အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်သော ကျန်းဇီဟောင် ကျန်းချန်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

"ကျန်းဇီဟောင် - မဟုတ်သေးဘူးလေ စုယွမ် မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို စာပြန်မပို့တာလဲ… ငါတို့အကုန်လုံးက အတန်းဖော်တွေချည်းပဲဟာကို… ဒီလိုမျိုး လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ"

"ကျန်းဇီဟောင် - ငါ မင်းကို @ ခေါ်လိုက်တာ ဒါလေးကို ပြချင်လို့ပါ... ကျောင်းတုန်းက မင်းက ဒီကားကို အရမ်းမိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကျန်းဇီဟောင် - စုယွမ်... မင်း ဒီကားကို မစမ်းကြည့်ချင်ဘူးလား... မင်း အခု အလုပ်မရှိသေးဘူးလေ... ဒီကားကို မြင်လိုက်ရရင် မင်းအတွက် ခွန်အားတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်မလား..."

ကျန်းဇီဟောင်သည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေပေ၏။

သူသည် ဤကားကို စုယွမ်၏ ရှေ့တွင် ကြွားလုံးထုတ်ရန်အတွက် သီးသန့် ငှားရမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အောက်ခြေလူတန်းစား တစ်ယောက်ဖြစ်သော စုယွမ်က ဘာကြောင့် သူ့အား အသိအမှတ်ပြုရန်ပင် အနှောင့်အယှက် မခံရသနည်း။

၎င်းမှာ သူက လုံးလုံးလျားလျား ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

စုယွမ်ကဲ့သို့သော အောက်ခြေလူတန်းစား တစ်ယောက်က သူ၏ မက်ဆေ့ချ်များကို အကြောင်းမပြန်ခြင်းအတွက် ကျန်းဇီဟောင်သည် အလွန်အမင်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မိသားစုသည် ကျန်းချန်တွင် ဒေသခံ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိပြီး ထိုနေရာ၌ အိမ်တစ်လုံးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေ၏။ သူ၏ BMW သည် ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိသားစုတွင် ယွမ် ၃၀၀,၀၀၀ တန်ဖိုးရှိသော အစစ်အမှန် ကားတစ်စီး ရှိနေသေးသည်။

ဤအရာကို ထိုအောက်ခြေလူတန်းစား စုယွမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်ပါမည်လော။

"ကျန်းဇီဟောင် - စုယွမ်က အလုပ်ရှာနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အခု အလုပ်မရှိသေးတော့ ဘဝက ခက်ခဲနေမှာ သေချာတယ်..."

"ကျန်းဇီဟောင် - ငါ့ကားကို လိုက်စီးချင်တဲ့သူ ရှိလား... ငါ အခမဲ့ လိုက်ပို့ပေးမယ်နော်..."

စုယွမ်က စကားမပြောသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းဇီဟောင်သည် ယာယီ လက်လျှော့လိုက်ရလေ၏။

ဂရုထဲရှိ လူအများအပြားက BMW ကို စီးနင်းလိုကြောင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖော်ပြခဲ့ကြရာ ၎င်းက ကျန်းဇီဟောင်၏ သာလွန်မှု ခံစားချက်ကို များစွာ ကျေနပ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းဇီဟောင်သည် ထိုလူများ၏ အရှုံးပေးမှုကို များစွာ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူ ဂရုစိုက်သောအရာမှာ စုယွမ်၏ အရှုံးပေးမှုဖြစ်ပြီး ကဏ္ဍတိုင်းတွင် စုယွမ်ကို ကျော်လွန်သွားကာ စုယွမ်အား သူ၏ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ဖြင့် သူ့ကို 'အစ်ကိုကြီး' ဟု ခေါ်ဆိုစေရန် ဖြစ်ပေ၏။

မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်... အတန်းဖော်တွေ ပြန်ဆုံတဲ့ပွဲကျရင် ငါ မင်းကို 'Conquer' ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဆိုခိုင်းပစ်မယ်...

