အခန်း ၄၀
Vol. 4 Ch. 40
အခန်း (၄၀) ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းခြင်း
လင်ကျန်းဟိုတယ်ရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လူအားလုံးသည် အလျင်အမြန် နေရာယူလိုက်ကြလေသည်။
ကျန်းဇီဟောင်သည် သဘာဝကျကျပင် အာရုံစိုက်မှုအခံရဆုံး နေရာတွင် ထိုင်ရန် တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။
"ယန်ယန်... ငါ့ဘေးမှာ လာထိုင်လေ..."
ကျန်းဇီဟောင်က ဝမ်ယန်အား ပြောလိုက်၏။
ထိုအချိန်၌ ဝမ်ယန်သည် အတွေးလွန်နေပုံရပြီး ကျန်းဇီဟောင်၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း သွားမထိုင်ခဲ့ချေ။
"အချစ်... ဒီနေရာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်..."
ဝမ်ယန်က စုယွမ်၏ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းဇီဟောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်၏။ လေအေးပေးစက်နှင့် ပိုနီးသော်လည်း ထိုနေရာမှာ အထူးတလည် ကောင်းမွန်နေခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် စုယွမ်က ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေလေသည်။
ရုတ်တရက် ဝမ်ယန် ဘာလုပ်ချင်သည်ကို ကျန်းဇီဟောင် သိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် စုယွမ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာနေပြီးနောက် သူ့ကို အရှက်ခွဲရန် အခွင့်အရေးယူချင်နေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယန်ယန်သည် ဖြူစင်ပြီး လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း စုယွမ်က သူမအတွက် ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မသုံးခဲ့ချေ။ ယခုအခါတွင် သူသည် အရှက်ခွဲခံရရန် သေချာပေါက် ထိုက်တန်ပေသည်။
"ဟားဟား... ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါတို့ ဒီမှာပဲ ထိုင်ကြတာပေါ့..."
ကျန်းဇီဟောင်သည် အလျင်အမြန် လာရောက်၍ စုယွမ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စုယွမ်အား တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်နေခဲ့၏။
သို့သော် စုယွမ်ကမူ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။
"စုယွမ်... မင်း အလုပ်မြန်မြန်ရှာသင့်တယ်နော်... မဟုတ်ရင် ဝင်ငွေမရှိဘဲ မိဘတွေကို မှီခိုနေရသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့..."
ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းဇီဟောင်သည် စုယွမ်အား အလေးအနက် အကြံပေးတော့သည်။
"မင်းက ငါ့လို ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီ ၅၀၀ စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်မရနိုင်ပေမဲ့ စားပွဲထိုး ဒါမှမဟုတ် အရက်စပ်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအဖြစ်တော့ အလုပ်ရနိုင်သေးတာပဲလေ..."
"လူတွေက အရမ်းကြီး မျှော်မှန်းချက် မကြီးသင့်ဘူး..."
စုယွမ်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်၏။ ယခုအချိန်၌ သူ အလုပ်ရှာရန် မလိုအပ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း ကျန်းဇီဟောင်၏ အလုပ်ကိုမူ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပေသည်။
ဘယ်လိုကုမ္ပဏီမျိုးက သူ့ကို အလုပ်ခန့်ထားတာလဲ...
"ကျန်းကြီး... ငါ့အတွက်တော့ ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး... ငါ ပိုပြီး သိချင်နေတာက မင်းက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီ ၅၀၀ စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ အမြဲပြောနေပေမဲ့ ဘာလို့ ကုမ္ပဏီနာမည်ကို တစ်ခါမှ မပြောရတာလဲ..."
"မင်း တကယ်တော့ ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေပြီး မင်းရဲ့ ရာထူးက ဘာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်နေတာ..."
စုယွမ်က ကျန်းဇီဟောင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အာ..."
ကျန်းဇီဟောင်သည် စုယွမ်က ဤသို့ ပြန်လည်ချေပမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားခဲ့လေ၏။
"ငါက အမြဲတမ်း သိုသိုသိပ်သိပ် နေလေ့ရှိတယ်... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အားလုံးက ယေဘုယျလောက် သိရင် လုံလောက်ပါပြီ... အများကြီး သိဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး..."
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီ ၅၀၀ စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တာပါ..."
ကျန်းဇီဟောင်က သူ၏မျက်လုံးထဲမှ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ဤကောင်လေးသည် သူ၏အလုပ်ကိုပါ လိမ်လည်ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း စုယွမ် သိလိုက်ပေ၏။
"စုယွမ်... မင်းက ဒီအကြောင်းကို မပြောချင်ဘူးဆိုတော့ ငါတို့ အခုလောလောဆယ် မပြောသေးဘူးလေ..."
