အခန်း (၆၂၃-၆၂၄)

အခန်း (၆၂၃) - အနှောင့်အယှက်

"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ ရူးသွပ်သူလဲ၊ ဒီဆေးအသင်းမှာ လာပြီး ရန်ရှာရဲရတာ။ 'သေခြင်းတရား' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတောင် ဘယ်လိုရေးရမှန်း မသိတော့ဘူးလား" ဟု ပဉ္စမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်က အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ရုမှာလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေမိသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာရန်ပင် မရဲတော့ချေ။

"ကျွန်တော်က ကွမ်းဟိုင်ကို ရှာချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ တခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ အခု ဖြစ်ပျက်နေတာတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ဆန္ဒနဲ့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ပခုံးတွန့်ပြရင်း အားမလိုအားမရ ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်ရဲ့ နာမည်ကို မင်းလိုလူက တိုက်ရိုက် ခေါ်ဝေါ်ရဲတယ်ပေါ့" ဟု ပဉ္စမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်က တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"တင်း၊ ဒူယန်၏ ဒေါသ +၆၆"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ စိတ်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော အသိပေးချက်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒူယန်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ကျွန်တော် ကွမ်းဟိုင်ကိုပဲ ရှာချင်တာပါ။ ခင်ဗျားသာ သူ့ကို ခေါ်ပေးလိုက်ရင် အရာအားလုံး ပြီးပြတ်သွားမှာပါ။ ဘာလို့ အားလုံးကို ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စကားများနေသေးတယ်ပေါ့။ ညီအစ်ကိုတို့၊ ဒီရူးသွပ်သူကို ဖမ်းဆီးပြီး အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်ရှေ့ကို ခေါ်သွားကြစမ်း" ဟု ဒူယန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမား တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် မည်သူမျှ အကာအကွယ် စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားသော မူလချီစွမ်းအင်တို့မှာ သိသာထင်ရှားသော အားအင်များ ရှိနေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် ကွမ်းဟိုင်ကို ရှာတွေ့ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော မရိုးမရွ ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းထံမှ မိုးကြိုးပမာ လျင်မြန်သော အလင်းတန်း သုံးခုမှာ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံထွက်သွားလေသည်။

တစ်သက်မှတ်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုအလင်းတန်း သုံးခုမှာ ဒူယန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် စုစည်းသွားသည်။

သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမား တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးသည်နှင့် ရင်ဘတ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရင်ဘတ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသည့် ဒဏ်ရာကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

ဒူယန်သည် သူ၏ ဘဝသက်တမ်း တစ်လျှောက်တွင် ဤသို့သော ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေသော ပျံသန်းသည့် ဓားငယ် သုံးစင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည့်အခါ အကယ်၍ သူသာ ရွေ့လျားလိုက်မိပါက ဓားငယ်တို့သည် သူ၏ လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။

သိုင်းသမား တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကာ ညည်းတွားနေကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ အနည်းငယ် ပို၍ အားသုံးပြီး လှီးဖြတ်လိုက်ပါက သူတို့သည် အသံပင် ထွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"အခုတော့ ကွမ်းဟိုင်ကို ကျွန်တော့်အတွက် ခေါ်ပေးနိုင်ပြီလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခေါ်ပေးပါ့မယ်၊ ခေါ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဒူယန်က ထိတ်လန့်တကြား ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ပျံသန်းနေသော ဓားငယ် သုံးစင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော ယန်ရုမှာမူ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

"အာဟိုင်၊ အဲဒါ ဘယ်လိုပညာရပ်လဲ၊ အရမ်းကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယန်ရု၏ နားနားသို့ ကပ်၍ "မင်း မပြောနဲ့ဦးလေ။ ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် အကုန်ပြောပြမယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရုမှာ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒူယန်သည် လူခေါ်ရန် ပြန်လှည့်မည်အပြုတွင် အတွင်းဘက်မှ အကြီးအကဲ နှစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူတို့ထဲတွင် အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်လည်း ပါဝင်နေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေရတာလဲ" ကွမ်းဟိုင်က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အေးစက်စက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဒူယန်က ချက်ချင်းပင် အပြစ်ကင်းသည့် ပုံစံဖမ်းကာ "အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်၊ အကြီးအကဲ ဝူယင်၊ ကျုပ်တို့အတွက် တရားမျှတမှု ဆောင်ရွက်ပေးကြပါဦး။ အဲဒီလူက အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်ကို ရှာချင်တယ်လို့ ပြောပြီး ကျုပ်ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကွမ်းဟိုင်မှာမူ ဒူယန်၏ စကားကို နားထောင်နေပုံ မရပေ။ သူသည် ထိုလူငယ်ကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်နေမိသည်။

