အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇) ယွမ် သန်းတစ်ရာ အရောင်းအဝယ်... ကျွန်တော် သိပ်အများကြီး မမြတ်လိုက်ပါဘူး

သူတို့နှစ်ယောက်ထံမှ စုယွမ်၏ သတင်းအချက်အလက်များကို အတည်ပြုပြီးချိန်တွင် အဘိုးဟွာ သည် စုယွမ်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပေ၏။

"ဘယ်သူလဲကွာ... မနက်စောစောစီးစီး ဖုန်းဆက်ရတယ်လို့..."

အိပ်ရာမှ နိုးလာသော စုယွမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မနက်စောစော ဟုတ်လား... မွန်းတည့်နေပြီကွ... ငါ့လူငယ်လေးရဲ့..."

အဘိုးဟွာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"အာ... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘာကိစ္စရှိလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ..."

စုယွမ်က သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ဆေးရန် ရေအေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"အင်း...ဒါဆို နေ့ခင်းမဆက်ရရင် သန်းခေါင်ယံကြီး ဆက်ရမှာလား..."

"စုယွမ်ရေ... ငါ့တပည့်နှစ်ယောက်က မင်းဆီက မြေကွက်တစ်ကွက် ဝယ်ချင်နေလို့တဲ့... မင်း ဒီကိုလာခဲ့ရင် ငါတို့ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

အဘိုးဟွာက သူ ဖုန်းဆက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်၏ စိတ်ဝင်စားမှု လုံးလုံးလျားလျား နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်၏။

"ဒီ အဘိုးဟွာက ဘာလို့ ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ရတာလဲလို့... သူ့တပည့်နှစ်ယောက်က မြေကွက်ဝယ်ချင်လို့ကိုး..."

နေဦးမည်။ တပည့်နှစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ နာမည်ကြီး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သော ရွှီဖုန်းယွန်းနှင့် လီချန်ခွန်းတို့ ဖြစ်နေနိုင်ကြောင်း သူ တွေးမိသွားသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ဤအဘိုးဟွာသည် လက်ရှိမြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသောလူတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ချေ။ ဤကိစ္စသည် အလွန်အရေးကြီးပြီး သူ၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားနှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေပေ၏။ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း စုယွမ်သည် ချက်ချင်းသွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အသစ်စက်စက် G-Wagen ကားတစ်စီးသည် ဟွာထို ဆေးဆိုင်အပေါက်ဝတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လူနှစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် စုယွမ်သည် ရှေးဟောင်းစတိုင် အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်နှင့် ဆေးဘက်ဝင် အပင်များ၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး လူကို လန်းဆန်းတက်ကြွသွားစေသည်။

"ဒါက မစ္စတာစု ဖြစ်ရမယ်..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါရစေ... ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုက ရွှီဖုန်းယွန်းပါ..."

"ချန်ခွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုက လီချန်ခွန်းပါ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးကာ ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်က စုယွမ်ပါ..."

စုယွမ်က အပိုစကားများ မပြောဆိုခဲ့ဘဲ ဤလူနှစ်ဦးနှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စကားပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးလုံးလျားလျား မရှိခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်၌ သူ လိုချင်သောအရာမှာ ထိုမြေကွက်ကို ငွေပေါ်အောင် လုပ်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"မစ္စတာစု... ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီကိုရောက်နေတဲ့ အကြောင်းရင်းကို မင်း သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ... အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ဘူး... အဲဒီမြေကွက် ဈေးနှုန်းကိုပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက ပြောလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဈေးကို ဘယ်လိုပေးကြမလို့လဲ..."

စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ခုနကတော့ လူနှစ်ယောက်ရှိပေမဲ့ အခု ငါတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဝယ်မှာပါ..."

ရွှီဖုန်းယွန်းသည် သူ၏ဘေးမှ လီချန်ခွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

စုယွမ် မရောက်လာမီကတည်းက လီချန်ခွန်းသည် အဆက်မပြတ် တွေးတောကာ အကဲဖြတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ယုံကြည်သော ပြတ်သားသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုမြေကွက်ကို လက်လျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်က အဘိုးဟွာနှင့် ရွှီဖုန်းယွန်းတို့ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သော်လည်း သေချာပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ချိန်တွင် ယုတ္တိတန်နေကြောင်း တွေ့ရပေသည်။

"အို... ဒါဆိုရင်တော့ ပိုပြီး ရှင်းသွားတာပေါ့..."

