဲစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီအတိုင်း လျှောက်ကြည့်နေတာပါ..." စုယွမ်သည် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို ဝယ်ယူမည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘာဝကျကျပင် ပြသ၍ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ မကြည့်တော့ချေ။

ယင်းအစား အပြာနှင့် အဖြူရောင် ကြွေထည်တစ်ခုက စုယွမ်၏ မျက်လုံးကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ပေသည်။

၎င်းသည် တန်ဖိုးကြီးသော ကြွေထည်တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်ကို စုယွမ် ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း တန်ဖိုးကြီးလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

"သူဌေး... ဒီပန်းကန်ပြားအတွက် ဈေးတစ်ခုလောက် သတ်မှတ်ပေးပါဦး..." စုယွမ်သည် ပန်းကန်ပြားကို ကောက်ကိုင်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဘိုးကျောက်သည် စုယွမ်က အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားတော့၏။ ဤပစ္စည်းအတွက် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာ အလွန် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိပြီး ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး ဈေးနှုန်းကို သိရှိထားကြပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချန်ကန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် စုယွမ်အား ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သိထားပြီး သဘာဝကျကျပင် ဈေးဆစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ရိုးသားသော ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို သူ မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒီပန်းကန်ပြားက နန်းတွင်းမီးဖိုကနေ ထွက်လာတာ... အခြေအနေကလည်း ကောင်းသေးတယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲဆိုတော့ ယွမ် တစ်သိန်းရှစ်သောင်းနဲ့ ပေးလိုက်မယ်..."

ချန်ကန်းက ပြုံးလိုက်၏။ တကယ်တမ်းတွင် ဤပန်းကန်ပြား၏ အမှန်တကယ် ဈေးနှုန်းမှာ ယွမ် ခုနစ်သောင်းခန့်သာ ရှိပေသည်။ အကယ်၍ စုယွမ်က ယွမ် ခြောက်သောင်းကျော်ဖြင့် ဈေးစဆစ်လျှင်ပင် သူ အမြတ်ရနေဆဲ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

စုယွမ်သည် ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်ထားပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်ကာ ဒီဘက်ကို ကြည့်လိုက် ဟိုဘက်ကို သုတ်လိုက် ပြုလုပ်နေလေ၏။ သူသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်ပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ ဘာမျှ နားမလည်ခဲ့ချေ။

အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် စုယွမ်သည် ပန်းကန်ပြားကို အောက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူဌေး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဈေးတင်ရောင်းချင်နေတာလား..."

"ဒီပစ္စည်းက ယွမ် တစ်သိန်းရှစ်သောင်း တန်လို့လား..."

"အဘိုးကျောက်ဆီမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိတာမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော်က ဒီပစ္စည်းလေးနဲ့ ရေစက်ပါနေတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ..."

"ခင်ဗျားက ယွမ် တစ်သိန်းရှစ်သောင်းနဲ့ စဖွင့်တာက အရမ်း လွန်လွန်းတယ်... ဒီပစ္စည်းက ယွမ် တစ်သိန်းရှစ်သောင်း မတန်ပါဘူး..."

စုယွမ် လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချန်ကန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားတော့၏။

"ဈေးမြင့်မြင့် ပြောတာက တော်တော်လေး ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူက ဘာလို့ အခု မဝယ်တော့တာလဲ..."

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး... မသွားပါနဲ့... ဒါက ငါ့ရဲ့ အလုပ်အကိုင် အကျင့်လေး ဖြစ်နေလို့ပါ..."

"မင်းက ပြောလာပြီဆိုတော့လည်း..."

ချန်ကန်း စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် စုယွမ်သည် ရုတ်တရက် နောက်လှည့်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း ဆိုရင်ရော... ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ချန်ကန်း ပြောဆိုရန် ပြင်ထားသော စကားလုံးများသည် ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရပေ၏။

"ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း..."

"သူ နားကြားမှားသွားတာလား..."

"ဒီပန်းကန်ပြားက ယွမ် ရှစ်သောင်းနဲ့တင် ဈေးကြီးနေပြီလေ... သူက ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း ပေးမယ်တဲ့လား..."

ချန်ကန်းမှာ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ ပျော်ရွှင်မှုက ဤမျှ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့ပြီလော။

အဘိုးကျောက်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပုံပေါ်၏။ စုယွမ်သည် ကြေးပြားများနှင့် ပတ်သက်၍သာ ဗဟုသုတရှိပြီး ကြွေထည်များနှင့် ပတ်သက်၍တော့ ဘာမျှ နားမလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ချန်ကန်းဆီမှ ရတနာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားမည်ဟု သူ မူလက မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း စုယွမ်အနေဖြင့် ကြွေထည်များအကြောင်း နားမလည်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက် အဘိုးကျောက်သည် အလွန်အမင်း မသက်မသာဖြစ်သွားပြီး စိတ်ပျက်သွားတော့၏။

"သူဌေး... ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်းလေ... ခင်ဗျား ရောင်းမှာလား မရောင်းဘူးလား..." စုယွမ်သည် သူ၏ အစီအစဉ် အောင်မြင်တော့မည်ကို သိရှိလိုက်ပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ စုယွမ်သည် ကြွေထည်များအကြောင်း နားမလည်ကြောင်းကို ချန်ကန်းကလည်း သဘာဝကျကျပင် သဘောပေါက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဟားဟားဟား... ရောင်းမယ်... ရောင်းမယ်... ငါက ဘယ်လိုလုပ် မရောင်းဘဲ နေမှာလဲ..."

"ငါ ပြောရမယ်ဆိုရင် ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်းက အနိမ့်ဆုံး ဈေးနှုန်းပါပဲ..."

ချန်ကန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်ရွှင်လန်းနေပြီး အဘိုးကျောက်အား အောင်ပွဲခံသည့် အမူအရာဖြင့် ကြွားဝါသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

စုယွမ်သည် အလျင်အမြန် ငွေချေလိုက်၏။ သူ၏ အကောင့်ထဲသို့ ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း ဝင်ရောက်လာမှသာ ချန်ကန်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ပန်းကန်ပြားကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် စုယွမ်သည် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို အမှတ်တမဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေ၏။

၎င်းတို့၏ အတွင်းတွင် ရွှေ သုံးကီလိုဂရမ် ပါဝင်နေပေသည်။

"ခင်ဗျားက သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို စတင်လိုက်တော့မယ်..."