အခန်း ၃၁
Vol. 4 Ch. 31
အခန်း (၃၁) ယဲ့မိသားစုဝင်ထဲတွင် မည်သူမျှ အပြစ်မကင်းပေ
ယခုအခါ ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းကင်ကိုးခု နဂါးဟိန်းသံလှံသိုင်းဖြင့် ထိုးနှက်ခံထားရသည့် လှံဒဏ်ရာများ ဗြန်းဗြန်းတောက် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယဲ့ကျန်းဖျင်က သူတို့၏ အသက်ကို တိုက်ရိုက် မနုတ်ယူသေးချေ။
ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံ နှစ်ဦးစလုံးက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြရင်း "ယဲ့ကျန်းဖျင်... မင်း ရူးသွားပြီလား၊ မင်း ဒါ မိသားစုကို သစ္စာဖောက်နေတာပဲ"
"ဟားဟား... ငါ့ကို ယဲ့ကျန်းဖျင်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ" ကိုယ်ပွား ယဲ့ကျန်းဖျင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။
"???" ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရသည့် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။
မျက်စိရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည့်လူက ယဲ့ကျန်းဖျင် မဟုတ်လျှင် အခြား ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။
"ထားလိုက်ပါတော့... ပြောပြရင်လည်း မင်းတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ယဲ့ကျန်းဖျင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ဘေးနားတွင် အခြားလူနှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။
ထိုလူနှစ်ယောက် ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင်မူ ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့် ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံတို့၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များက ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရ၏။
"မင်းတို့က... ဘယ်သူတွေလဲ"
သူတို့၏ မျက်စိရှေ့က လူနှစ်ယောက်က သူတို့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုလူနှစ်ယောက် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝတ်စုံကိုသာ မကြည့်မိပါက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မှန်ပြန်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်ချေရှိသည်။
"သခင် ပြောဖူးတယ်... ဗီလိန်တွေက စကားများလို့ သေကြတာတဲ့၊ သူတို့နဲ့ အပိုစကားတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ တိုက်ရိုက်ပဲ လက်စသတ်လိုက်ကြရအောင်"
စကားပြောလာသူမှာ အသစ်ပေါ်လာသည့် ကိုယ်ပွားဖြစ်ပြီး ယဲ့ကျန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသူ ဖြစ်သည်။
အခြား ယဲ့ထုံနှင့် တူသည့် ကိုယ်ပွားကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"အင်း... မင်းတို့ စလိုက်ကြတော့၊ ငါ ဘေးကနေ စောင့်ကြပ်ပေးမယ်" ကိုယ်ပွား ယဲ့ကျန်းဖျင်က ပြော သည်။
ကိုယ်ပွားနှစ်ယောက်က ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြ၏။
"မင်းတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ" ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံတို့က လျှောက်လှမ်းလာသည့် "သူတို့ကိုယ်သူတို့" ကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြရသည်။
ကိုယ်ပွားနှစ်ယောက်စလုံးက အပိုစကား မပြောကြချေ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ဦးစီ တာဝန်ယူကာ လက်ဝါးများကို သူတို့၏ ဦးခေါင်းထိပ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း မန္တန်ကို စတင် နှိုးဆွလိုက်ကြသည်။
ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်လွန်းသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့ရ၏။
မကြာခင်မှာပင် ကိုယ်ပွားနှစ်ယောက်က လက်ဝါးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံတို့က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေလဲကျသွားခဲ့ကြသည်။
"ဘယ်လိုလဲ" ကိုယ်ပွား ယဲ့ကျန်းဖျင်က အနားသို့ လျှောက်လာရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဝိညာဉ်ရှာဖွေတာ အောင်မြင်တယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်က အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ တိုက်ရိုက်ပဲ အစဖျောက်လိုက်လို့ ရပါပြီ"
"သတ်ပစ်လိုက်တော့... သခင် ပြောဖူးတယ်၊ အဲဒီ ယဲ့မိသားစုဝင်ထဲကလူတွေ မည်သူမျှ အပြစ်မကင်းဘူး တဲ့" ကိုယ်ပွား ယဲ့ကျန်းဖျင်က ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ယဲ့ကျန်းနှင့် ယဲ့ထုံတို့က ပြာအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ကိုယ်ပွားနှစ်ယောက်က ထိုလူနှစ်ဦး၏ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြ၏။
"နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ သခင်လေးရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကိုပဲ စောင့်ရတော့မှာပေါ့"
"သွားစို့... ကင်း ဆက်လှည့်ကြရအောင်၊ အချိန်မပြည့်သေးဘူး"
ကိုယ်ပွားသုံးယောက်စလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံးပြလိုက်ကြရင်း သူတို့၏ သရုပ်ဆောင်သက်တမ်းကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းလိုက်ကြတော့သည်။
ချန်ကျီ၏ အိမ်တော် အတွင်း၌မူ...