ကျန်းဇီဟောင်သည် ခါးသီးစွာ တွေးတောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွင် ရှိနေသော စုယွမ်သည် ဤကိစ္စရပ်များကို လုံးလုံးလျားလျား ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူ့အတွက် ပြောဆိုပေးခဲ့သော အခန်းဖော် အနည်းငယ်ကို စာပြန်ခြင်းမှလွဲ၍ အတန်းဖော် ဂရုချတ်ထဲသို့ပင် သူ မဝင်ကြည့်ခဲ့ပေ။

ဤကျန်းဇီဟောင်က သူ၏ သာလွန်မှု ခံစားချက်ကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာကြောင်း သူ တကယ်ကို မသိရှိခဲ့ချေ။

သူ၏ မိသားစုသည် တကယ်တော့ ယွမ်နှစ်သန်းတန် အိမ်တစ်လုံးနှင့် ယွမ် ၃၀၀,၀၀၀ ခန့်တန်ဖိုးရှိသော ကားငယ်တစ်စီးကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သာမန် မိသားစုတစ်စုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ထိုပိုင်ဆိုင်မှုများအကြောင်းကို နေ့စဉ်ရက်ဆက်နီးပါး ပြောဆိုနေပြီး သူတွေ့ဆုံသူတိုင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုနေခဲ့လေ၏။

ဒါက တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ပြင် ကျန်းဇီဟောင်က စာရင်းဝင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ရာ ၎င်းကို စုယွမ်က ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် စာရင်းဝင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်းကို သတင်းအချက်အလက်များက ဖော်ပြနေပေ၏။

ဤသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ အများကြီး တွေးတောနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်အနားယူပြီး မနက်ဖြန် အတန်းဖော်များ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မည့်ပွဲကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံဖြင့် အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစု အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်...

ဥက္ကဋ္ဌ ရွှီဖုန်းယွန်းသည် ကျွမ်းကျင်သူများအဖွဲ့ထံမှ အစီရင်ခံစာများကို နားထောင်နေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးလူ စကားပြောဆိုပြီးသွားချိန်တွင် ရွှီဖုန်းယွန်းသည် နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ နစ်မျောသွားလေသည်။

မြေကွက် တစ်ကွက်တည်းက ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုကို နောက်တစ်ဆင့်ဆီ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်ပေါ့...

ဤသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ ရှိပါမည်လော။

သို့သော် ၎င်းတို့က ၎င်းတို့၏ အငြင်းပွားမှုများနှင့် အကြောင်းပြချက်များ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ပြီး တင်ပြထားခဲ့ပေ၏။

"ဘယ်လောက် ဈေးခေါ်ထားလဲ..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က ယွမ်သန်း ၁၂၀ အောက်နဲ့ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် သင့်လျော်ပါလိမ့်မယ်..."

ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"အဲဒါက မမြင့်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီမြေက အဲဒီနယ်မြေမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သတိမထားမိဘဲ ကျန်နေခဲ့တာလေ... ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ဈေးနှုန်းက ယွမ် ၁၀ သန်းကနေ သန်း ၂၀ ကြားလောက်ပဲ ရှိသင့်တာ... ဘာလို့ ယွမ်သန်း ၁၂၀ တောင် ပြင်ဆင်ထားရတာလဲ..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မစ္စတာ ရွှီ... ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ စစ်တမ်းကောက်ယူလို့ ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီမြေက တခြားတစ်ယောက်ဆီကို လက်မှတ်ထိုး လွှဲပြောင်းပြီးသွားပြီ..."

ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလိုလား..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ပို၍ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို ပေးချေရမည့်ပုံပေါ်ပေ၏။

အကယ်၍ ထိုသူက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ကုန်ကျစရိတ်သည် ပို၍ပင် မြင့်မားသွားနိုင်ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ... ကျွန်တော်တို့ ကျန်းချန်ကို မြန်မြန်သွားဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်... ဒါ့အပြင် နာမည်ကြီး ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်း လုပ်ငန်းရှင်ကြီး အဘိုးဟွာ ကလည်း ကျန်းချန်မှာ ရှိနေပါတယ်..."

ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရွှီဖုန်းယွန်းသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်လွမ်းဆွတ်သွားပုံရပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျန်းချန်... ဟွာထိုဆေးဆိုင်... ငါ လေးစားရတဲ့ ဆရာဆီကို သွားမလည်ဖြစ်တာ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက်တောင် ရှိသွားပြီပဲ..."