"ဆရာသခင်၊ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ" ကွမ်းဟိုင်က အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားသော ဟန်ပန်ဖြင့် အမြန်ပြေးလာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဒူယန်သည် သူ အမြင်မှားနေသည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးတို့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မြင့်မြတ်ပြီး ဩဇာကြီးမားသည့် အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်သည် မည်သို့ဖြစ်၍ ဤသို့ ဖြစ်သွားရသနည်း။

ထိုမျှမက... 'ဆရာသခင်' ဟု ခေါ်လိုက်သည်ပေါ့။

ကွမ်းဟိုင်နှင့်အတူ ထွက်လာသည့် ဝူယင်ကလည်း ထိုလူငယ်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေလေသည်။

အကြောင်းမှာ ကွမ်းဟိုင်သည် ရုံးချုပ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်မှစ၍ ဤလူငယ်အကြောင်းကို ချီးကျူးစကားများ ပြောဆိုနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို တစ်ခုခု ရှာစရာရှိလို့ ရောက်လာတာပါ။ ဒီလူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အထဲ မဝင်ခိုင်းသလို သတင်းလည်း ပို့မပေးကြဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပိန်ချောင်ချောင်တွေလို့ အထင်သေးပြီး သူတို့ မနိုင်တဲ့အခါ လူအင်အားထပ်ခေါ်ကြလို့... နောက်ဆုံးတော့ ဒီလို ဖြစ်ကုန်တာပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ 'ငါကတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ငါလည်း အရမ်း ဒုက္ခရောက်တာပဲ' ဟူသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကွမ်းဟိုင်သာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စရိုက်ကို မသိပါက ဤသည်မှာ လူတစ်ဦးက လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အနိုင်ကျင့်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဟုသာ ထင်မြင်မိလိမ့်မည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကွမ်းဟိုင်သည် သူ၏သခင်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင်သာ ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မူလချီစွမ်းအင် မရှိဘဲ လူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဤမျှ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့က ဆရာသခင်ကို ပိတ်ပင်ရဲတာ သူတို့အမှားပဲ။ မင်းတို့ အောက်ကိုသွားပြီး အပြစ်ပေးခံလိုက်ကြ။ မင်းတို့မှာ မျက်စိရှိလျက်နဲ့ ထျန်းတောင်ကို မမြင်နိုင်ကြဘူး" ဟု ကွမ်းဟိုင်က ဒူယန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဒူယန်သည် ဤရလဒ်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ "အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်၊ ကျုပ်တို့က ဆေးအသင်းကို ကြိုးစားပမ်းစား စောင့်ရှောက်နေတာပါ" ဟု ဒူယန်က အမှန်တရားကို ငြင်းခုံလိုက်သည်။

ကွမ်းဟိုင်မှာမူ ဒူယန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားမထောင်ဘဲ နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် "မင်းတို့က ငါ့ဆရာသခင်ကို ပိတ်ပင်ရုံတင်မကဘဲ ထိခိုက်အောင်ပါ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ငါ့သခင်မှာသာ စွမ်းအား အနည်းငယ် မရှိခဲ့ရင် သူသာ ဒီအချိန်မှာ မြေပြင်ပေါ် လဲနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဒူယန်၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ထိုလူငယ်ကို ကျားကို ကြောက်သကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

ကွမ်းဟိုင်က ဤမျှထိ ကာကွယ်ပေးနေရလောက်အောင် ဤလူငယ်မှာ မည်သည့် နောက်ခံရှိပါသနည်း။

"ဟားဟားဟား၊ ကွမ်းဟိုင်၊ မင်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီပေါ့။ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ သခင်အဖြစ်နဲ့ လက်ခံလိုက်တာလား" ဝူယင်က ရှေ့သို့ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလာပြီး လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမြစ်မဲ့ကျွန်းများတွင် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ လေးဦးသာ ရှိသော်လည်း ထိုလေးဦးအကြားတွင် ဆက်ဆံရေးမှာ မပြေပြစ်ဘဲ ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝူယင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သိုင်းအဆင့်မှာ အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ လေးဦးအကြားတွင် ထူးချွန်သူ ဖြစ်နေသည်။

