အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) ရွှေခွေးရုပ်၊ ယွမ် နှစ်သန်းလေးသိန်းနဲ့ ရောင်းလိုက်ရတယ်

​"ဒီကောင်လေးက လောင်ကျောက်ကို လှည့်စားလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာ… ဒါကြောင့် ငါ့ကိုလည်း လောင်ကျောက်လို့ သဘောထားနေတာပဲ…"

"ဟားဟားဟားဟား..."

"အဘိုးကျောက်... ဒီည လမ်းဘေးစားသောက်ဆိုင်မှာ မင်းကို ငါ ဒကာခံမယ်... ဒီနေ့ ငါ ယွမ် ခြောက်သောင်းကျော်တောင် မြတ်တယ်ကွ..."

အဘိုးချန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ ဤသည်မှာ တစ်နေ့တာလုံး သူပြုလုပ်ခဲ့သော အမြတ်အစွန်းအများဆုံး အရောင်းအဝယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးကျောက်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေး... သူက ငါ့ကိုပဲ လှည့်စားတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူက အဘိုးချန်အတွက် ဒီလောက်အများကြီးတောင် မြတ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ ထွက်သွားတုန်းကလည်း ပြုံးဖြီးနေသေးတယ်..."

"အဘိုးချန်ရဲ့ အလိုကျဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်စမ်းပါဦး..."

အဘိုးကျောက်သည် အဘိုးချန်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်းသို့ ပြန်သွားကာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေပုံရလေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင် စုယွမ်သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း ဝင်ပေါက်ရှိ ဆရာဖန်၏ အကဲဖြတ်သည့် နေရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

"အို... မင်း ထွက်လာပြီလား... ဟားဟား... ဘာရတနာကောင်းတွေများ တွေ့ခဲ့လဲ..." ဆရာဖန်သည် စုယွမ် ကိုင်ဆောင်ထားသော ပန်းကန်ပြားနှင့် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ အမြတ်မထွက်ခဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။

"ဘာမှထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး... ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုပါပဲ..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်ပြီး ပန်းကန်ပြားကို စားပွဲပေါ်တွင် အရင်ချလိုက်ကာ သံခွေးရုပ်များကို ၎င်းအပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဆရာဖန်သည် ပန်းကန်ပြားကို ယူကာ နှစ်ခါခန့် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားတော့၏။

၎င်းသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိသောကြောင့် အမြတ်အစွန်းများ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီပန်းကန်ပြားအတွက် မင်း ဘယ်လောက် ပေးခဲ့ရလဲ..." ဆရာဖန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်းပါ..." စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဘာ..." 'ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း' ဟူသော စကားကို ကြားချိန်တွင် ဆရာဖန် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

ဤပန်းကန်ပြားအတွက် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာ ယွမ် ခြောက်သောင်းမှ ခုနစ်သောင်းကြားတွင်သာ ရှိပေသည်။ စုယွမ်က ၎င်းကို ဝယ်ယူရန် ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း အမှန်တကယ် အသုံးပြုခဲ့သည်လား။

"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တယ်... ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း... ပြားတစ်စေ့တောင် မလျော့ဘူး... ဘယ်လိုလဲ ဆရာဖန်... မဆိုးဘူးမလား..." စုယွမ်သည် အမြတ်ရခဲ့သကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်၏။

"..."

"စုယွမ်... မင်းက ကြွေထည်တွေအကြောင်း နားမလည်ဘူးပဲ... ငါသာဆိုရင် ဒါကို အများဆုံး ယွမ် ခြောက်သောင်း ခုနစ်သောင်းလောက်နဲ့ပဲ ဝယ်မှာ..." ဆရာဖန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်များသည် လူငယ်များသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးကို မသိရှိနိုင်ကြချေ။

"တန်တယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်..." စုယွမ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို အရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဆရာဖန်... ဒီသံခွေးရုပ်တွေကိုရော ဘယ်လိုထင်လဲ... ကျွန်တော် ယွမ် ခြောက်ထောင်နဲ့ ဝယ်လာတာ..."

စုယွမ်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ဆရာဖန်သည် ဤသံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်မှာ ထူးခြားနေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ဒါက ရတနာတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်မလား။

စုယွမ်၏ ယခင်က ရှေးဟောင်းကြေးပြားများမှ ရရှိခဲ့သော အမြတ်အစွန်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသဖြင့် ဆရာဖန်သည် သံခွေးရုပ် တစ်ရုပ်ကို အနီးသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မှန်ဘီလူးနှင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကနဦး မျှော်လင့်ချက်မှသည် တိုးပွားလာသော စိတ်ပျက်မှုများအထိ ဆရာဖန်သည် စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့လေ၏။

အကဲဖြတ်ပြီးနောက် ဆရာဖန်သည် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုဆိုပေမဲ့ အရမ်းကို သာမန်ဆန်တဲ့ သံခွေးရုပ်လေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါက သံရဲ့ အနက်ရောင်က အရမ်း ရင့်နေရုံပါပဲ... အပေါ်ကနေ အရောင်တစ်ထပ်လဲ သုတ်ထားသေးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ထိန်းသိမ်းထားမှုကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါသေးတယ်..." ဆရာဖန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူ တွေးလိုက်မိသည်မှာ လူတိုင်းက နေ့စဉ် အမြတ်အစွန်းများ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် အမြတ်အစွန်းများ ရရှိခဲလှရာ ဤလူငယ်လေးအတွက်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

"ဆရာဖန်... ခင်ဗျား သေချာရဲ့လား..."

"ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုပေါင်းရင် ယွမ် နှစ်သန်းကျော်တောင် တန်တာနော်..." စုယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ပြင်းပြသော ယုံကြည်မှုများ ထွက်ပေါ်နေပေ၏။

"ဟင်... ယွမ် နှစ်သန်း... မင်း ရူးနေတာလား... ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုက အလွန်ဆုံးမှ ယွမ် ထောင်ဂဏန်းလောက်ပဲ တန်တာ... ဘယ်လိုလုပ် ယွမ် နှစ်သန်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါတွေက သံတုံး နှစ်တုံးပဲလေ... မင်းက ကောင်းကင်ဘုံအထိ ရောက်အောင် ပြောနေရင်တောင် ယွမ် နှစ်သန်း မတန်ပါဘူးကွာ..." ဆရာဖန်သည် အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် သံခွေးရုပ်၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ခေါက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆရာဖန်၏ မျက်မှောင်များ ရုတ်တရက် တွန့်ချိုးသွားတော့၏။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပေသည်။

ခေါက်လိုက်ချိန်တွင် ဤပစ္စည်း၏ သဘာဝက သံနှင့် မတူချေ။

ဒါဆို ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။

"တကယ်လို့ ဒါက သံမဟုတ်ဘဲ တခြားပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေရင်ရော..." စုယွမ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ပြောချင်တာက... ဒါက..." ဆရာဖန် နားလည်သွားဟန်ဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ... ငါက ဘာလို့ မသိနိုင်ရတာလဲ..."

စုယွမ်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ သူ သိရှိသွားပြီဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဆရာဖန်... ခင်ဗျား ဒီသံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ရဲ့ အလေးချိန်ကို စမ်းကြည့်လို့ရတယ်..."

"တစ်ရုပ်က တခြားတစ်ရုပ်ထက် သိသိသာသာ ပိုလေးနေတယ်လေ..."

"ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုက အရွယ်အစား အတူတူပဲကို ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ..."

စုယွမ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဆရာဖန်သည် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ ခွေးရုပ်များကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် အလေးချိန် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် သူ၏ ညာဘက်လက်ရှိ ခွေးရုပ်မှာ သိသိသာသာ ပို၍ လေးလံနေပြီး အလေးချိန် ဗဟိုချက်မှာ ခွေး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရှိနေပေသည်။

ဤသည်က ခွေး၏ ခေါင်းကို အခြားပစ္စည်းတစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

"ခင်ဗျားကို အမှန်တိုင်း ပြောရရင်... ဒီခွေးရဲ့ ခေါင်းကို စစ်မှန်တဲ့ ရွှေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ... အတိအကျ သုံးကီလိုဂရမ် ပါတယ်..." စုယွမ်သည် အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်ချလိုက်တော့၏။

ဆရာဖန်သည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ သံခွေးရုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရပေသည်။

ဒိုင်း...

အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကာ ၎င်းတို့သည် ဝိုင်းအုံလာကြလေ၏။

ဆရာဖန်သည် သံခွေးရုပ်ကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြုတ်ကျသွားမှုကြောင့် ခွေး၏ခေါင်းမှ အရောင်တစ်လွှာ ကွာကျသွားပြီး အလွန်အမင်း တောက်ပနေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာခဲ့၏။

"အို ဘုရားရေ..."

"ဆရာဖန်... ဒါက ဘာလဲ... ဒါက ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ခွေးရုပ်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."

"ဒါက ဘယ်သူ့ဟာလဲ... အပြင်ပန်းကကြည့်ရင် သံခွေးရုပ်နဲ့ တူပေမဲ့ ရွှေနဲ့လုပ်ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"မိုက်လိုက်တာ... မိုက်လိုက်တာ... ဆရာဖန်က ပစ္စည်းကောင်းတွေ သိပ်အကဲမဖြတ်ရပေမဲ့ ဒါကတော့ တစ်ခုအပါအဝင်ပဲ..."

ဆရာဖန်၏ ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စုယွမ်သည် ယွမ် ထောင်ဂဏန်းအနည်းငယ်သာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ရွှေ သုံးကီလိုဂရမ်ကို ရရှိခဲ့သည်လား။

ဘယ်လို မျက်လုံးမျိုးလဲ... ဘယ်လို ကံကြမ္မာမျိုးလဲ...

