အခန်း ၄၁

အခန်း (၄၁) လူယုတ်မာကို လူယုတ်မာအချင်းချင်း ပြန်နှိမ်နင်းလိမ့်မည်

"လူကြီးမင်းတို့... မှားနေတာဖြစ်ရမယ်... စုယွမ်က အလုပ်တောင်မရှိသေးတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ... ရှာနေတာ စုယွမ်ဆိုတာ သေချာလို့လား..."

ကျန်းဇီဟောင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

သူသည် ကျန်းချန် ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အိမ်တစ်လုံးပင် ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ စုယွမ်က သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပေ၏။ စုယွမ်သည် သူ၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ရာ သူ့ကို ဤသို့ အရှက်ခွဲခံရခြင်းကို လုံးလုံးလျားလျား ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။

"လူငယ်လေး... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးတွေရှိလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ကို ဒီလိုစော်ကားတာကိုတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီလင်ကျန်းဟိုတယ်မှာ ဓားပြကိုင် ဓားစာခံဖမ်းတဲ့ ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး စုယွမ်က ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာကွ..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက အခန်းထဲက လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဆေးခတ်ခံထားရတာကို စုယွမ်က တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အကုန်လုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တာ..."

"အခု မင်းက သူ့ကို အလုပ်လက်မဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ ခေါ်နေတာလား..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် ရှေ့တန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရာမှ ရရှိလာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ကျားတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် ကျန်းဇီဟောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

"စုယွမ်မှာ ဒီလိုအတိတ်မျိုး ရှိခဲ့တာလား... လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်... သူ့ကို မြို့တော်သူရဲကောင်းလို့တောင် ခေါ်လို့ရနေပြီပဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒီလောက် အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ကို သူက ဘာလို့ မပြောခဲ့ရတာလဲ..."

"ဘာ... စုယွမ်က လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကယ်တင်ခဲ့တာလား..."

ထိုနေရာရှိ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ဓားကိုင်ထားတဲ့ လူဆိုးကို နှိမ်နင်းခဲ့တာတဲ့လား... ဘုရားရေ..."

"စုယွမ်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အံ့သြဖို့ကောင်းနေတာလား... ဒါကြောင့်မလို့ ဒီနှစ်ယောက်က သူ့ကို ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းချင်နေတာကိုး..."

လူတိုင်းသည် စုယွမ်အား အမြင်သစ်ဖြင့် ချက်ချင်း ကြည့်ရှုလိုက်ကြလေသည်။

ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် တားဆီးရန် ရှေ့ထွက်ရပ်ဖို့ဆိုသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော သတ္တိမျိုး လိုအပ်ပေသည်။ ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် ၎င်းတို့ဆိုလျှင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

"မစ္စတာစုက ငါ့ဟိုတယ်ရဲ့ စီးပွားရေးကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်... တကယ်လို့များ မစ္စတာစုသာ ဝင်မပါခဲ့ရင် နောက်နောင် ဘယ်သူက ဒီမှာ လာစားရဲတော့မှာလဲ..."

"မိတ်ဆွေ... မင်းစကားမပြောခင် စဉ်းစားသင့်တယ်နော်..."

သူဌေးချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ကြည့်ရဆိုးနေပေ၏။

ကျန်းဇီဟောင်၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး စုယွမ်နှင့် စကားများရန် ရဲဝံ့သော်လည်း ဤလူနှစ်ဦးနှင့်ကား လုံးလုံးလျားလျား မငြင်းခုံရဲချေ။

ဤအချိန်၌ သူသည် စုယွမ်အား အလွန်အမင်း နာကြည်းနေခဲ့သည်။ ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် သူ့ကို အသေအချာ အရှက်ခွဲပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလေ၏။

"ကျစ်... မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီလိုဖြစ်နိုင်တာလား... မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါတွေ အကုန်လုံးကို ခိုးယူသွားတာပဲ..."

ထိုလူနှစ်ဦး ဆက်လက်၍ ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းရန် ပြင်နေချိန်တွင် သီးသန့်အခန်းတံခါး ထပ်မံပွင့်လာခဲ့ပေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပစ္စည်းအချို့ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်ရောက်လာ၏။ လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက... လီယောင်း လား..."