"ဝူယင်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့။ ငါ့သခင်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက မင်းလိုလူမျိုး နားလည်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကွမ်းဟိုင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ကွမ်းဟိုင်၊ မင်း တကယ်ပဲ အိုသွားပြီပဲ။ နောက်ကျရင် မင်းနေရာကို တစ်ယောက်ယောက်က အစားထိုးလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု ဝူယင်က မရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝူယင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာသည်။

သူ၏ တပည့်အနိုင်ကျင့်ခံရသည့်အခါ သခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏တပည့်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

"သူ့နာမည်က ဘာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝူယင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"တရာသခင်ကို တင်ပြရရင် သူ့နာမည်က ဝူယင်ပါ။ သူကလည်း ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ၏ စရိုက်က သိပ်မကောင်းဘူး" ဟု ကွမ်းဟိုင်က အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အော်၊ ဝူယင်ပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝူယင်ကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လူငယ်လေးလို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော့် တပည့်ကို အိုကြီးအိုမလို့ ခေါ်တယ်။ ခင်ဗျားမှာလည်း ဘာမှ ထူးခြားမနေပါဘူး။ ပညာရပ်က ညံ့ပေမဲ့ ပါးစပ်ကတော့ အတော်လေး စူးရှတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်၊ ကောင်းပြီ။ မင်း ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့" ဝူယင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ "ကွမ်းဟိုင်ကတောင် မင်းကို မကာကွယ်နိုင်ဘူးလို့ ငါပြောလိုက်မယ်"

"ကြောက်လိုက်တာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တုန်ယင်နေဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီးမှ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ကာ ဝူယင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား မကျေနပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ကြမလား"

"စမ်းကြည့်မယ် ဟုတ်လား" ဝူယင်က မျက်လုံးတို့ကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် လူငယ်တစ်ဦးကိုပင် မနိုင်နိုင်ဘဲ ရှိလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

အခန်း(၆၂၄)

ဆေးဖော်စပ်သူတို့၏ သဘောတရားအရ သိုင်းသမားများက လက်သီးဖြင့် အငြိုးအတေးကို ဖြေရှင်းကြသော်လည်း ဆေးဖော်စပ်သူများကမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့်သာ အနိုင်အရှုံးပေးကြရစမြဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဆေးဖော်စပ်သူလောက၌ အားလုံးလက်ခံထားကြသည့် နိယာမပင်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအနေဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သည့်ပညာဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုခြင်းမရှိပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ကြလေ့ရှိသည်။

ဤနည်းလမ်းမှာ ပိုမိုရိုးရှင်း၍ အနိုင်အရှုံးကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ တဟုန်ထိုး ပန်းထွက်လာသလို ဝူယင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ယ

ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှစ်ခုသည် ကျောက်တုံးကြီးနှစ်ခု တိုက်မိသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကြတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး ဝူယင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာမူ အလွန်ဆုံးထားသော်လည်း ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသည်။

ရလဒ်မှာမူ ထင်ရှားလှပေသည်။

ဝူယင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ရိုက်ခတ်မိသည့်အခါ သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ခါသွားကာ စိတ်အာရုံတို့ ဝေဝါးသွားပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝေဒနာတို့မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဝူယင်းမှာ သူ၏ဝိညာဉ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက်ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်လဲကျသွားတော့သည်။

ဤအချိန်၌ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တို့ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ လက်သန်းလေးလောက်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့အခါမှ ငါ့ဆီ လာစကားပြောပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "မင်းလိုလူမျိုးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးလျှော့သလို ခံစားရတယ်"

စကားအဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကွမ်းဟိုင်ကမူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်မှ ကပ်ပါသွားသည်။

