အခန်း (၆၂၇-၆၂၈)

အခန်း (၆၂၇) ယီဟုန်ကွမ်း

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးလုံးများကို နာရီပေါင်းများစွာ အဆက်မပြတ် ဖော်စပ်နေပြီး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချွေကျား၏ စိတ်နှလုံးမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ပင် ထုံကျဉ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦးသည် တစ်နေ့လျှင် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးမျှသာ ဖော်စပ်နိုင်လျှင်ပင် အလွန်အစွမ်းထက်သူဟု သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုမူ သာမန်သတ်မှတ်ချက်များဖြင့် ချိန်ထိုး၍ မရနိုင်ပေ။

“ငါတို့ရဲ့ ဆရာသခင်က လူသားအစစ်အမှန် ဟုတ်ပါ့မလား” ဟု ချွေကျားက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ချီယန်အား တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချီယန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း ချွေကျားနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး အံ့အားသင့်လွန်း၍ ထုံကျဉ်နေမိသည်။

“ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ”

“ငါ အခုမှပဲ ဘာကြောင့် သခင်ကို တပည့်ခံခဲ့တာလဲဆိုတာကို နားလည်တော့တယ်” ဟု ချွေကျားက နောင်တတရားများဖြင့် ရေရွတ်မိသည်။

အမှန်မှာ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချိန်က လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း နားလည်ပြီ။ အခုကြည့်ရတာ ငါတို့ တကယ့်ကို ကံကောင်းပြီး အမြတ်ကြီး ထွက်လာတာပဲ” ဟု ချီယန်က ဆိုသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေကြချိန်တွင် တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်၌ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသူများမှာမူ ပြောမပြတတ်အောင်ပင် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် တည်းခိုခန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်ကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်ပါလိမ့်မည်နည်းဟု စိတ်ဝင်စားနေကြ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ထံမှတစ်ဆင့် ဆေးဖော်စပ်နေသူမှာ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းမှ ကွမ်းဟိုင်၏ ဆရာသခင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားလေသည်။

ဤသတင်းမှာ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး အံ့ဩစရာ ဖြစ်သော်လည်း သိရှိသူများမှာမူ တိုးတိုးတိတ်တိတ်သာ ထားရှိကြသည်။

သူတို့သည် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဆေးဖော်စပ်သူ လူငယ်လေးမှာ မိမိ၏ အကြောင်းကို လူသိစေချင်ပုံမပေါ်သည်ကို သတိထားမိကြသည်။ အကယ်၍သာ ဤအချက်အလက်ကို ကွမ်းဟိုင်သာ လူသိရှင်ကြား ပြောလိုက်ပါက ကွမ်းဟိုင်၏ အာမခံချက်ဖြင့် လူအများအပြား သူ့ထံသို့ အလုအယက် ရောက်ရှိလာကြလိမ့်မည် မဟုတ်လော။

ဖူပင်းကျွန်းရှိ ကုန်သည်ကြီးများအသင်း နှစ်ခုမှာလည်း စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဆေးလုံးတစ်လုံး၏ တန်ဖိုးမှာ အဆပေါင်းများစွာ တက်သွားနိုင်သည်ကို သိရှိသဖြင့် လူများကို အမြန်ဆုံး တန်းစီစေလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် တည်းခိုခန်းရှေ့ရှိ လူတန်းကြီးမှာ ပို၍ပင် ရှည်လျားလာပြီး လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌမှာ ယီဟုန်ကွမ်း ဖြစ်သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း စတင်တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ သတ္တမမြောက် မျိုးဆက်သစ် ဖြစ်သည်။

ကျွန်းပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်းသော ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူအဖြစ်၊ ထို့ပြင် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ယီဟုန်ကွမ်းမှာ အလွန်ပင် လေးစားမှုကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။

သူသွားလေရာရာတွင် လူတိုင်းက သူ့ကို အလိုလို ခယနေကြသဖြင့် သူလည်း များစွာ ကျေနပ်နေမိသည်။

သို့သော် ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း နာကျင်နေရသည့် အကြောင်းအရာ တစ်ခုရှိသည်။