"အချိန်ကိုကြည့်ဦး... ဟင်းတွေ ချပေးသင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."
"စားပွဲထိုး... ဒီကို လာပါဦး..."
ကျန်းဇီဟောင်က အိမ်ရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူ ခေါ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်မှ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပြုံးလျက် ဝင်လာခဲ့၏။ သူ၏ အမူအရာသည် သာမန် စားပွဲထိုးတစ်ဦးနှင့် ကွာခြားနေပေသည်။
"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း... ကျွန်တော် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ ခင်ဗျာ..."
ကျန်းဇီဟောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ငါ မှာထားတဲ့ ဟင်းတွေ ချပေးလို့ရပြီ..."
"ဒီမှာ VIP အသင်းဝင်ကတ်..."
ကျန်းဇီဟောင်က အမျိုးသားထံ ကတ်တစ်ကတ် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း..."
"ကျွန်တော်က ဒီဟိုတယ်ရဲ့ မန်နေဂျာပါ... လူကြီးမင်းတို့ ဒီနေ့ညအတွက် အကုန်အကျခံစရာ မလိုဘဲ အခမဲ့ ဧည့်ခံပေးမယ်လို့ အခုလေးတင် အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားပါတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က သောက်စရာတွေကိုလည်း အခမဲ့ စီစဉ်ပေးသွားမှာပါ..."
"လူကြီးမင်းတို့အတွက် ကျွန်တော် အကုန်လုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်... ပြီးတော့ လူကြီးမင်းရဲ့ အသင်းဝင်ကတ်ထဲကိုလည်း အမှတ်တွေ ထည့်ပေးသွားပါမယ်..."
မန်နေဂျာသည် စကားပြောဆိုပြီးနောက် အသင်းဝင်ကတ်ကို ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။
"ဘုရားရေ... အခမဲ့တဲ့... အစ်ကိုဇီဟောင်... အစ်ကိုက တကယ်ကို သြဇာကြီးမားတာပဲ..."
"အရမ်းမိုက်တယ်ကွာ... လင်ကျန်းဟိုတယ်ကတောင် အစ်ကိုဇီဟောင်ကို အခမဲ့ ဧည့်ခံတယ်ဆိုတော့... အစ်ကိုက အရမ်း အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ..."
"ဒါ အစ်ကိုဇီဟောင်ရဲ့ သြဇာအာဏာပဲ... ငါတို့တော့ မယှဉ်နိုင်ဘူး..."
"အစ်ကိုဇီဟောင်... ဘာလို့ သူတို့က အခမဲ့ ဧည့်ခံတာလဲ..."
မန်နေဂျာ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြပေ၏။
လင်ကျန်းဟိုတယ်သည် ကျန်းချန်ရှိ နာမည်ကြီး ဟိုတယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခမဲ့ ဧည့်ခံခံရရန်မှာ အဆက်အသွယ် ကောင်းကောင်း ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။
"အော်... ဟိုတယ်ပိုင်ရှင်က ငါ့သူငယ်ချင်းလေ..."
ကျန်းဇီဟောင်ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့် ဟိုတယ်ပိုင်ရှင်ကိုမျှ မသိကျွမ်းသလို အခမဲ့ ဧည့်ခံခံရမည်ကိုလည်း ဝေလာဝေးပင်။
အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သဖြင့် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ချေ။
သူတို့က သူ BMW မောင်းလာတာကို မြင်လို့ သူ့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်နေတာများလား...
ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့က ဒီလိုပြောလာမှတော့ သူ လက်ခံလိုက်ရုံပေါ့။
ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲလေ။
"အဟမ်း... အားလုံးပဲ ဒီနေ့ စိတ်ကြိုက် စားသောက်ကြ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုတယ်ပိုင်ရှင်က ငါ့သူငယ်ချင်းဆိုတော့ မင်းတို့ စားချင်တာစား ပိုက်ဆံမကုန်ဘူး..."
ကျန်းဇီဟောင်က ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။
"စုယွမ်... မင်းလည်း အားနာမနေနဲ့... ငါ့မှာ ဒီစွမ်းရည် ရှိပါတယ်..."
ကျန်းဇီဟောင်က စုယွမ်အား အနည်းငယ် ရန်စလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
စုယွမ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။
မကြာမီမှာပင် ဟင်းလျာများအားလုံး ချပေးပြီးသွားသည်။ ဟင်းလျာများ အပြည့်တင်ထားသော စားပွဲကိုကြည့်ကာ စုယွမ်သည် အားနာမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အားရပါးရ စတင်စားသောက်လေတော့၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒါက သူ့ပိုက်ဆံမှ မဟုတ်တာ။
"မင်း စားနေတဲ့ပုံကြီးကိုလည်း ကြည့်ဦး..."