"အို... ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ လေးစားရတဲ့ ဆရာက အဘိုးဟွာ လား..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

" ဒါပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ငါက အဘိုးဟွာရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာခဲ့တာဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ ငါက သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေတာပေါ့..."

"မင်းတို့ကို နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်... ချန်ခွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစု က လီချန်ခွန်းက ငါ့ရဲ့ ဆရာတူညီအစ်ကိုပဲ..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက ပြောဆိုလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အဘိုးဟွာ၏ တပည့်များတွင် ဆေးဝါးလုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှ ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

...နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းချန် လေဆိပ်၌။

လူနှစ်စု ဆုံတွေ့ခဲ့ကြလေ၏။

တစ်စုမှာ ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုမှ ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်စုမှာ ချန်ခွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုမှ ဖြစ်ပေသည်။

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့စလုံးသည် ယနေ့ ကျန်းချန်သို့ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခုတည်းသာ ရှိကြသည်။

တစ်ခုက မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ဝယ်ယူရန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်း လုပ်ငန်းရှင်ကြီး အဘိုးဟွာဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ဖြစ်ပေ၏။

"ညီလေး... နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပေမဲ့ မင်းရဲ့ စုရှမှုကတော့ ကျန်နေတုန်းပဲနော်..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက သူ၏ ပြိုင်ဘက်နှင့် ဆရာတူညီအစ်ကိုအား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီပဲ... ငါက အသက်ကြီးလာပြီ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးကတော့ ဒီလောက်တောင် ကျက်သရေရှိနေတုန်းပဲနော်..."

လီချန်ခွန်းကလည်း အလားတူ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အသက်တူရွယ်တူဖြစ်သော ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများသည် တူညီသော အသက်အရွယ်အုပ်စုမှ ဖြစ်ဟန်မပေါ်ချေ။ ရွှီဖုန်းယွန်း၏ အသားအရေသည် အတော်လေး ချောမွေ့နေပြီး အရေးအကြောင်း အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

သို့သော် လီချန်ခွန်းကတော့ ကွဲပြားနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆံပင်များကလည်း မီးခိုးရောင် သန်းနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စုရှမှုကမူ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိချေ။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာကိစ္စများရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

လီချန်ခွန်းက ပြုံး၍ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... ဒါဆို ခဏနေ ဆရာ့ဆီမှာ တွေ့ကြတာပေါ့..."

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီဖုန်းယွန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ကားနောက်မီးများကို ကြည့်ရင်း လီချန်ခွန်းသည် နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ နစ်မျောသွားတော့၏။

အဖွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်သူများက ဤမြေသည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း သူ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ၎င်းသည် အဖြူရောင်ဆင်တစ်ကောင် မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။

ချန်ခွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုကို တစ်ဦးတည်း တည်ဆောက်ခဲ့သော လီချန်ခွန်းသည် သူ့ကိုယ်သူသာ အားကိုးခဲ့ပေ၏။ မွေးရာပါ သံသယဝင်တတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အခြားသူများ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို ဘယ်သောအခါမှ အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ချန်ခွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစု၏ အမြဲတစေ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသော စတိုင်ဖြစ်သကဲ့သို့ လီချန်ခွန်း၏ အမြဲတစေ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသော စတိုင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မူလက သူ၏ဆရာထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းခံရန် ကျန်းချန်သို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ရွှီဖုန်းယွန်းကလည်း ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤအရာက လီချန်ခွန်းကို သူ၏ အတွေးများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရန် ဖိအားပေးခဲ့လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်များကိုသာ ဆက်လက် စွဲကိုင်ထားသင့်သလော သို့မဟုတ် လူအများ၏ အမြင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်သင့်သလော။

လေပြေတစ်သုတ်က လီချန်ခွန်း၏ မီးခိုးရောင် ဆံပင်များကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပေပြီ။

"သူဌေး... မစ္စတာ ရွှီကလည်း အဲဒီမြေကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား..."

ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်၏။

"အင်း..."