စုယွမ်က ရောင်းဈေးကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်။ ရွှီဖုန်းယွန်းသည် ကျယ်ပြန့်လှသော ဆေးဝါးဈေးကွက်တွင် မိမိကိုယ်ကို အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူသည် အလွန်ပါးနပ်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေ၏။ ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော မည်သည့်စကားကိုမဆို ယုံကြည်၍ မရနိုင်ချေ။

"ဥက္ကဋ္ဌရွှီ... ဒီလိုဆိုမှတော့ စလိုက်ကြရအောင်..."

စုယွမ်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘူး...

တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောရရင် မင်းရဲ့မြေကွက်အတွက် ဈေးကောင်းပေးပြီး ယွမ် သန်းခြောက်ဆယ်နဲ့ ဝယ်မယ်..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

သူတို့၏ ဘတ်ဂျက်မှာ ယွမ် သန်းတစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ဖြစ်သော်လည်း ထိုပမာဏမှ စတင်၍ ဈေးပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ဤလူငယ်တွင် နောက်ခံအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိထားသဖြင့် ယွမ် သန်းခြောက်ဆယ်ဆိုသော ဈေးနှုန်းက သူ၏မြေကွက်ကို ရယူရန် လုံလောက်နိုင်ပေသည်။

"သန်းခြောက်ဆယ် ဟုတ်လား... ဥက္ကဋ္ဌရွှီ... ခင်ဗျား နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ခင်ဗျားကုမ္ပဏီကလူတွေက ဒီမြေကွက်ကို ရယူခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခင်ဗျားကို ပြောပြထားမှာပေါ့... တကယ်လို့ ခင်ဗျားက သန်းခြောက်ဆယ်ပဲ ပေးမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားဆီမှာ စေတနာမှန်ရှိတာကို ကျွန်တော် လုံးလုံးလျားလျား မတွေ့ရဘူး... ဒီဈေးကိုတော့ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး..."

စုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ယွမ် သန်းခြောက်ဆယ်ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းလှသည်။ သူ၏ ဝင်ငွေအတွက် လုံးလုံးလျားလျား မလုံလောက်ချေ။ အရင်းငွေ ယွမ် ဆယ့်ရှစ်သန်းဖြင့် သူသည် အောင်မြင်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး အမြတ်ငွေ ငါးဆ သို့မဟုတ် ခြောက်ဆခန့် ရရှိရန် လိုအပ်ပေ၏။

ရွှီဖုန်းယွန်းသည် စုယွမ် ငယ်ရွယ်သည်ကို မြင်သောကြောင့် ဈေးနှိမ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ စုယွမ်က ယခုအချိန်၌ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို ပြသလိုက်ပါက သူသည် ဈေးပိုပေးတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ဤသည်ကပင် လူတစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ်သည့် အခိုက်အတန့်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... မစ္စတာစု... ဒါက ကနဦး ကမ်းလှမ်းမှုသက်သက်ပါ... မစ္စတာစုက မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရရင် နောက်ထပ် ယွမ် သန်းဆယ် ထပ်တိုးပေးမယ်... ယွမ် သန်းခုနစ်ဆယ်..."

ရွှီဖုန်းယွန်းသည် စုယွမ်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

ဤမျှ ငွေကြေးများပြားစွာကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဤအရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်က ဤမျှလောက်အထိ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ နေနိုင်ပေသည်။ ဤသည်က လူငယ်လေးသည် ဤမျှလောက် ငွေကြေးအနည်းငယ်ကို လိုအပ်နေခြင်းမရှိကြောင်းနှင့် သူ ကိုင်တွယ်နေသော ငွေကြေးများသည် ဤပမာဏထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေ၏။ ရုတ်တရက် ရွှီဖုန်းယွန်းသည် ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ဆယ်သန်းတိုးပေးတာဆိုတော့ ဥက္ကဋ္ဌရွှီရဲ့ စေတနာမှန်ကို ကျွန်တော် မြင်တွေ့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီပမာဏကို ကျွန်တော် မကျေနပ်သေးဘူး... ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်... ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်တဲ့ အနိမ့်ဆုံးဈေးကို ပြောပြမယ်... ခင်ဗျား နားထောင်ကြည့်လိုက်..."

စုယွမ်က အချိန်ဆွဲမနေချင်တော့ချေ။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဈေးဆစ်နေခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီဖုန်းယွန်း၏ ရှေ့တွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ယွမ် သန်းတစ်ရာ..."

