အခန်း ၃၅

အခန်း (၃၅) ဘောင်းဘီကျွတ်တဲ့အထိရှုံးပြီး G-Wagen ကြီးရလာခြင်း

ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင် အဘိုးချန်သည် ငွေစက္ကူအချို့ကို ရေတွက်သိမ်းဆည်းရင်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေခဲ့ပြီး မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင်ကို ပြင်ဆင်ရေးသားလိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့အားလုံးက အဲဒီကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘယ်လောက်တောင် စုရှလဲဆိုပြီး ကြွားနေခဲ့ကြတာ... ဒီနေ့တော့ ငါက တန်ဖိုး ခြောက်သောင်းတန် ပန်းကန်ပြားကို တစ်သိန်းနှစ်သောင်းနဲ့ သူ့ကို ရောင်းလိုက်ပြီ..."

အဘိုးချန်က ဤမက်ဆေ့ချ်ကို ဂရုထဲ ပေးပို့လိုက်ပြီးနောက် ယွမ်ခြောက်ထောင်ဖြင့် သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို မည်သို့ ရောင်းချခဲ့ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေ၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ဆရာဖန်၏ မက်ဆေ့ချ် ရောက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် အဘိုးကျောက်၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ တင်းမာသွားလေ၏။

ရွှေခွေးရုပ်တွေလား... ဘာလို့ ဒီဓာတ်ပုံထဲက နှစ်ရုပ်က ငါရောင်းလိုက်တဲ့ ဟာတွေနဲ့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ...

ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်...

တကယ်လို့ အဲဒါတွေက ရွှေခွေးရုပ်တွေဆိုရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိဘဲ နေမှာလဲ...

"ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၉၉ - ဆရာဖန်... တကယ် မိုက်တယ်... စကားမစပ် ခင်ဗျားက လူတိုင်းကို ညစာစား ဖိတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုတော့ မဖိတ်ဘူးလား..."

"ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၆၆ - ဂုဏ်ယူပါတယ်... ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေအပေါ် ဆရာဖန်ရဲ့ မျက်လုံးက အရင်ကလိုပဲ စုရှနေတုန်းပဲ..."

"ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၁၈ - အံ့မခန်းပဲ... ရွှေခွေးရုပ်တွေအပြင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဆိုတဲ့ နာမည်ပါ ပါနေတော့ အနာဂတ်မှာ တန်ဖိုးတွေ ထပ်တက်လာဦးမှာပဲ..."

အခြားသော ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင်များစွာကလည်း ဆရာဖန်ကို ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

"အဘိုးကျောက် - ဟားဟားဟား ဟားဟားဟား ဟားဟားဟား... အို... ဆရာဖန်... ခင်ဗျား ဘယ်လောက် သုံးလိုက်ရလဲ..."

အဘိုးကျောက်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပေ၏။

"ဆရာဖန် - နှစ်သန်းလေးသိန်း... ဒါက တန်ပါတယ်..."

"အဘိုးကျောက် - လခွမ်း... ဒီခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်က နှစ်သန်းလေးသိန်းတောင် ပေးရတယ်ပေါ့... ဘုရားရေ... အဲဒီလောက်တောင် တန်လို့လား... ဘယ်သူ့ဆီကနေ ဝယ်လာတာလဲ... ငါတို့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း ကနေ ရလာတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."

အဘိုးကျောက်၏ လေသံသည် အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် လမ်းကြောင်းပေးနေပုံရချေသည်။

အဘိုးချန်သည် အဘိုးကျောက် ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဓာတ်ပုံကို မကြည့်ရဲတော့ဘဲ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့၏။

အဘိုးချန်သည် ဂရုချတ်ထဲမှ ထွက်သွားချင်နေသည်။ သူ မမြင်ရသရွေ့ သူ၏ နှလုံးသားသည် ဆိုင်းငံ့နေမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ဆရာဖန်က မက်ဆေ့ချ်ကို ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ ပေးပို့လိုက်သည်။

"ဆရာဖန် - အဲဒီနေ့က ခင်ဗျားဆီကနေ ဈေးပေါပေါနဲ့ ပစ္စည်းရသွားတဲ့ လူငယ်လေးဆီကပါ... ဒီတစ်ခါလည်း သူက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း ကနေ ဝယ်လာတာပဲ... သူ ခြောက်ထောင်ပဲ သုံးခဲ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်... ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... အဲဒါတွေကို ဘယ်သူရောင်းလိုက်တာလဲ ဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်..."