ကလေးဘဝက မတော်တဆ ထိခိုက်မှုတစ်ခုကြောင့် ယီဟုန်ကွမ်း၏ ယောက်ျားအင်္ဂါမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကြီးထွားမလာခဲ့ပေ။ ဤအကြောင်းကို ယီဟုန်ကွမ်းမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိကြချေ။

အခြားသူများက ယီဟုန်ကွမ်းမှာ အမျိုးသမီးများကို စိတ်မဝင်စားဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသည့် ခါးသီးမှုကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်ပင် ကြောက်ရွံ့စိတ်ဝင်မိတတ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လမ်းမကြီးတွင် ရှည်လျားသော လူတန်းကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်းကြည့်စမ်း” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက စိတ်မသက်မသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ့နောက်မှ ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးမှာ အမြန်ပြေးသွားပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အကြောင်းစုံကို ပြန်လည်သတင်းပို့သည်။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ ဖောင်ဖျက်တည်းခိုခန်းမှာ ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက်က လူတွေကို ဆေးဖော်ပေးနေပါတယ်။ သူက ဈေးနှုန်းလည်း သက်သာသလို အောင်မြင်မှုနှုန်းလည်း အလွန်မြင့်မားနေလို့ လူတွေက သူ့ဆီမှာ ဆေးဖော်ဖို့ တန်းစီနေကြတာပါ” ဟု ထိုဆေးဖော်စပ်သူက ဆိုသည်။

“ဆေးဖော်စပ်တာလား” ယီဟုန်ကွမ်းက ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ စီးပွားရေးကို လာရောက်လုယူခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

သူ ယီဟုန်ကွမ်းကို စိန်ခေါ်ဝံ့သူ မည်သူမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

“သူတို့က ဘယ်အဆင့် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်နေတာလဲ” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက အေးဆေးစွာ မေးသည်။

သူ၏ အမြင်တွင် ထိုဆေးဖော်စပ်သူမှာ စတုတ္ထအဆင့် ဆေးလုံးလောက်သာ ဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့် ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ သူတို့အားလုံးက ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်ဖို့ လာကြတာပါ”

“ဆဋ္ဌမအဆင့် ဟုတ်လား” ယီဟုန်ကွမ်းမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဤကျွန်းပေါ်တွင် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ကို သူကောင်းကောင်း သိသည်မဟုတ်လော။

“သွားမယ်၊ သွားကြည့်ရအောင်” ယီဟုန်ကွမ်းသည် ဖောင်ဖျက်တည်းခိုခန်းဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ဤကျွန်းပေါ်မှ ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ အသစ်စက်စက်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မြင်ကြည့်ချင်သည်။

ဤနေရာမှ တည်းခိုခန်းထိ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် ဝေးသော်လည်း လမ်းပေါ်ရှိ လူတန်းကြီးမှာ ပြတ်တောက်သွားခြင်း မရှိပေ။ လူတစ်ယောက် ထွက်သွားလျှင် နောက်တစ်ယောက်က ချက်ချင်း နေရာဝင်ယူပြီး လူများက ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ တစ်ကြိမ်လျှင် ဆေးလုံးတစ်လုံးသာ ဖော်စပ်မည်ဟု မပြောခဲ့ပါက တန်း၏ ရှေ့ဆုံးမှ လူမှာ ထွက်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အမြတ်အစွန်း သေချာသည့် စီးပွားရေးမျိုးကို မည်သူက မလုပ်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

ယီဟုန်ကွမ်းသည် ဖောင်ဖျက်တည်းခိုခန်း ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးဝတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ချီယန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

“ဒါ ကွမ်းဟိုင်ရဲ့ တပည့် မဟုတ်လား။ သူက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက အေးစက်စွာ မေးသည်။

သူ့နောက်မှ ဆေးဖော်စပ်သူမှာ စုံစမ်းရန် အမြန်ရှေ့တိုးသွားပြီး ထိုအချိန်တွင် ချီယန်သည်လည်း ယီဟုန်ကွမ်းကို သတိထားမိသွားသည်။

ထိုစဉ် ချွေကျားသည်လည်း ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာသည်။ ဆေးလုံးကို ပေးပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယီဟုန်ကွမ်းထံသို့ အတူတူ လျှောက်လာကြသည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌ” သူတို့နှစ်ဦးက လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုကြသည်။

ယီဟုန်ကွမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ။ အတွင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာသခင်လား” ဟု မေးသည်။