ကွမ်းဟိုင်မှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ကျမှုကြောင့် ဝူယင်း၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို အမြဲခံနေခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုကြောင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တကယ့်ကို အညှိုးကျေနပ်မှု ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုယန်က ဝူယင်းအား ထူပေးရန် အမြန်ပြေးသွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝူယင်းမှာ အားအင်မရှိစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်တို့မှာ ခဲဖြင့် ပြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"သွားစမ်း၊ ဒီလူရဲ့ နောက်ကြောင်းကို သေချာစုံစမ်းခဲ့ကြ!" ဝူယင်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် မိန့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အကြီးအကဲ"ဒုယန်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ကွမ်းဟိုင်တို့လမ်းမပေါ် ရောက်လာပြီး ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ ကွမ်းဟိုင် မင်း ပြန်သွားပြီး ငါ့အကြောင်း ပြောပြမယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား၊ ငါ့အကြောင်း ဘာတွေများ ပြောခဲ့မိသေးလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကွမ်းဟိုင်က ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ကာ "သခင်၊ သခင်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ပညာက ထူးချွန်လွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော် သခင်ကို ဆေးခန်းမအသင်းမှာ အနည်းဆုံး အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် အကြံပြုချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေပြီဆိုပြီး သဘောမတူခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကွမ်းဟိုင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ချွေရုံ၏ စေတနာမှာ ကောင်းမွန်ကြောင်း သူ သိရှိပေသည်။

"ရပါတယ်၊ ငါက နာမည်ဂုဏ်သတင်းကိုမှ မက်မောသူမဟုတ်တာ။ နောက်ခါ ဒီလိုမျိုးတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ငါသင်ပေးထားတာတွေကိုသာ ကြိုးစားကျင့်ကြံ၊ မကြာခင် သူတို့ကို မင်း ကျော်တက်သွားမှာပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

"နားလည်ပါပြီ ဆရာသခင်။ ဒီလူတွေက ဆရာသခင်ရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားကို မသိကြသေးတာပါ။ နောက်ကျမှ သူတို့ နောင်တရကုန်လိမ့်မယ်" ကွမ်းဟိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ့အပေါင်းအပါတို့မှာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းတစ်ခု၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှာ ဖူပင်းကျွန်း၏ အကြီးဆုံးကုန်သည်ကြီးများအသင်း ဖြစ်သော ဖူပင်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထားသဖြင့် ကြီးမားသော ကုန်သည်ကြီးများအသင်း တစ်ခု၏ လက္ခဏာကို ဆောင်နေပေသည်။

ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချွေရုံတို့မှာ အတွင်းသို့ ဝင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ချွေရုံ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်မှာ အမြန်ပြေးလာ၍ နှုတ်ဆက်သည်။

အဆင့်ငါး ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်နှင့် ရင်းနှီးမှု ရရှိပါက သူတို့၏ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင်၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့များ ရောက်လာရတာလဲရှင့်" ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးက ပြုံး၍ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ကွမ်းဟိုင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အေးဆေး လှည့်ကြည့်ရုံပါပဲ။ မင်းအလုပ်မင်းလုပ်ပါ၊ လိုအပ်တာရှိရင် ငါ ခေါ်လိုက်ပါမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ ကွမ်းဟိုင် အေးဆေးသာ ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်ရှင်" ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးက အမြန်ပြန်ဖြေပြီး သူတို့၏ အနောက်ဘက် အနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် အနားမှာ မနေတော့ရန် သဘောတူထားသော်လည်း ကွမ်းဟိုင် လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ရှာမတွေ့မည် စိုးသဖြင့် သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါနေခဲ့သည်။

"မဆိုးဘူး၊ မင်းက ဖူပင်းကျွန်းမှာ နာမည်ကြီးတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

ကွမ်းဟိုင်က နှိမ့်ချဟန်ဖြင့် လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ "ဆရာသခင်ကလည်း၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲဗျာ။ ဆရာသခင်သာ တကယ့်စွမ်းအားကို ပြသလိုက်ရင် ဒီတပည့်က ယှဉ်တောင် ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ထားပါတော့၊ မင်း ငါ့ကို ချီးကျူးစရာ မလိုပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။ သို့သော်လည်း ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကိုယ့်ဘေးတွင် ချီးကျူးပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်းမှာလည်း အတော်လေး နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူတို့သုံးယောက်မှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရောင်းချသည့် နေရာသို့ တန်း၍ သွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဤနေရာတွင် ရောင်းချနေသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ ချွေရုံ စုဆောင်းထားသည်ထက်ပင် ပို၍ များပြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ လိုအပ်နေသည့် ဆေးပင်အမျိုးအစား တစ်ဒါဇင်ကျော်ပင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ဤဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အတော်ပင် မြင့်မားလှသည်။