ဤမက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးချန်၏ ဆိုင်းငံ့နေသော နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံး၌ သေဆုံးသွားရလေတော့၏။

အဲဒါက သူရောင်းလိုက်တဲ့ သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ် တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာလား...

အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ကို သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်သွားတာပဲ...

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ သူက နှစ်သန်းကျော်နဲ့ ရောင်းလိုက်တယ်ပေါ့...

အား အား အား အား...

အဘိုးချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တတရားများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ လက်သီးဖြင့် စားပွဲကို ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ထက်မြက်သော သစ်စတစ်ခုက သူ၏ အသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

"လခွမ်း..."

အဘိုးချန်သည် ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

အဲဒီကောင်လေးက အဲဒီပန်းကန်ပြားကို ဝယ်ဖို့ တစ်သိန်းနှစ်သောင်း သုံးလိုက်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး... သူက ငါ့ကို အကာအကွယ်တွေ လျှော့ချပစ်ဖို့ သေးငယ်တဲ့ အမြတ်လေးတစ်ခုကို မြည်းစမ်းခိုင်းပြီး သူ့အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား သတိလွတ်သွားအောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပဲ...

ပြီးတော့ သူက သံခွေးရုပ် နှစ်ရုပ်ကို အကြံပြုလာအောင် တမင်တကာ လမ်းကြောင်းပေးခဲ့တာပဲ...

ဒီကောင်လေး... သူက ဓားမပါဘဲ လူသတ်နေတာပဲ...

သူ့ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ...

သူက ဝယ်ဖို့အတွက်တောင် အသည်းအသန် တိုက်တွန်းနေခဲ့သေးတာ...

သူ့ဆီကနေ သောင်းနဲ့ချီပြီး မြတ်သွားလို့ဆိုပြီး တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေခဲ့သေးတာ... တကယ်တော့ အားလုံးက သူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး...

"သေလိုက်ပါတော့..."

အဘိုးချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရမှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ ထိုသံခွေးရုပ်များပေါ်တွင် ရွှေများ ပါဝင်နေသည်ကို သူ မည်သို့လုပ်၍ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်း။

နှစ်သန်းလေးသိန်း... လက်ရှိ ရွှေဈေးနှုန်းအရဆိုရင် အဲဒါက အနည်းဆုံး ရွှေ သုံးကီလိုဂရမ်လောက် ရှိတယ်...

ဒါက ဘောင်းဘီကျွတ်တဲ့အထိ ရှုံးသွားတာပဲ...

"အဘိုးကျောက် - အဲဒါတွေက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း ကနေ လာတာလို့ ထင်တယ်... ဟုတ်တယ်မလား @အဘိုးချန်..."

"အဘိုးကျောက် - ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူရောင်းလိုက်လဲ ဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး @အဘိုးချန်..."

"အဘိုးကျောက် - တကယ်လို့ အဲဒီလူက ဒီသံခွေးရုပ်တွေ နှစ်သန်းကျော်နဲ့ ရောင်းရတယ်ဆိုတာကို သိရင် သူ အူတွေစိမ်းသွားတဲ့အထိ နောင်တရနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား @Old Chen..."

"အဘိုးကျောက် - ဒီည ဆရာဖန် ဒကာခံမယ်တဲ့... လူတိုင်း လာရမယ်နော် @Old Chen..."

အဘိုးကျောက်သည် ဂရုထဲတွင် အဘိုးချန်အား ထပ်ခါတလဲလဲ မန်းရှင်း (@) ခေါ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် စုယွမ်သည် အဘိုးချန်ထံမှ ဈေးပေါပေါဖြင့် ပစ္စည်းရရှိသွားကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်၏။

ဂရုချတ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၅၅ - @Old Chen မင်းက နှစ်သန်းကျော်တန်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယွမ်ခြောက်ထောင်နဲ့ ရောင်းလိုက်တာလား... မင်းက ပရဟိတ လုပ်နေတာလား..."

"ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၁၀၃ - အဘိုးချန်... ခုနလေးတင် မင်း တော်တော်လေး ပျော်နေတာကို ငါ မြင်လိုက်တယ်နော်... မင်း အမြတ်ရသွားတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဆိုင်ခန်းအမှတ် ၁၀၉ - ..."

ဂရုထဲရှိ မက်ဆေ့ချ်များကို ကြည့်ရင်း အဘိုးချန်သည် လုံးလုံးလျားလျား လွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ခုနလေးတင် သူက စုယွမ်သည် ကြွေထည်များအကြောင်း နားမလည်ကြောင်း၊ ဒင်္ဂါးပြားများမှလွဲ၍ အခြား ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို နားလည်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုနေခဲ့သော်လည်း ထိုလူငယ်လေးက အရာအားလုံးကို နားလည်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်မှာ အစစ်အမှန် လူပြက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

"အဘိုးကျောက် - အို... ရောင်းလိုက်တဲ့သူက အဘိုးချန် ဖြစ်နေတာကိုး... အဘိုးချန်... မင်းက တကယ်ကို သတိမထားမိခဲ့တာပဲ..."

အဘိုးကျောက်သည် အခြားသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။ သူ ဈေးပေါပေါဖြင့် ပစ္စည်းရရှိခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ အဘိုးချန်သည် သူ့အား လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

စုယွမ်အား သူ မည်သို့ လှည့်စားခဲ့ကြောင်းကိုပင် အမြဲတစေ ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ အခြားတစ်ယောက်၏ ထောင်ချောက်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အခြေအနေများက ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဘိုးချန် နှစ်သန်းကျော် ရှုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ထောင်ဂဏန်းအနည်းငယ်မှာ များစွာ မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ထင်ရပေ၏။ အဘိုးချန်သည် မက်ဆေ့ချ်များကို ဖတ်ပြီးနောက် မည်သို့မျှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ဆက်ဖတ်နေပါက သူ၏ သွေးတိုးရောဂါ ထဖောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချတ်ဂရုထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စုယွမ်သည် အိမ်သို့ မပြန်တော့ဘဲ မာစီဒီးဘင့်ဇ် 4S ကားအရောင်းပြခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

အရောင်းပြခန်းမှ စောစောက ဖုန်းဆက်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ ကားနံပါတ်ပြားကို တပ်ဆင်ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ ကားကို သွားရောက် ထုတ်ယူနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကားထုတ်ယူသည့် အခမ်းအနား သို့မဟုတ် အခြားသော အလားတူ ကိစ္စရပ်များအတွက် စိတ်ရှုပ်မခံတော့ချေ။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှပေ၏။

မာစီဒီးဘင့်ဇ် 4S အရောင်းပြခန်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရောင်းဝန်ထမ်း ရွှီကျင်းက သူ့အား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မစ္စတာစု... ရှင်ရဲ့ ကားက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ... လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတချို့ ပြီးသွားရင် မောင်းသွားလို့ ရပါပြီ..."

ရွှီကျင်းက ရိုသေစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စတွေ အားလုံးကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဆောင်ရွက်ပေးပါ..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဧည့်ကြိုခန်းထဲတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ယနေ့ ဤနေရာတွင် နေ့လယ်စာ တစ်နပ် အခမဲ့ စားသောက်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့က အစားအသောက် တည်ခင်းပုံမရချေ။

"မစ္စတာ စုယွမ်... ရှင် ဗိုက်ဆာနေပြီလား... ကျွန်မ ရှင့်ကို အစားအသောက် တစ်နပ် ဒကာခံနိုင်ပါတယ်..."

ရွှီကျင်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... ငါက တခြားသူတွေဆီကနေ ဘယ်တော့မှ အခွင့်အရေး မယူတတ်ဘူး..."

မကြာမီမှာပင် စုယွမ်သည် စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စရပ်များကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကားဆီသို့ ရွှီကျင်းနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင် အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော G-Wagen ကြီးတစ်ခုသည် စုယွမ်၏ ရှေ့မှောက်၌ ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။

မဆိုးဘူးပဲ...