ချီယန်နှင့် ချွေကျားတို့က ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းကြသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး ဥက္ကဋ္ဌ၊ အတွင်းမှာ ရှိနေတာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာသခင် မဟုတ်ပါဘူး”

“ကွမ်းဟိုင် မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် ဘယ်သူဖြစ်ရမှာလဲ”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာသခင်ပါ” ဟု ချီယန်က ဆိုသည်။

ယီဟုန်ကွမ်းမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားပြီး မနေ့ညက ကွမ်းဟိုင် လာရောက်တွေ့ဆုံစဉ် ပြောသွားသည့် စကားများကို ပြန်သတိရသွားသည်။

ကွမ်းဟိုင်က အလွန်ကျွမ်းကျင်သည့် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးကို တွေ့ရှိထားကြောင်း၊ သူ့ကို တပည့်ခံထားကြောင်းနှင့် သူ့ဆရာသခင်ကို နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုရန်အတွက် စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် ယီဟုန်ကွမ်းက ကွမ်းဟိုင်၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သည့် ဂုဏ်ပုဒ်များနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမှုတို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ဆေးပညာမှာ အမြစ်မဲ့ကျွန်းများတွင် အမြင့်မားဆုံးဟု ယုံကြည်နေသည်။

တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ကြောင်း လက်တွေ့သက်သေပြနိုင်မည့်သူ ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ငါ အပေါ်ကို တက်ပြီး ကြည့်ချင်တယ်” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

ချွေကျားသည် ခက်ခဲသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆရာသခင်က ဆေးဖော်စပ်နေချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မပေးဖို့ မှာထားပါတယ်” ဟု ချွေကျားက ပြောသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ငါက နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပဲ။ ဆေးဖော်စပ်သူတိုင်းက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာပဲ ရှိရမှာ” ယီဟုန်ကွမ်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။

သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်။

သို့သော် ချွေကျားသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း နေရာမှ မဖယ်ရဲအောင် ရဲရင့်နေသည်။

“ငါ့ရှေ့က ဖယ်စမ်း” ယီဟုန်ကွမ်း၏ ဒေါသမှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အကာအကွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွေကျားကို တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေသည်။

သူသည် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်ရုံသာမက ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပြီး အမြစ်မဲ့ကျွန်းများ တစ်ခုလုံးတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အခြေအနေကြောင့် တန်းစီနေသူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သို့သော် ရောက်လာသူမှာ ယီဟုန်ကွမ်း ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မည်သူမျှ အသံပင် မထွက်ရဲကြတော့ပေ။

ယီဟုန်ကွမ်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီး ကွမ်းဟိုင်လည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” ကွမ်းဟိုင်က အမြန်ရှေ့တိုး၍ မေးသည်။

“ဟွန်း၊ ငါ မလာရဘူးလား။ ငါသာ မလာရင် မင်း ဘယ်လိုလှည့်ကွက်တွေ သုံးနေလဲဆိုတာ ငါ သိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၆၂၈) တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း

ကွမ်းဟိုင်မှာ အလွန်ပင်တွေဝေသွားပြီး “ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ဒီစကားတွေက ဘယ်ကနေရောက်လာတာလဲ။ ကျွန်တော့်ဆရာက လူတွေကို ဆေးဖော်စပ်ပေးပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလေးနည်းနည်း ရှာဖွေချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဒါက ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဘယ်လိုများ သွားပြီးထိခိုက်စေလို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ယီဟုန်ကွမ်းကမူ ကွမ်းဟိုင်နှင့် သူ၏ဆရာတို့၏ လုပ်ရပ်များသည် မိမိ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယင်းနောက်ကွယ်တွင် မပြောပြနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဖယ်စမ်း၊ အဲဒီဆေးပညာရှင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်မယ်” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက အော်ဟစ်ဆုံးမလိုက်သည်။

ကွမ်းဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာကာ “ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတစ်ယောက်အနေနဲ့ လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်မမှန်တာတွေ စွပ်စွဲပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသရေဖျက်တာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူး” ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယီဟုန်ကွမ်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “အသရေဖျက်တာလား။ ကွမ်းဟိုင်၊ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းက မင်းမရှိရင် မလည်ပတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းဟာ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