ကျန်းဇီဟောင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ခြောက်နာရီ လေးဆယ်ခန့်တွင် တံခါးပွင့်လာပြီး စောစောက မန်နေဂျာ ဝင်လာခဲ့၏။ သူသည် ကျန်းဇီဟောင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးချန်က လူကြီးမင်းကို ဂုဏ်ပြုစကားဆိုချင်လို့ပါ..."
ကျန်းဇီဟောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားလေ၏။ ဤဟိုတယ်မှ သူဌေးချန်က သူ့ကို ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းချင်သည် ဟုတ်လား...
ဘုရားရေ...
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းသည်လည်း မှင်တက်သွားကြပေသည်။
"ဒါ လင်ကျန်းဟိုတယ်က သူဌေးချန်လေ... ပိုင်ဆိုင်မှု အနည်းဆုံး ဘီလီယံချီရှိတဲ့ သူဌေးကြီးကွ..."
"ကျန်းဇီဟောင်ကတော့ အမြင့်ကြီးကို တက်လှမ်းနေပြီပဲ..."
"ကျန်းဇီဟောင်ရဲ့ အစစ်အမှန် သရုပ်မှန်က ဘာလဲ...
တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက ဘာလို့ အဲဒီလောက် သိုသိုသိပ်သိပ် နေခဲ့တာလဲ..."
"အရမ်း အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်... ကျန်းဇီဟောင်က လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်ကျန်းဟိုတယ်က သူဌေးချန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလို အလွယ်တကူ ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းလေ့ မရှိလို့ပဲ..."
လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဆွေးနွေးနေကြ၏။
"အင်း..."
ကျန်းဇီဟောင်က သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ပြင်ရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေလေတော့သည်။ လင်ကျန်းဟိုတယ်မှ သူဌေးချန်က သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းမည်တဲ့...
ဒါက ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးပဲ...
သူ သေချာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်...
ကျန်းဇီဟောင်သည် အရက်တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ ကိုင်ထားရင်း တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူဌေးပုံပေါက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးတို့သည် အရက်ခွက်ကိုယ်စီကိုင်ကာ ပြုံးလျက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
စုယွမ်သည်လည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် သူလုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့အား ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ် လား...
စုယွမ်က အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
"ဟိုမှာ စုယွမ်ပဲ..."
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်ရှိရာဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းဇီဟောင်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး အရက်ခွက်ကိုင်ထားသော လက်မှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ရီနေခဲ့လေ၏။
ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦး အနီးသို့ မရောက်လာမီမှာပင် ကျန်းဇီဟောင်သည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ၎င်းတို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော်က ကျန်းချန် ဒေသခံ ကျန်းဇီဟောင်ပါ... လက်ရှိမှာ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီ ၅၀၀ စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်..."
ကျန်းဇီဟောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဟင်..."
သူဌေးချန်သည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်အား ကြည့်လိုက်သည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်ကိုယ်တိုင်လည်း အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။ ၎င်းတို့သည် စုယွမ်ကို ဂုဏ်ပြုစကားဆိုရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤသူက မည်သူနည်း။
"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာကျန်း... ကျွန်တော်တို့က မရင်းနှီးဘူး မဟုတ်လား..."
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အာ..."
"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဂုဏ်ပြုစကားပြောဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား..."
ကျန်းဇီဟောင်က မန်နေဂျာကို ကြည့်လိုက်၏။
ဤအချိန်၌ မန်နေဂျာမှာ ပြာယာခတ်နေလေပြီ။ သူ ပထမဆုံး ဝင်လာစဉ်က ကျန်းဇီဟောင်၏ မောက်မာသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူဌေးချန် ပြောသော စုယွမ်ဆိုသူမှာ သူဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုတော့ အကုန် ရှုပ်ကုန်ပြီ...
"တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာကျန်း... ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့မိလို့ပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးချန်နဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က မစ္စတာစုယွမ်ကို ဂုဏ်ပြုစကားပြောဖို့ ရောက်လာတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဖယ်ပေးပါဦး..."
ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတွင်းရှိ အကြည့်အားလုံးသည် စုယွမ်ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြပေ၏။
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
ဘီလီယံချီ ချမ်းသာသော လင်ကျန်းဟိုတယ်မှ သူဌေးချန်က စုယွမ်ကို တကယ်ကြီး ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းတော့မည်တဲ့လား...
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…