လီချန်ခွန်းက ရိုးရှင်းစွာပင် ခေါင်းညိတ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး အခြားသော မလိုအပ်သည့် စကားများ မဆိုတော့ဘဲ ကားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဟွာထိုဆေးဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်၌ ရပ်ထားသော ကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

အဘိုးဟွာသည် ဆိုင်ထဲတွင် နှစ်တရာ သက်တမ်းရှိသော တောရိုင်းဂျင်ဆင်းကို သဘောကျစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ရွှီဖုန်းယွန်းနှင့် လီချန်ခွန်းတို့သည် အနီးနားတွင် ရပ်ကာ အကဲခတ်နေကြ၏။

"ဆရာ... ဒါက နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ တောရိုင်းဂျင်ဆင်း လား..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိသော တောရိုင်းဂျင်ဆင်းသည် အလွန်အမင်း ရှားပါးလှပေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် အနည်းငယ်သာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း တစ်ခုမျှ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လီချန်ခွန်းသည်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ဆရာသည် နှစ်တရာ သက်တမ်းရှိသော တောရိုင်းဂျင်ဆင်းကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့လေ၏။

"ဒါပေါ့... ဒါကို ငါ ယွမ်သုံးသန်းနဲ့ ဝယ်လာခဲ့တာ..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီနှစ်တရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ တောရိုင်းဂျင်ဆင်းက ဂျင်ဆင်းအတုတွေကြားထဲမှာ ရောနှောနေပြီး လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ယွမ်တစ်ထောင်နဲ့ ဝယ်သွားခဲ့တာ..."

"ငါ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ယွမ်သုံးသန်းနဲ့ ဝယ်လိုက်တာပဲ..."

အဘိုးဟွာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များသည် အတိတ်တွင် အဖြစ်များခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ရှားပါးနေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ဆရာပြောသည့် စကားများအရ သူသည် ထိုအချိန်က ရှိနေခဲ့သင့်သော်လည်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့တိုင် ထိုလူငယ်လေးက ဈေးပေါပေါဖြင့် ပစ္စည်းရရှိနိုင်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်ခဲ့လေသည်။ သူ၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းသည် အလွန်အမင်း စုရှနေပုံရချေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်လေးသည် နာမည်ကြီး ဆရာတစ်ဦးထံမှ သင်ယူခဲ့ရမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ဟာကွက်ကို သူ အသုံးချနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးလည်း ထိုသို့ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဆရာ... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် က ပြိုင်ဘက်တွေ ဖြစ်သွားကြပြီ..."

"ဒီကျန်းချန်မှာ စုယွမ် ဆိုတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ့ကို ဆရာ သိမလား မသိဘူး... သူက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အပြိုင်အဆိုင် လိုချင်နေတဲ့ မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

အကယ်၍ ဆရာက သူ့ကို သိနေမည်ဆိုပါက မိတ်ဆက်ပေးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်လျှင် အလွန်ကောင်းမွန်မည် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အဲဒီကိစ္စတွေကို ငါက..."

အဘိုးဟွာသည် ၎င်းတို့၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ပါမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရင်းနှီးနေသော နာမည်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပုံပေါ်ပေ၏။

စုယွမ်လော။

"အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူဆိုပါလား..."

အဘိုးဟွာက ခေါင်းလှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က စုယွမ် ပါ... သူ့ကိုများ သိမလားလို့ပါ... တကယ်လို့ သိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရမလားလို့ပါ..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

ရှင်းလင်းစွာ ကြားပြီးနောက် အဘိုးဟွာသည် သူ ကိုင်ထားသောအရာကို ချထားလိုက်သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ စုယွမ် ဆိုတဲ့လူ တစ်ယောက်ကို သိတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ နှစ်တရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ တောရိုင်းဂျင်ဆင်းကို သူ့ဆီကနေ ဝယ်လာခဲ့တာပဲလေ..."

အဘိုးဟွာက ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရွှီဖုန်းယွန်းနှင့် လီချန်ခွန်းတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကြလေသည်။

နှစ်တရာ သက်တမ်းရှိသော တောရိုင်းဂျင်ဆင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည့် လူငယ်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုမြေကွက်၏ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဤမြေ၏ တန်ဖိုးတက်လာမည့် အလားအလာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းသည် ဆရာ့ထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေခဲ့ချေသည်။

ဤလူသည်... အလွန်အမင်း ထူးခြားလွန်းလှပေ၏။