"လီယောင်းပဲ... သူ နည်းနည်းနောက်ကျနေတာပဲ..."

"သူက ကျန်းဇီဟောင်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ လာတာများလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီခိုင်က သူ့ကို ဘွဲ့မရအောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးပြီး ကျန်းဇီဟောင်ကမှ လီခိုင်ကို ဖမ်းမိအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာလေ..."

လီယောင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်းက ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

"အတန်းဖော် လီယောင်း... ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ဒါက ငါ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါ..."

ဤသည်ကို မြင်သော ကျန်းဇီဟောင်သည် ထိုလူနှစ်ဦးရှေ့တွင် ဟန်ရေးပြလိုသဖြင့် ပြုံးလျက် အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။

"စုယွမ်က အကြမ်းဖက်မှုကို နှိမ်နင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား... ငါကလည်း မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ ဆရာတစ်ဆူပဲလေ..."

"လီယောင်း ရောက်လာပြီဆိုတော့ စုယွမ်ရဲ့ ကိစ္စလေးက ငါ့လုပ်ရပ်နဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး..."

"ဟက်ဟက်... ကျန်းဇီဟောင်... ငါက နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ကျောင်းတုန်းက နင် ငါ့ကို အများကြီး လှောင်ပြောင်ခဲ့တာတွေ မေ့သွားပြီလား..."

လီယောင်းက ကျန်းဇီဟောင်အား ရွံရှာစွာ ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း လူတိုင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ လီယောင်းသည် ကျန်းဇီဟောင်ကို ကျေးဇူးတင်ရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်လော။ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို တိုက်ရိုက် လှောင်ပြောင်နေရသနည်း။

"အာ... လီယောင်း... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ... အဲဒီအချိန်တုန်းက နင် လီခိုင့်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခံရလို့ ဘွဲ့မရနိုင်တော့မယ့် အခြေအနေမှာ ကျန်းဇီဟောင်က သူ့ကို အဖမ်းခံရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာလေ..."

"ဟုတ်တယ် လီယောင်း... အဲဒီတုန်းက ကျန်းဇီဟောင်က လီခိုင့်ရဲ့ နောက်လိုက်လုပ်ခဲ့တာ အကုန်လုံး သူ့ရဲ့ ပြစ်မှု

အထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းဖို့အတွက်ပဲလေ..."

"ကျန်းဇီဟောင်က နင့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်လေ... နင်က ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို ဒီလိုပြောရက်ရတာလဲ..."

လီယောင်း၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပေ၏။ ဤလီယောင်းသည် ကျေးဇူးကန်းလွန်းလှပေသည်။

လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကျေးဇူးကန်းနိုင်ရတာလဲ။

ကျန်းဇီဟောင်က သဘောထားကြီးဟန်ဆောင်ကာ အနေရခက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"လီယောင်း... ငါ့အပေါ် နင် နားလည်မှုလွဲနေတာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါလုပ်ခဲ့သမျှ အကုန်လုံးက ငါတို့ အတန်းဖော်တွေအတွက်ပါပဲ..."

"နင် ဘွဲ့ရအောင် ငါကူညီပေးခဲ့တာကို နင်က ဒီလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောထွက်တယ်ပေါ့လေ..."

သူ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် လီယောင်းသည် သူမ ကိုင်ဆောင်ထားသော စာရွက်စာတမ်းဖိုင်ကို ကျန်းဇီဟောင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းဇီဟောင်... နင် ဒီလောက်တောင် အရှက်မမဲ့သင့်ဘူး... နင်က ငါ့ကို ကူညီခဲ့တယ် ဟုတ်လား..."

"သူများနေရာ ဝင်ယူပြီး ဟန်ဆောင်ရတဲ့ ကစားပွဲက ရမ်းပျော်စရာကောင်းရဲ့လား..."

"လီခိုင် အဖမ်းခံရတဲ့ အကြောင်းရင်းက စုယွမ်က သူ့ရဲ့ ပြစ်မှုအထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းခဲ့လို့ပဲ... နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"ငါက ကာယကံရှင်လေ... ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ ငါက အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတာပေါ့..."

