အခန်း ၃၃

အခန်း (၃၃) လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် တွေးတောမှုတွေ ရှိကြပြီး

အရောင်းအဝယ်က ယွမ် ခြောက်ထောင်နဲ့ ပြီးပြတ်သွားတယ်

စုယွမ်သည် ဆင်ခြေတစ်ခုရှာ၍ ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူကြိုတင်ပေးထားခဲ့သော ဖုန်းအချက်ပေးသံက မြည်လာခဲ့ပေ၏။

"ဟလို... အေး... ငါ ပြင်ဆင်နေပါတယ်... မလောပါနဲ့ကွာ..."

"သူက ခွေးနှစ်တစ်ယောက်မှန်းတော့ ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုချိန် ဈေးကွက်ထဲမှာ ခွေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ လက်ဆောင်ကို ဘယ်မှာသွားရှာရမလဲ..."

"ပြီးတော့ အသက်တချို့လည်း ပါရဦးမယ်တဲ့..."

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... ဒီမှာမရှိရင် တခြားတစ်နေရာ သွားရှာကြည့်လိုက်မယ်..." စုယွမ်သည် အခက်တွေ့နေသော အမူအရာဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ ဖုန်းချလိုက်လေ၏။

စုယွမ်သည် ပန်းကန်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အဘိုးချန်သည် သူ၏ အနက်ရောင် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့သွားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ခွေးနှင့်ပတ်သက်သော လက်ဆောင်တစ်ခု မဟုတ်ပေလော။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့က တကယ်ကိုပဲ အသက်တချို့ ပါဝင်နေပေသည်။

"ဟေ့... စုယွမ်... မသွားနဲ့ဦး..." အဘိုးချန်က စုယွမ်အား အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

စုယွမ်သည် တွေဝေသွားဟန်ဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ... တစ်ခုခု မှားနေလို့လား..."

စုယွမ်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာက အဘိုးချန်၏ သတိထားမှုကို လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ပေ၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုပစ္စည်းပုံထဲမှ အနက်ရောင် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ခုနက မင်း ဖုန်းပြောနေတာ ငါ ကြားလိုက်တယ်... မင်းက တစ်ယောက်ယောက်အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်မလို့လား..." အဘိုးချန်က တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် ပစ္စည်းနှစ်ခု ရောင်းရပါက နှစ်ဝက်ခန့် စားသောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ခင်ဗျားဆီမှာ ဘာမှမရှိလို့ တခြားတစ်နေရာ သွားရှာကြည့်မလို့ပါ..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

"ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့... မသွားပါနဲ့... မသွားပါနဲ့..."

"ငါ့ဆီမှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

"ဒါကို ကြည့်စမ်းပါဦး..." အဘိုးချန်သည် အဝတ်စုတ်တစ်စကို ယူကာ သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်ပြီး စုယွမ်၏ အရှေ့တွင် သပ်ရပ်စွာ ချပြလိုက်လေ၏။

စုယွမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် လက်လှမ်းကာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ဤအချိန်၌ သူ လုံးလုံးလျားလျား ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မဖြစ်ချေ။

အကယ်၍ သူသာ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပါက သူ၏ ကြိုးစားမှုများအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"သူဌေးချန်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား..."

"ဒီသံခွေးရုပ်တွေက မည်းနက်နေတာပဲ... အသက်နည်းနည်း ကြီးတာကလွဲရင် တခြား ထူးခြားတာ ဘာမှမရှိဘူး မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ ကျွန်တော်က မွေးနေ့လက်ဆောင် ပေးချင်တာ... ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတာ..."