ကွမ်းဟိုင်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၌ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထူးချွန်ထင်ရှားသည့် အောင်မြင်မှုများ မရရှိခဲ့လျှင်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ယီဟုန်ကွမ်းက သူ၏ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ဖြင့် သူ့အား အသင်းမှ ထုတ်ပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ ကွမ်းဟိုင်၏ရင်ထဲတွင် ဒေါသအမျက်တို့ တောက်လောင်လာတော့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ယီဟုန်ကွမ်း၊ ခင်ဗျားစကားအတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို အဖတ်လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းမှာ ကျွန်တော် မနေတော့ဘူး။ ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်နဲ့ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းကြားက ဆက်ဆံရေး အပြတ်ပဲ” ဟု ကွမ်းဟိုင်က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ပြတ်သားလှသော အသံမှာ အောက်ထပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ တန်းစီနေသူအားလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။

အကြီးအကဲကွမ်းဟိုင်က နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌနှင့် ရန်ဖြစ်ရုံမက အသင်းမှပင် နုတ်ထွက်လိုက်ပြီလော။

“ဘာတွေ ဆူညံနေတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခဏတာအတွင်း မည်သူမျှ ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ လာရောက်မပေးပို့သဖြင့် သူ၏ငွေကြေးအရင်းအမြစ်များ ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အလွန်ပင် စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်နေရသည်။

“ဆရာ” ကွမ်းဟိုင်မှာ အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး “တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ။ ဒီလူက နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ယီဟုန်ကွမ်းပါ။ သူက ဆရာ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုပြီး အတင်းတိုးဝင်လာတာပါ” ဟု ပြောပြလိုက်သည်။

ယီဟုန်ကွမ်းမှာမူ ကွမ်းဟိုင်၏ဆရာသည် ဤမျှငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မင်းက ကွမ်းဟိုင်ရဲ့ ဆရာဆိုတာလား” ယီဟုန်ကွမ်းက အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယီဟုန်ကွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အထင်အမြင်သေးသည့် အကြည့်များဖြင့် “အေးလေ၊ တွေ့ပြီးပြီမလား။ ပြီးတော့ ကွမ်းဟိုင်ကလည်း နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းကနေ ထွက်လိုက်ပြီလို့ ကြားတယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နေရတဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်မျိုး မရှိတော့ဘူးပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း…” ယီဟုန်ကွမ်းမှာ သွားများကိုကြိတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ဒေါသကြောင့် အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့ချေ။

ဤလူငယ်သည် မိမိမှာ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ကြောင်း သိလျက်နှင့်ပင် လေးစားမှုတစ်စက်မျှ မရှိပေ။

“ဘာ ‘မင်း’ လဲ။ ဘာကိစ္စမှ မရှိရင် မြန်မြန်ထွက်သွား။ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာနေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။ ဆေးဖော်ချင်ရင် နောက်ဆုံးမှာ သွားတန်းစီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ယီဟုန်ကွမ်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းထဲကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများအပြားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ရေတွက်ထည့်နေသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

ယင်းမှာ ငွေကြေးချမ်းသာသည့် သူဌေးသစ်တစ်ဦး၏ မြင်ကွင်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ငါကြည့်လိုက်မယ်။ ငါ့အတွက် ဆေးတစ်လုံး ဖော်ပေး” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ယီဟုန်ကွမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်မလား။ ဆေးဖော်ချင်ရင် နောက်ဆုံးမှာ သွားတန်းစီလို့။ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေရုံနဲ့ တန်းကျော်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သေချင်နေတာပဲ”

ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအမျက်တို့ တောက်လောင်လာသည်။ သူသည် ဤမျှအရှက်ခွဲခံရဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး အမြစ်မဲ့ကျွန်းများပေါ်တွင် ဝင်ထွက်သွားလာခွင့် ရရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူ့အား အော်ဟစ်နေသည်မှာ အနာဂတ်တွင် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို မည်သို့ထိန်းသိမ်းနိုင်တော့မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ယီဟုန်ကွမ်းသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဤရုန်းရင်းဆန်ခတ် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး ယင်းစွမ်းအားမှာ သူတို့ရှိနေသည့် တည်းခိုခန်းကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည့် အရှိန်အဝါရှိသည်။