"ဒါက ဘယ်သူ့ရတနာလဲ... ငါ စိတ်ဝင်စားတယ်... သူငယ်ချင်း ဖြစ်အောင် ယွမ် တစ်သန်းနဲ့ ဝယ်လို့ရမလား..." ဘေးလူတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှေးဟောင်းကြေးပြားတွေကနေ ယွမ် သိန်းဂဏန်းလောက် အမြတ်ရသွားတဲ့ လူငယ်လေး မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီရွှေခွေးရုပ်က မင်းဟာလား..." တစ်စုံတစ်ယောက်က စုယွမ်ကို မှတ်မိသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ယခုအခါ စုယွမ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပေ၏။

စုယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြသဘဲ သူက တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဟာပါ... ခုနကပဲ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းထဲကနေ ယွမ် ခြောက်ထောင်နဲ့ ဝယ်လာတာ..."

စုယွမ်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားတစ်ခွန်းက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားစေခဲ့တော့၏။

ရွှေခွေးရုပ်ကို ယွမ် ခြောက်ထောင်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာလား။

ဒါက ဘယ်လို ကံကြမ္မာမျိုးလဲ။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းကြီးပဲ။

"ရွှေခွေးရုပ်ကို ယွမ် ခြောက်ထောင်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာလား... အဲဒါက ဘယ်လို အယုံအကြည်မရှိနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်တဲ့ မျက်လုံးမျိုးလဲ..."

"ငါသာ ဒါကို မြင်ခဲ့ရင် ယွမ် ရာဂဏန်းအနည်းငယ်နဲ့တောင် ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဝိုး... ဒီလူငယ်လေးက... သူ့ရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

"ဒါနဲ့ သူ ဘယ်ဆိုင်က ဝယ်ခဲ့တာလဲ... အဲဒီဆိုင်ရှင်သာ သိသွားရင် သူ အရမ်းကို နောင်တရနေမှာပဲ..."

"ဆရာဖန်... ဒီပစ္စည်းက ဘယ်လောက်တန်လဲ..."

ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာများဖြင့် စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ဆရာဖန်သည်လည်း တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ စုယွမ်၏ အမြတ်ရှာဖွေနိုင်စွမ်းက မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှလောက်အထိ အားကောင်းနေရသနည်း။

"ဒီသံခွေးရုပ်က ခန့်မှန်းခြေ ယွမ် နှစ်သန်း သုံးသိန်းလောက် တန်တယ်..."

"ရှောင်စု... ရှေးဟောင်းရွှေတွေရဲ့ သန့်စင်မှုက နည်းနည်း နိမ့်တယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက တကယ်ကို ရှားပါးတယ်... ဆရာက ဒါကို ယွမ် နှစ်သန်း လေးသိန်းနဲ့ ဝယ်လို့ရမလား..." ဆရာဖန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤပစ္စည်းသည် ယွမ် နှစ်သန်း လေးသိန်း တန်ဖိုးရှိကြောင်း ကြားရချိန်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြတော့၏။

ယွမ် ခြောက်ထောင်က ယွမ် နှစ်သန်း တစ်သိန်း ကိုးသောင်းလေးထောင် ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။

ယခု ဤအရာကိုသာ အမြတ်အစွန်းဟု ခေါ်ဆိုရပေမည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုလည်း ဆရာဖန်ကိုပဲ ရောင်းလိုက်ပါတော့မယ်... ကျွန်တော် ပြန်သယ်သွားဖို့ကလည်း တော်တော်လေး လေးနေလို့ပါ..." စုယွမ်က အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ဆရာဖန်သည်လည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရ၏။ ရွှေသည် စစ်မှန်သော ခိုင်မာသည့် ငွေကြေးဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးတက်လာနိုင်ခြေ ကြီးမားသည့်အပြင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုအဖြစ် ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ရှိသေးပေသည်။

ဤပစ္စည်းသည် သေချာပေါက် ယွမ် နှစ်သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိပေ၏။

မကြာမီမှာပင် ဆရာဖန်သည် ငွေလွှဲခြင်းကို ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ လူအများအပြားသည် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ၎င်းသတင်းသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း တစ်ခုလုံးသို့ မကြာမီ ပျံ့နှံ့သွားမည်ဟု စုယွမ် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

အဘိုးချန်သာ သိရှိသွားပါက မည်သို့ တွေးတောမည်ကို သူ သိချင်မိလေ၏။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..." စုယွမ်သည် ငွေများကို သိမ်းဆည်းကာ လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်ခဲ့ပြီး ထွက်ခွာရန် ကားတစ်စီးကို အလျင်အမြန် တားလိုက်တော့သည်။

"အားလုံးပဲ လူစုခွဲလိုက်ကြတော့... ဒါက ရွှေခွေးရုပ်လေး တစ်ရုပ်ပါပဲ... ဘာတွေများ ကြည့်စရာ ရှိနေလို့လဲ..." ဆရာဖန်က လူတိုင်းကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ကာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း ဂရုထဲသို့ တင်လိုက်လေ၏။

"ဆရာဖန် - ဒီနေ့ငါ အရမ်း စုဆောင်းချင်စရာကောင်းတဲ့ ရွှေခွေးရုပ်ကို ယွမ် နှစ်သန်း လေးသိန်းနဲ့ ဝယ်ယူခဲ့တယ်ကွ.. ခံစားချက်တွေ အရမ်းကောင်းနေတယ်... @အဘိုးကျောက် @အဘိုးချန် @အဘိုးလျို ဒီည ညစာ ငါ ဒကာခံမယ်နော်..."