အဖိုးတန်ဆုံးအပင်များမှာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းပင် ပေးရမည်ဖြစ်ရာ အမှန်ပင် ကြီးမားလှသော ပမာဏ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူသာ ရာစုမြက်ပင် ကိုးလှည့်ဆေးလုံး

ကို ဖော်စပ်မည်ဆိုပါက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းခန့် လိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း တွက်ချက်လိုက်သည်။

သို့သော် အောင်မြင်ပါက ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း တစ်စုံလျှင် အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးနှစ်လုံးခန့် ရရှိနိုင်သည်။

အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးတစ်လုံးလျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းဂဏန်း သို့မဟုတ် တစ်သိန်းကျော်ပင် ရောင်းရနိုင်သဖြင့် အကျိုးအမြတ်မှာ ရာခိုင်နှုန်း ရာဂဏန်းအထိ ရှိနေပေသည်။

ဆေးဖော်စပ်သူတို့သည် ရှန်းဝူ တိုက်ကြီး၌ အမြတ်အများဆုံးသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ယန်ရုကို ခေါ်၍ ဖူပင်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးတွင် လက်ရှိအချိန်၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးမျှပင် မရှိကြပေ။

"ဆရာသခင်၊ လိုအပ်တာ တစ်ခုခု တွေ့ရင်သာ ယူလိုက်ပါဗျာ။ ဒီတပည့်မှာ သုံးတောင် မသုံးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်" ချွေရုံမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခက်အခဲကို သတိထားမိဟန်ဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ "ဒီကိစ္စကို မင်း ပူပန်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာများလဲဗျာ၊ ပြောလိုက်ပါ။ ဒီတပည့် လုပ်နိုင်သရွေ့တော့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လုပ်ပေးမှာပါ" ကွမ်းဟိုင်က အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"ရိုးရိုးလေးပါ။ ငါ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို လူသိရှင်ကြား ပြောပေးလိုက်ပါ။ အဆင့်လေး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး၊ အဆင့်ငါး ဆေးလုံးကို ဆယ်တုံး၊ အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးကိုတော့ တစ်ရာပေးရမယ်လို့ ပြောလိုက်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲလောက်တောင် ဈေးပေါတာလား" ကွမ်းဟိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ "ဈေးပေါမှ ဖောက်သည်တွေ စိတ်ဝင်စားမှာပေါ့။ နောက်ပြီး ငါက ဆေးလုံးဖော်စပ်တာ အတော်လေး မြန်တယ်။ မင်းက သတင်းပဲ ဖြန့်ပေးလိုက်ပါ။ နောက်ပြီး အချက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်၊ လာရောက် အပ်နှံသူတွေက သူတို့ဘာသာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ယူလာရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့" ကွမ်းဟိုင်က ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ကာ "ဆေးဖော်စပ်သူကို ဆေးအပ်တဲ့အခါ ဒီအချက်က အမြဲတမ်း လိုအပ်ချက်ပါပဲ" ဟု ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ မနက်ဖြန်ကစပြီး ချွေကျားနဲ့ ချီယန်တို့နဲ့အတူ 'ဝမ်တာ တည်းခိုခန်း' မှာ နေတော့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

ချွေရုံက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါဆရာသခင်၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်မှာ ဖောက်သည်တွေ တရိပ်ရိပ်နဲ့ လာမယ်ဆိုတာ အာမခံပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းကိုပဲ အားကိုးတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

သူတို့သုံးယောက်မှာ ပင်လယ်ပြင်ရှိ ပုလဲလုံးလေးကဲ့သို့သော ဤကျွန်းကို ညနက်သန်းခေါင်အထိ လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးမှ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။

နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အသိအမှတ် မပြုသည့်အတွက် စိတ်တိုနေသော ကွမ်းဟိုင်မှာ ထိုနေရာသို့ ပြန်၍ မနေတော့ပေ။

လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ချီယန် ဘာကြောင့် မရှိနေသလဲ၊ ဘယ်သွားသလဲဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သို့သော် သူ၏ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချီယန် ဘယ်ရောက်နေသလဲဆိုတာကို သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော ရနံ့သင်းပျံ့နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သွေးကြောတို့ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စီးဆင်းစေခဲ့တော့သည်။