အခြေအနေများ ရှုပ်ထွေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကွမ်းဟိုင်က ချက်ချင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးချောင်းမှာ ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုဓားမြှောင်သုံးချောင်းမှာ မမြင်နိုင်လောက်အောင် ပါးလွှာသော်လည်း ယင်းတို့မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အေးစက်စက် အရှိန်အဝါက လူတို့၏ရင်ထဲအထိ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ကွမ်းဟိုင်က သူ၏ဆရာကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ငြိမ်သက်အေးဆေးစွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေ့က ဆရာသည် ဤအလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးချောင်းကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ အစောင့်များကို အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မပါဘဲ ဆရာက ဤဓားမြှောင်များကို မည်သို့လှုပ်ရှားစေသနည်းဟု ကွမ်းဟိုင်က မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ယီဟုန်ကွမ်းမှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးချောင်းကြောင့် ခဏတာ ကြောင်အသွားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ရင်ထဲ၌ မီးတောက်လောင်သည့်အလား ပိုမိုပြင်းထန်သည့် ဒေါသများ တောက်လောင်လာတော့သည်။

ကိုယ်တွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုတစ်စက်မျှမရှိသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူ့အား အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးချောင်းဖြင့် ကြောက်လန့်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေကြီးပေါ်တွင် ပစ်ပေါက်ပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“သေစမ်း” ဒေါသအမျက်ကြောင့် မျက်စိကွယ်နေသော ယီဟုန်ကွမ်းသည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် အလင်းလုံးတစ်လုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး ကွမ်းဟိုင်၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဤစွမ်းအားကို သူ မကာကွယ်နိုင်မှန်း ကွမ်းဟိုင် သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်စိကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဆရာ့အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်ပေးလိုက်ရသည်မှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ယနေ့လုပ်ရပ်များသည် သူ့အား လုံးဝအရှုံးပေးစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကွမ်းဟိုင်၏နောက်ကွယ်မှ ချက်ချင်းခုန်ထွက်လာပြီး အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးချောင်းမှာလည်း မမြင်နိုင်လောက်သည့် အလင်းရောင်သုံးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေ့သို့ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကွမ်းဟိုင်က အသံကျယ်ကြီးတစ်ခုသာ ကြားလိုက်ရသော်လည်း မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားလိုက်ရပေ။

သူ အလျင်အမြန် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရိုက်ချလိုက်သည့် လက်ဝါးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ယီဟုန်ကွမ်းသည် ပထမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းအရင်းကြောင့် ယီဟုန်ကွမ်းကို လေးစားမှုတစ်စက်မျှ မရှိပေ။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးပြီး ဒဏ်ရာရမသွားမီ အချိန်ကဆိုလျှင် ပထမအဆင့် မဟာဆရာတစ်ဦးမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်သည့်အလား သူ ခံစားရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မပါဝင်သော်လည်း သူ၏စွမ်းအားမှာ စတုတ္ထအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အထိ ခိုင်မာစွာ ရှိနေသည်။

ယီဟုန်ကွမ်း၏ လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းထားသည့် အလင်းလုံးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးချောင်းက ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရင်ဘတ်နှင့် ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သွေးများ စင်ထွက်လာပြီး ယီဟုန်ကွမ်းမှာ ညည်းတွားရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက နောက်တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ၏လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ယီဟုန်ကွမ်းမှာ အပေါ်ထပ်မှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

ယီဟုန်ကွမ်းမှာ တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်တွင် တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ယီဟုန်ကွမ်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် ဆေးဖော်စပ်သူမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထိုဆေးဖော်စပ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ယီဟုန်ကွမ်းကို ခေါ်သွားတော့။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့လို့ ပြောလိုက်၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ ဒီလောက်နဲ့ပဲ သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုဆေးဖော်စပ်သူမှာ ခွင့်လွှတ်မှုရရှိလိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန်ပင် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားကာ ယီဟုန်ကွမ်းကို တွဲကူပြီး အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရာ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်နှင့် အမြစ်မဲ့ကျွန်းများပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်—ဤဂုဏ်ပုဒ်နှစ်ခုမှာ အချိန်တိုတိုအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။