"နင် အုပ်စုထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောတုန်းက နင့်ကို ဖော်ထုတ်ချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ စုယွမ်က သဘောထားကြီးတော့ အဲဒါကို စိတ်ထဲမထားခဲ့ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ နင်က ပိုပိုပြီး အရှက်မဲ့လာတယ်... စုယွမ် အလုပ်မရှိတာကို အထပ်ထပ်အခါခါ လှောင်ပြောင်ပြီး သူက နင့်ထက် အစစအရာရာ နိမ့်ကျတယ်လို့ ပြောနေသေးတယ်..."

"နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ..."

"နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်လဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး..."

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက သက်သေတွေပဲ... ကြည့်လိုက်စမ်း..."

လီယောင်းမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပေ၏။ စုယွမ်သည် သူမကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးပြီး လီခိုင်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ လျော်ကြေးပေးခဲ့သော ငွေများဖြင့် သူမ ဖခင်၏ ရောဂါကို ကုသနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမအတွက်တော့ စုယွမ်သည် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကျန်းဇီဟောင်၏ လုပ်ရပ်များမှာမူ သူမ လုံးလုံးလျားလျား သည်းမခံနိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပေသည်။

အုပ်စုထဲတွင် သူမ ဖော်မထုတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ လူတိုင်းရှေ့တွင် သူ့ကို အရှက်ကွဲစေရန် ဤအခိုက်အတန့်အတွက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဒါက..."

ကျန်းဇီဟောင် လုံးလုံးလျားလျား ပြာယာခတ်သွားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ စာရွက်များကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားပစ်ကာ နားပိတ်ပြီး ခေါင်းလောင်းခိုးသည့်အလား ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထိုစာရွက်များသည် အခြားသူများအပေါ်သို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားပေ၏။

စာရွက်များ၏ ပါဝင်သောအကြောင်းအရာများကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လူအုပ်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

ကျန်းဇီဟောင်သည် ၎င်းတို့ကို အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တကယ်ပဲ လိမ်လည်လှည့်စားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီခိုင်ကို တရားဥပဒေနှင့် ရင်ဆိုင်ရအောင် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူမှာ စုယွမ်ပင် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူသည် အလွန်အမင်း ရဲတင်းလွန်းလှပေသည်။

"ကျန်းဇီဟောင်... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့ကို ဒီလောက်တောင် ဗြောင်ကျကျ လိမ်ရဲရတာလဲ..."

"ကျစ်... မင်းက ငါတို့ကို အရူးတွေလို့ သဘောထားနေတာပဲ မဟုတ်လား..."

"ငါ သိသားပဲ... မင်းလို နောက်လိုက်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် နောက်ဆုံးမိနစ်ကျမှ လီခိုင့်ကို သစ္စာဖောက်ရဲမှာလဲ... ခွေးကောင်..."

"စုယွမ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေ အကုန်လုံးကို မင်းက ကိုယ့်အတွက် ယူလိုက်တာပဲ... မင်းက တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ..."

"စုယွမ်က သဘောထားကြီးလို့ မင်းကို ဂရုမစိုက်တာပါ..."

"အမြဲတမ်း ဟန်ရေးပြပြီး အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေတာ... ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း..."

လူတိုင်း ဒေါသထွက်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေပေ၏။ ဤသို့ လိမ်လည်ခံရခြင်းက အလွန် နေရခက်လှသည်။ ကျန်းဇီဟောင်သည် လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူက ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒါဆို..."

"ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက စုယွမ်ရဲ့ အမှားမဟုတ်ဘူးလား..."

"သူက လီခိုင့်ကို အဖမ်းခံရအောင် လုပ်ခဲ့တာဆိုရင် ဘာလို့ ဘာမှမပြောခဲ့ရတာလဲ..."

"တကယ်လို့ သူက စောစောကတည်းက တစ်ခုခု ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါက ဟန်ရေးပြစရာ လိုသေးလို့လား..."

ကျန်းဇီဟောင်၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး စုယွမ်ကို ကြည့်သော သူ၏အကြည့်များတွင် အမုန်းတရားများ ပိုမိုပြည့်နှက်နေလေ၏။

အဖြစ်မှန်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် စုယွမ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား အပြစ်ကင်းရှင်းနေသည် ဟုတ်ပါသလော။

သူက ဟန်ရေးပြရန် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရရှိထားသော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။ သူက ဘာများ သဘောထားကြီးဟန် ဆောင်ချင်နေရသနည်း။

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း မှန်တယ်လို့ ထင်နေတာလားကွ..."

ဒေါသကြီးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ပြေးတက်ကာ ကျန်းဇီဟောင်အား ပညာပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်ပေသည်။

သို့တိုင်အောင် ထိုအရာကပင် ကျန်းဇီဟောင်အား ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားစေပြီး ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေ၏။

"ညီလေးစု... ဒါက... တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးတာပဲ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်က စုယွမ်အား အနေရခက်စွာ ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးပါတယ်..."

စုယွမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"ကျစ်... မင်းတို့ အကုန်လုံး... ဘာတွေ ဟန်ရေးပြနေကြတာလဲ..."

"တကယ်လို့ ငါက သူ့နေရာ ဝင်ယူပြီး ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ... အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ..."

"ငါက ကျန်းချန် ဒေသခံကွ... ငါ့မှာ မြို့ထဲမှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းရှိပြီး ယွမ် ၃ သိန်းကျော်တန် ကားတစ်စီးလည်း ပိုင်တယ်..."

"ဒါက မင်းတို့လို အောက်ခြေလူတန်းစားတွေ ယှဉ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးလား... ငါက မင်းတို့ကို စမှတ်ကတည်းက ကျော်တက်သွားခဲ့တာ နားလည်လား..."

"ဟန်ရေးပြနေတာ... အလကား ဟန်ရေးပြနေကြတာ..."

"အပြင်ဘက်က ငါ့ရဲ့ BMW ကို မြင်တယ်မလား... ဒါက မင်းတို့လို သာမန်လူတွေ တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်တဲ့ အမြင့်ပဲ..."

"ချီးး... သာမန်လူတစ်အုပ်... နံစော်နေတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ..."

ကျန်းဇီဟောင်သည် သူက လူတိုင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ အတုအယောင်ဂုဏ်မာနများ အားလုံး ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေပြီ။

သူ ဤနေရာတွင် ဆက်နေ၍မရတော့ချေ။ အကယ်၍ ဆက်နေပါက သူ အရိုက်ခံရနိုင်ပေသည်။

ဒေါသထွက်နေသော လူအုပ်ကြီးအား စုရဲစွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းဇီဟောင်သည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ သူ၏ BMW ဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

"စုယွမ်... သူ့ကို ဒီလို လွှတ်ပေးလိုက်တာက သူ့အတွက် အရမ်း လွယ်ကူမနေဘူးလား..."

လီယောင်းက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် စုယွမ်... ငါတို့ သူ့ကို ဒီတိုင်း ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး... အရင်က သူ မင်းကို လှောင်ပြောင်တုန်းက ငါတို့ မတားဆီးခဲ့မိဘူး... အခုတော့ ငါ ဒေါသတွေ ထွက်လွန်းလို့ ပေါက်ကွဲတော့မယ်..."

"အဲဒီ ခွေးကောင်... သူ လုံးလုံးလျားလျား ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်သွားလို့ မရဘူး..."

"စုယွမ်... မြန်မြန် စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောလိုက်စမ်းပါ... မင်းအတွက် သူ့ကို ငါတို့ ပညာပေးလိုက်မယ်..."

ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မြင့်တက်လာပြီး လူတိုင်းက တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပေ၏။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် စုယွမ်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမမြင်လိုက်ဘူးနော်..."

စုယွမ်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ... လူယုတ်မာတွေက သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမှာပါ... ငါတို့ ဝင်ပါရင် ငါတို့လက်တွေ ညစ်ပတ်သွားရုံပဲ ရှိမှာပေါ့..."

စုယွမ် စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှ နားကွဲမတတ် အသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လေပြင်းတစ်ချက်ကြောင့် မှန်များ တုန်ခါသွားပြီး လူတိုင်းကို အလန့်တကြား ဖြစ်သွားစေ၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

မိန်းကလေးတစ်ဦးက စုရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဇီဟောင်၏ နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အား... အား... အား..."

"အား... အား..."

"ငါ့ကားလေး..."

"အဲဒါ ငါငှားထားတဲ့ ကားလေးပါကွာ..."