စုယွမ်က စကားပြောပြီးနောက် ရွှီဖုန်းယွန်းအား စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

ရွှီဖုန်းယွန်းက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေပုံရပေသည်။

"မစ္စတာစု... သေချာရဲ့လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဆယ့်ရှစ်သန်းဖြင့် သန်းတစ်ရာကို လဲလှယ်ခြင်းဖြစ်ရာ ဤအမြတ်ငွေက သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မျှော်မှန်းချက်များနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကိုက်ညီသွားခဲ့ပေ၏။

"သဘောတူတယ်..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက ဤစကားကို ပြောဆိုချိန်တွင် သူ၏ အသံမှာ လေးလံနေခဲ့လေသည်။

စုယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုမူ ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ယွမ် သန်းတစ်ရာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဒေါ်လာမျှသာ ဖြစ်နေသည့်အလား ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်သို့ စာချုပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စုယွမ်သည် ဘောပင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏နာမည်ကို အလျင်အမြန် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လိုအပ်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ပြီးမြောက်စေရန် သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

ရွှီဖုန်းယွန်းသည် ကုမ္ပဏီ၏ ဘဏ္ဍာရေးဌာနသို့ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်ပြီး ယွမ် သန်းတစ်ရာသည် စုယွမ်၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

အသိပေးချက်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် စုယွမ်၏ နှလုံးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ အချိန်မည်မျှပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီနည်း။ သူသည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်မီသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

"ဥက္ကဋ္ဌရွှီ... ခင်ဗျားနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ငါးနှစ်အတွင်း ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုက ဆေးဝါးလုပ်ငန်းမှာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လောင်းရဲတယ်..."

စုယွမ်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟားဟား... ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ စကားတွေကို ငါ ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်ပါ့မယ်..."

ရွှီဖုန်းယွန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

စုယွမ်သည် အခြားမည်သည့်စကားကိုမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ G-Wagen ကားပေါ်သို့ တက်ကာ အင်ဂျင်နှိုးပြီး မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဤအချိန်၌ ပိုင်ယုံက ရွှီဖုန်းယွန်းနှင့် လီချန်ခွန်းတို့ စုယွမ်၏ အချက်အလက်များကို တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် စုယွမ်ထံသို့ အလျင်အမြန် ဖုန်းဆက်လိုက်ပေ၏။

"ဟလို... ဦးလေးပိုင်... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား..."

စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စုယွမ်... ရွှီဖုန်းယွန်းနဲ့ လီချန်ခွန်းတို့က မင်းကို လာရှာကြသေးလား... သူတို့က ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

ပိုင်ယုံသည် မြို့ပြင်သို့ ခရီးထွက်နေသဖြင့် အခြေအနေကို လုံးလုံးလျားလျား ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိခဲ့ချေ။

"ဘာမှ သိပ်အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က အဲဒီမြေကွက်ကို လာဝယ်ကြတာပါ..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အော်... အဲဒီလိုကိုး... နောက်ကျရင် မင်းတို့ ဈေးညှိတဲ့အခါ အဲဒီမြေကွက်ကို မူလဝယ်ရင်းဈေးနဲ့ပဲ ရောင်းလိုက်... တကယ်လို့ သန်းနည်းနည်း ရှုံးသွားရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ပိုင်ယုံသည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ စုယွမ် ဤမျှ ကံကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ အရှုံးပေါ်သော အရောင်းအဝယ်တစ်ခုကို လုပ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပြဿနာကို လာရောက်ရှင်းလင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် အလွန်ကြီးမားသော အရှုံးကို ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်တော့ချေ။

"ဦးလေးပိုင်... ဦးလေး ဖုန်းဆက်တာ နောက်ကျသွားပြီ... ကျွန်တော် အဲဒီမြေကွက်ကို ရောင်းလိုက်ပြီ..."

ပိုင်ယုံ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်သည် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ အရှုံးခံပြီး ရောင်းရမည် ဟုတ်လော။ ထိုသို့ဖြစ်ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဟင်... ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးသွားတာလား... ဘယ်လိုလဲ... သန်းနည်းနည်း ရှုံးသွားလား... ပိုက်ဆံအများစုကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပါ... အရင်းကျေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး..."

ပိုင်ယုံက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား... တကယ်တော့ ကျွန်တော် အရင်းမကျေပါဘူး... ကျွန်တော် ယွမ် ဆယ့်ရှစ်သန်းနဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ... ပြီးတော့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ယွမ် သန်းတစ်ရာလောက်နဲ့ ပြန်ရောင်းလိုက်တယ်... သိပ်အများကြီးတော့ မမြတ်လိုက်ပါဘူး..."