စုယွမ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဆက်လက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

သူဌေးချန်မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်သွားရသည်။ အကယ်၍ ဤပစ္စည်းများသာ ရောင်းထွက်သွားပါက ၎င်းတို့သည် ထိုပန်းကန်ပြားထက် တန်ဖိုးနည်းမည် မဟုတ်ချေ။

သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ထွက်သွားခွင့် လုံးလုံးလျားလျား မပေးနိုင်ပေ။

"မင်း မသိပါဘူး... အနက်ရောင် ခွေးရုပ်တွေက စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်လေ... ဒီသံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်က နှစ်တစ်ရာကျော် သမိုင်းကြောင်းရှိတယ်... ဧည့်ခန်းထဲမှာသာ ပြသထားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ခမ်းနားပြီး လှပလိုက်မလဲ..."

"အခုခေတ် မွေးနေ့လက်ဆောင်တွေအတွက် အဲဒီလို တောက်ပတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပေးဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီသံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို ပေးတာက မင်းရဲ့ စေတနာကို ပိုပြီး ပြသရာမရောက်ဘူးလား..."

သူဌေးချန်သည် စုယွမ်အား ဖြောင်းဖျရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စုယွမ်သည် မလိုလားစွာဖြင့် ကြည့်ရှုရန် ရပ်တန့်လိုက်ပေ၏။

နှစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် စုယွမ်သည် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်၏ အလေးချိန်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆင်တူနေပြီး ဆိုလိုသည်မှာ ဤသံခွေးရုပ် တစ်ရုပ်စီ၏ အတွင်း၌ ရွှေ တစ်ကီလိုဂရမ်ခွဲစီ ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ရောင်းချလိုသော စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ဤအရောင်းအဝယ် အောင်မြင်ပြီဖြစ်ကြောင်း စုယွမ် သိရှိလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ ခင်ဗျားပြောတာကို နားထောင်လိုက်မယ်..."

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားဆီကနေ ပန်းကန်ပြားတစ်ခုတောင် ဝယ်ထားပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ဒီသံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ရဲ့ အရင်းဈေးကို ပြောပြပါ..." စုယွမ်က သံခွေးရုပ် တစ်ရုပ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... သေချာတာပေါ့... ငါတို့က သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေပဲ... မင်းကို အရင်းဈေးနဲ့ သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်..." သူ၏ ဖြောင်းဖျမှုများက သူ့ကို နေစေခဲ့သဖြင့် အဘိုးချန်သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ငွေကြေးအကြောင်းကိုသာ နားလည်ပြီး ဤပစ္စည်းများအကြောင်းကို နားမလည်သောကြောင့် သူပြောသမျှ အရာအားလုံး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... ဒီသံခွေးရုပ်တွေအတွက် ငါရခဲ့တဲ့ အရင်းဈေးက ယွမ်နှစ်သောင်း... တစ်ရုပ်ကို တစ်သောင်းပေါ့... မင်း လိုချင်ရင် ငါ့ကို အမြတ် ယွမ်နှစ်ထောင် ပေး... ဘယ်လိုလဲ..."

"ဒီသံတုံးတွေအတွက် ယွမ် နှစ်သောင်းနှစ်ထောင်ဆိုတာ လုံးလုံးလျားလျား တန်တာပေါ့..." သူဌေးချန်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ သူသည် ဤပစ္စည်းများကို ယွမ်သုံးထောင်တည်းဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ယွမ်နှစ်သောင်း အမြတ်ထွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

တကယ်ကို မိုက်လှပေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က သဘောမတူဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခုသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူဌေးချန်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရူးမှတ်နေတာလား..."

"ခင်ဗျားရဲ့ သံခွေးရုပ်တွေထဲမှာ ရွှေတွေများ ပါနေလို့လား... ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ဘယ်လိုများ ရောင်းရဲရတာလဲ..."

"ယွမ် နှစ်သောင်းနှစ်ထောင်တောင် ဆိုတော့ ခင်ဗျား အရမ်း မရိုးသားဘူးပဲ..."

"ကျွန်တော်က ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေအကြောင်း နားမလည်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို အကြမ်းဖျင်းတော့ ခန့်မှန်းတတ်ပါတယ်..."