"သခင်... ကိုယ်ပွားတွေဆီက ပြန်ပို့လာတဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း သတင်းတွေထဲမှာ အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက် အများကြီး မပါဝင်ပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက နိမ့်လွန်းနေလို့ပါ"
ယခုအခါ ကိုယ်ပွားများက ထူးခြားသည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပါက ချန်ကျီထံသို့ တိုက်ရိုက် သတင်းမပို့ကြတော့ချေ။
အားလုံးကို ကျောက်လင်းအာထံသို့သာ အရင် ပေးပို့ကြပြီး ကျောက်လင်းအာက သေချာ စိစစ်တည်းဖြတ်ပြီးမှသာ ချန်ကျီထံသို့ တဆင့် ပြန်လည် တင်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ကျီအနေဖြင့် သူ သိလိုသည့် အချက်အလက်များကိုသာ နားထောင်ရန် လိုအပ်တော့၏။
ချန်ကျီသည်လည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ၏ ခေါင်း ထဲတွင် အသံမျိုးစုံ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး စကားပြောနေမည်ကို မလိုလားချေ။
"အင်း... ဒါကလည်း မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒီ ယဲ့ဖေးရန် ဆိုတဲ့လူကတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသား၊ အသက် ၃၀ မပြည့်သေးတာကို အုတ်မြစ်ချခြင်း အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ကြည့်ရတာ ဒီ ယဲ့ဖေးရန်မှာလည်း သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေပုံပဲ။ ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်ဘက်မှာကော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
ကျောက်လင်းအာက ဆက်လက် တင်ပြလိုက်၏။ "ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်ဘက်မှာလည်း အားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေပါတယ်။ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းထဲမှာ အခုလို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီအဆင့်အတန်းကို သိပ်မကြည့်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ချင်ရင်တော့ ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်ဆေးမှု ကို သေချာပေါက် ဝင်ရောက် ဖြေဆိုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်"
"အင်း... ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်ရဲ့ ခွန်အား နဲ့ဆိုရင် ဒီစစ်ဆေးမှု က ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကိုယ်ပွား ချန်ဖန် ပြန်ပို့တဲ့ သတင်းထဲမှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ပြောထားပါတယ်"
"ကောင်းပြီ... အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ရှေ့ဆက်နေတာပဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းနည်း လိုအပ်နေတာပဲ ရှိတယ်"
"သခင်... ၁၀ နှစ် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေက မနက်ဖြန်ဆိုရင် ရင့်မှည့်ပါပြီ၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ပွား ကျောက်ယွမ်တို့အဖွဲ့ တူးဆွရရှိတဲ့ သံနက်တွေနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင် မနက်ဖြန်ဆို နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ယောက် ဝယ်ဖို့ လုံလောက်ပါပြီ"
"နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားအတွက်က မလောပါဘူး၊ ယဲ့မိသားစု အစောင့်အချို့ မိုင်းတွင်းထဲမှာ ရှိနေတော့ ကျောက်ယွမ်တို့ နေ့တိုင်း ဘယ်လောက် ပေးအပ်ရမလဲဆိုတာက ငါတို့ သဘောပဲ မဟုတ်လား၊ သံနက်မိုင်းတွင်းရဲ့ ဝင်ငွေက ပိုပြီးတော့ပဲ များလာမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလိုလုပ်ရင် အခြားသူ သတိပြုမိသွားနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းက ပိုများလာနိုင်တယ်"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ အမှတ်တွေ ရှိနေသရွေ့တော့ အသိခံရရင်တောင် ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး၊ အလွန်ဆုံးရှိရင်တော့ အားလုံးကို လူစားလဲပစ်လိုက်ရုံပဲ"
"သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်"
ဒီအချိန်တွင် ချန်ကျီက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် "ဒါနဲ့ လင်းအာ... မင်း ဒီဝင်းထဲကနေ အပြင်ကို တစ်ခါမှ မထွက်ဖူးသေးဘူး ထင်တယ်"
"မထွက်ဖူးပါဘူး၊ သခင် ဘယ်မှာရှိရှိ ကျွန်မက ဘေးနားမှာပဲ ရှိနေမှာပါ" ကျောက်လင်းအာက ပြော သည်။
"ဟားဟား... အပြင်ဘက်ကို သွားပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လား"
ကျောက်လင်းအာက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်မဖြေချေ။
သူမက ကိုယ်ပွားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။
ဒီဝင်းရဲ့ အပြင်ဘက်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ရှိမလဲဆိုတာကို သူမအနေဖြင့်လည်း အမှန်တကယ်ပင် သွားရောက် ကြည့်ချင်မိသည်။
"သွားစို့... ဒီနေ့တော့ ချက်မနေနဲ့တော့၊ အပြင်မှာပဲ သွားစားကြမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"
ချန်ကျီက ပြုံးလိုက်ရင်း "ဒါပေမဲ့ စကားမစပ်... ဒီကမ္ဘာက ဟင်းလျာတွေကို ငါ တကယ် မမြည်းစမ်းဖူးသေးဘူး။ အရသာ ဘယ်လိုရှိမလဲ မသိဘူး၊ ကြည့်ရတာတော့ လင်းအာ မင်းရဲ့ လက်ရာကို မှီမှာ မဟုတ်ဘူး"
"သခင်ရဲ့ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ကဲပါ... ပြောမနေတော့နဲ့၊ သွားကြစို့၊ ငါလည်း အပြင်မထွက်ရတာ ကြာပြီပဲ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"