သူ့ကဲ့သို့ ခပ်မိုက်မိုက် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့သော ကားမျိုးကို မောင်းနှင်သင့်ပေသည်။

"မစ္စတာ စု... ကားသစ်ကြီးအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

အရောင်းဝန်ထမ်း အများအပြား ရောက်လာကြပြီး သူ့အား အတူတကွ ဂုဏ်ပြုစကား ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

"အင်း... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောက်နေ့မှ မင်းတို့ကို အစားအသောက် တစ်နပ် ဒကာခံပါ့မယ်..."

စုယွမ်သည် အချိန်များစွာ ဖြုန်းတီးမနေတော့ဘဲ ကားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်ကာ စက်နှိုးပြီး မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

နောက်နေ့မှ ဒကာခံမည်ဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မနက်ဖြန်သည်လည်း နောက်နေ့ ဖြစ်ပြီး ဘက်ဖန်သည်လည်း နောက်နေ့ ဖြစ်ကာ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ကြာလျှင်လည်း နောက်နေ့ သာ ဖြစ်နေဆဲပင်တည်း။

လမ်းမပေါ်တွင် အသစ်စက်စက် G-Wagen ကြီးကို မောင်းနှင်နေရသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပေ၏။

ဂရန်းရစ်ဗာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီး တစ်လျှောက် တစ်ပတ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် ဆီဖြည့်ရန်အတွက် ဓာတ်ဆီဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဓာတ်ဆီဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်နေသော်လည်း စုယွမ်အတွက်မူ ၎င်းက ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။

သူ၏ G-Wagen သည် ဆီစားများသော ကားတစ်စီး ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ သူက ၎င်းကို လိုသလောက် စားသုံးခွင့်ပေးထားပါက သူ့အား ဆင်းရဲမွဲတေသွားစေနိုင်မည်လော။

သူ၏ လူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်လည်မောင်းနှင်လာပြီးနောက် အောက်ထပ်တွင် အများပြည်သူသုံး ကားပါကင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး စုယွမ်သည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားလေ၏။

ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်များ၏ ဂရုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား မန်းရှင်း (@) ခေါ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

သူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဇီဟောင် ထံမှ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ကျန်းဇီဟောင် - ငါ့ကားသစ်က BMW X5 လေ... ဘယ်လိုလဲ... တော်တော်လေး မိုက်တယ်မလား @စုယွမ်..."

စုယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ကျန်းဇီဟောင်သည် သူ့အား ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်းလော။

နေဦး...

သူ ထုတ်လာတဲ့ ကားက BMW X5 လား...

သတင်းအချက်အလက်ထဲမှာ ပြောထားတဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ကားက သူ့ကားများ ဖြစ်နေမလား...

ပြီးတော့ ဒီကားက သူ့ကားပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး...

အရင် သတင်းအချက်အလက်က သူ ဒီကားကို ငှားလာတာလို့ ပြောထားတာလေ... ဒီကောင်လေးက သူ့ကို ပျော်ပျော်ကြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတုန်းပဲ... ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင် မြေပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ငိုကြွေးနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...

အကယ်၍ အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာ ဆိုရင်တော့ သူ သတိပေးကောင်း ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဇီဟောင် ဖြစ်နေသောကြောင့် လိုအပ်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ ကြွားလုံးထုတ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ စုယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြောဆိုနေရန်ပင် မတန်ပေ။

ဒါက ကားတစ်စီးပါပဲ... သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် ကိရိယာတစ်ခုလောက်ပဲ ရှိတာကို သူက ဒီမှာ ကြွားလုံးထုတ်နေတယ်...

စုယွမ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး G-Wagen ကားသော့များကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ကာ ကြည့်ကောင်းမည့် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ရှာဖွေပြီး စတင်ကြည့်ရှုနေတော့၏။

ထိုစဉ် ဂရုထဲတွင် ကျန်းဇီဟောင်သည် စုယွမ်အား မန်းရှင်းခေါ်ထားသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အရှက်ကွဲကာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားလေတော့သည်။