စုယွမ်က ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပင် ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် အဘိုးချန် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရပေ၏။

စုယွမ်နှင့်အတူ ရှိနေသော အဘိုးကျောက်သည် အဘိုးချန်က တစ်နေ့တည်းဖြင့် အရောင်းအဝယ် နှစ်ခု လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။ စုယွမ်၏ ဒေါသကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်... ဒီအဘိုးချန်က ဘယ်တော့မှ အမှန်တိုင်း မပြောဘူး... စုယွမ်... မင်း အဲဒါတွေကို မဝယ်သင့်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

"အဘိုးကျောက်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... တခြားလူတွေရဲ့ စီးပွားရေးကို အဲဒီလို နှောင့်ယှက်လို့ မရဘူးလေ... ဟုတ်တယ်မလား..."

အဘိုးချန်သည် အဘိုးကျောက်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လှည့်ကာ ပြုံးရွှင်သော အမူအရာကို ဖန်တီး၍ စုယွမ်အား ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စုယွမ်... ဒီနေ့ မင်းပဲ ဈေးတစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်ပါ..."

အဘိုးကျောက်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုအပြီးတွင် ၎င်းတို့ကို ဈေးမြင့်မြင့်ဖြင့် ရောင်းချရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း အဘိုးချန် သိရှိလိုက်ပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤပစ္စည်းများ၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ်သုံးထောင်သာ ဖြစ်သဖြင့် အကယ်၍ သူက ယွမ်လေးထောင် ပေးလျှင်ပင် သူ အမြတ်ရနေဆဲ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ အခြေအနေသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ရှိနေပေသည်။

ပထမဦးစွာ သူသည် ထိုပန်းကန်ပြားကို ဈေးမြင့်မြင့်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူသည် ငွေကြေးအကြောင်းကိုသာ နားလည်ပြီး အခြားဘာမျှ နားမလည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို ဝယ်ယူချိန်တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ထို့အပြင် သူ အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။

"အင်း..."

"ကျွန်တော်က ဒီပစ္စည်းတွေကို သိပ်မလိုချင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုက တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ပုံပဲ... လက်ဆောင် မပေးဖြစ်ရင်တောင် ကိုယ့်အတွက် သိမ်းထားလို့ ရတယ်လေ..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဈေးသတ်မှတ်ခိုင်းနေမှတော့ ခင်ဗျားကို အရှုံးမခံပါဘူး..."

"သံခွေးရုပ် တစ်ရုပ်ကို ယွမ်သုံးထောင်... နှစ်ရုပ်အတွက် ခြောက်ထောင်..."

စုယွမ်သည် ဤပစ္စည်းများ၏ တိကျသော ဈေးနှုန်းကို မသိရှိသောကြောင့် သူ လက်ခံနိုင်သည်ဟု ယူဆရသော ဈေးနှုန်းတစ်ခုကိုသာ သတ်မှတ်လိုက်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမြတ်ရနေမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"ယွမ် ခြောက်ထောင်တဲ့လား..." အဘိုးချန်သည်လည်း တွေဝေသွားဟန် ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းများသည် သူနှင့်အတူ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် ရှိနေခဲ့ပြီး မည်သူမျှ မဝယ်ယူခဲ့ကြချေ။ အကယ်၍ ပစ္စည်းအကြောင်း နားလည်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံပါက သူသည် အများဆုံး ယွမ်ရာဂဏန်းခန့်သာ အမြတ်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ယွမ်သုံးထောင် အမြတ်ရခြင်းသည် အလွန် တန်လှပေ၏။

သို့သော် သူ့အား လိမ်လည်နေကြောင်း စုယွမ်ကို မြင်ခွင့်ပေး၍ မရချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် နောင်အနာဂတ်တွင် ထပ်မံရောက်ရှိလာဦးမည်ဖြစ်ရာ ရေရှည်အမြတ်အစွန်းများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကိုယ်ပိုင် တွေးတောမှုများ အသီးသီးရှိကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး သရုပ်ဆောင်နေကြသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

"စုယွမ်... မင်းကို အမှန်တိုင်း ပြောပြမယ်... ဒါတွေကို ငါ ဝယ်ခဲ့တဲ့ အရင်းဈေးက ယွမ် ငါးထောင့်ငါးရာပါ..."