ဝမ်နန်မြို့၏ လမ်းမ များကမူ အရင်အတိုင်းပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက် လျော့နည်းသွားခြင်း၊ တိုးပွားလာခြင်းကြောင့် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။
စျေးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည့်အခါ လမ်းပေါ်ရှိ ဆိုင်ခန်းများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ ခင်းကျင်းရောင်းချနေသည့် ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့ရ၏။
ကျောက်လင်းအာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် မြင်သမျှအရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်တစား ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ချန်ကျီက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသလို လျှောက်ပြေးနေခြင်းလည်း မရှိချေ။
"လင်းအာ... သဘောကျတဲ့ ပစ္စည်းရှိရင် ပြော၊ ငါ ဝယ်ပေးမယ်"
"သခင်... မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ကြည့်ရုံတင် ကြည့်တာပါ၊ ဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်မအတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး"
ကိုယ်ပွား ကျောက်လင်းအာက နှုတ်ကနေ မလိုဘူးဟု ငြင်းဆန်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ အမျိုးသမီး ဆံထိုးအလှဆင်ပစ္စည်းများဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဒါတွေကို ချန်ကျီက အားလုံး မြင်တွေ့နေရ၏၊ ကိုယ်ပွားများတွင် ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလော။
ကျောက်လင်းအာသည်လည်း အမျိုးသမီး ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဤကဲ့သို့ လှပသည့် ပစ္စည်းများကို ပိုမိုကြည့်မိခြင်းက သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
ကျောက်လင်းအာ၏ ပုံစံကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ချန်ကျီက ပြုံးလျက် ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဆံထိုးအလှဆင်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် ဆိုင်ခန်းတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။
ဤဆိုင်ခန်းက ကျင့်ကြံသူများအတွက် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချခြင်း မဟုတ်ဘဲ သာမန် အမျိုးသမီးသုံး ဆံထိုးအလှဆင်ပစ္စည်းများကိုသာ ရောင်းချခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများက သာမန်လူသားများ အသုံးပြုသည့် အရာများ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးအစား စုံလင်ပြီး ဒီဇိုင်းပုံစံများက ဆန်းသစ်လှသည်။
ကျောက်လင်းအာ၏ အကြည့်များက အစောပိုင်းက ဤနေရာတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် မျှော်လင့်တကြီး ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်ကျီက ဆိုင်ခန်းပေါ်တွင် တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုးရှင်းသည့် ပုံစံရှိသော ဆံထိုးတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကျောက်လင်းအာ၏ စရိုက်နှင့် အလွန် လိုက်ဖက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
ချန်ကျီက ကျောက်လင်းအာကို အနားသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ဆံထိုးကို သူမ၏ ဆံနွယ်ကြားတွင် အသာအယာ စိုက်ပေးလိုက်သည်။
ဆံထိုးကို ဆင်မြန်းပေးပြီးနောက် ချန်ကျီက ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေသည်။
ချန်ကျီက အပိုစကား မပြောတော့ဘဲ စျေးနှုန်းကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ငွေတစ်တေး ပေးချေလိုက်၏။
"သွားစို့... ဆက်သွားကြရအောင်" ချန်ကျီက ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်"
"ငါ့ကို အားနာမနေနဲ့၊ သဘောကျရင် တည့် ပြော၊ ဒီလောက်ကြီး တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"
အရင်တုန်းက ဆိုင်ရှင် ထုံ ၏ စားသောက်ဆိုင် ရှေ့ကနေ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အချိန်တွင် ချန်ကျီက စားသောက်ဆိုင် ၏ အမည်ကို ယခုအချိန်အထိ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ယခုအခါ စားသောက်ဆိုင်က ယဲ့မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေသော်လည်း အမည်မှာမူ "ထုံဖူစားသောက်ဆိုင်" ဟုပင် ခေါ်တွင်နေဆဲ ဖြစ်၏။
စားသောက်ဆိုင် ၏ အလှဆင်မှုများကလည်း ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်အသစ်အချို့ ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားပြီး ဝန်ထမ်း အချို့ကို လူစားလဲထားခြင်းသာ ရှိသည်။
ဤနေရာက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် အနှစ်သက်ဆုံး လာရောက်တတ်သည့် နေရာများထဲက တစ်ခု ဖြစ်သလို ချန်ကျီနှင့် ဆိုင်ရှင် ထုံ တို့၏ ဇာတ်လမ်း စတင်ခဲ့သည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
သူမသိဘဲ စိတ်ထဲတွင် ဤနေရာသို့ လှမ်းဝင်သွားချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
"လင်းအာ... ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီဆိုင်က ဟင်းလျာတွေရဲ့ အရသာ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကို အရင် မြည်းစမ်းကြည့်ကြမလား"
"သခင်လေးရဲ့ သဘောအတိုင်းပါပဲ"
"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဒီဆိုင်ပဲပေါ့"