"ယွမ် ခြောက်ထောင်ဆိုရင် ငါက ငါးရာပဲ မြတ်မှာ..."

"ငါ့ရဲ့ ထိန်းသိမ်းစရိတ်နဲ့ လုပ်အားခတွေပါ ထည့်ပေါင်းမယ်ဆိုရင် မင်း နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးပေးလို့ ရမလား... ယွမ် ခြောက်ထောင့်ငါးရာ ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

အဘိုးချန်က သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ် ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ ဈေးပေးလွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။ ဤအဘိုးကြီးသည် ထင်ရှားစွာပင် အမြတ်ကြီးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မရဘူး... ယွမ် ခြောက်ထောင်ပဲ... ခင်ဗျား မရောင်းရင် ကျွန်တော် သွားပြီ..." စုယွမ်သည် ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

"ယွမ် ခြောက်ထောင်နဲ့ပဲ ယူလိုက်ပါ... ငါ အမြတ်နည်းနည်းပဲ ယူပြီး မင်းကို ရောင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်..." အဘိုးချန်သည် စုယွမ်အား အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်ပြီးနောက် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို စတင် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။

ထိုအခါမှသာ စုယွမ်သည် အလေးချိန်ရှိသော သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို ကျေနပ်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ယွမ် ခြောက်ထောင် ချက်ချင်း ပေးချေလိုက်သည်။

အဘိုးကျောက်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့၏။ ဤအဘိုးချန်သည် တစ်နေ့တည်းဖြင့် ယွမ် သောင်းဂဏန်းခန့် ရရှိခဲ့ခြင်းက ဒေါသထွက်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤစုယွမ်သည် သူ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ထားခဲ့သော ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူသွားသော်လည်း အဘိုးချန်အား ငွေပေးခဲ့လေသည်။

တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းလှ၏။

အဘိုးချန်သည် အဘိုးကျောက်အား အောင်ပွဲခံသည့် အမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

စုယွမ်သည် လေးလံသော သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ယခုမှသာ ရတနာရှာဖွေရာတွင် အမှန်တကယ် အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို ယွမ် နှစ်သန်းကျော်ဖြင့် ရောင်းချလိုက်ကြောင်း သတင်းသည် ဤလူများ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အဘိုးချန်သည် သူ၏ လက်ရှိ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များအတွက် နောင်တရမည်လားဟု သူ တွေးတောနေမိ၏။

စုယွမ်သည် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စုယွမ်... မင်း ဘာရယ်နေတာလဲ..." အဘိုးကျောက်၏ ရင်ထဲတွင် အထင်သေးနေခဲ့၏။ ဤကောင်သည် လိမ်လည်ခံရပြီးနောက်တွင်ပင် ပျော်ရွှင်နေသေးသည်။ လျစ်လျူရှုခံထားရသော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှ သူရရှိခဲ့သည့် ယွမ် သိန်းဂဏန်းခန့်သည် အနှေးနှင့်အမြန် သူ၏ ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

စုယွမ် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့ မလှည့်ခဲ့ချေ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

"တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားလို့... တော်တော်လေး ရယ်ရတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ..."

"လောကကြီးရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုတွေကို အစောကြီးကတည်းက သိခဲ့ပေမဲ့လည်း အမြင့်ကို ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဟင်္သာကိုတော့ တိမ်တွေကြားထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့် ပေးထားတုန်းပဲလေ..."

စုယွမ်သည် လူအုပ်ကြီး၏ တွေဝေငေးမောနေသော အကြည့်များကြားမှ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဤသံခွေးရုပ်များကို ငွေကြေးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ပရော်ဖက်ဆာဝမ် သို့မဟုတ် ဆရာဖန်ထံသို့ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။