အခန်း ၁၅၁၅

အခန်း ၁၅၁၅ ဖူကွမ်းကျန့်၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများအပေါ် ထားရှိသော စိတ်နေသဘောထား

နောက်တစ်နေ့တွင် လီဇီခိုင်သည် လီချောင်ရိမ်နှင့်အတူ ဟောင်ကောင်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဖူကွမ်းဝေမှာမူ Taihua စူပါမားကတ် အုပ်စု၏ အလုပ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ယခင်က လုပ်ကိုင်ခဲ့သော နည်းလမ်း အများအပြားကို ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်နေသဖြင့် လုပ်ငန်း ပမာဏမှာ လုံးဝမနည်းပါးလှချေ။

ဖူကွမ်းကျန့်သည် အားလပ်သွားသောအခါ သူ နှစ်သက်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန် နာမည်ကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူအချို့ထံသို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်က စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများအတွက် ဖူကွမ်းကျန့်သည် သူ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းခြင်း အလုပ်ကို ယာယီ စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အများအပြားက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်ပြီး မြင့်မားသော အမြတ်အစွန်းများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သလို သူလည်း ပူပန်နေရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများအပေါ် ထားရှိသော စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းယွီကလည်း အားလပ်နေသဖြင့် ဖူကွမ်းကျန့်က အတူတူ သွားကြည့်ရန် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းယွီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ကွမ်းကျန့် မင်းတို့ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းတဲ့ သူတွေက တကယ်တော့ ဘယ်လို စိတ်နေသဘောထားမျိုး ရှိကြတာလဲ"

ဖူကွမ်းကျန့်က ရယ်မောလိုက်ကာ "အစတုန်းကတော့ ငါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း စကားနဲ့ ပြောရရင် အရောင်းအဝယ် လုပ်တာပေါ့။ ပြည်မကြီးကနေ ဝယ်ပြီး ဟောင်ကောင် မှာ သွားရောင်းတာလေ။ အဲဒီတုန်းက ဟောင်ကောင် မှာ ဒီလို လူတွေ အများကြီးပဲ ပြည်မကြီးကနေ ယွမ်တစ်ရာကျော်နဲ့ ဝယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းကို ဟောင်ကောင် ကို ယူသွားပြီး ဟောင်ကောင်ဒေါ်လာ သိန်းချီပြီး ရောင်းကြတာ"

"တချို့ဆို ထောင်ဂဏန်းလောက်နဲ့ ဝယ်လာပြီး လေလံပွဲမှာ သန်းချီပြီး ရောင်းရတာတွေလည်း ရှိတယ်။ ငါကတော့ ရာဂဏန်းနဲ့ ဝယ်ပြီး သန်းချီ ရောင်းရဖို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး။ သောင်းဂဏန်းလောက်နဲ့ ဝယ်ပြီး သိန်းဂဏန်းလောက်နဲ့ ရောင်းကာ ကြားအမြတ် ယူချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

တကယ်တမ်းတွင် အစပိုင်း၌ ဖူကွမ်းကျန့်သည်လည်း တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပစ္စည်းများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရလိုသော စိတ်နေသဘောထား ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အိမ်တွင်လည်း သိပ်ပြီး အရေးပေးမခံရသဖြင့် လစဉ် ရရှိသော မုန့်ဖိုးမှာလည်း မများပြားလှဘဲ မိန်းမပိုးရာတွင် အကုန်အကျ များလွန်းရာ မျိုးရွယ်မြင့် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ငွေသုံးရာတွင် လက်နှေး၍ ဖြစ်မည်လော။

သို့သော် သူက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အကြောင်းကို ဘာသိမည်နည်း။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးကာ အရာရာကို သိနားလည်သည်ဟု ထင်မှတ်နေသူမျိုး ဖြစ်သည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် ပစ္စည်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အစစ်အမှန်ဟု ထင်မှတ်ကာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပစ္စည်းကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရလိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ပြီး တစ်ဆင့် ပြန်ရောင်းလိုက်ပါက အဆပေါင်း သောင်းချီသော အမြတ်အစွန်းများ ရရှိမည်ဟု ထင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ မည်သို့ ဖြစ်ခဲ့သနည်း ဆိုသော် ထိုကဲ့သို့သော "တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပစ္စည်းများ" အားလုံးမှာ အတုများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ငွေလည်း အများကြီး ကုန်ခဲ့ပြီး ပြန်ဝယ်လာခဲ့သည်များမှာလည်း အလှပြ လက်မှုပစ္စည်းများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူလည်း ပါးနပ်လာကာ အတွေ့အကြုံရှိသော "ပညာရှင်" တစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုမျှလောက် အလိမ်မခံရတော့ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏သောက်စားပျော်ပါးမှု ကုန်ကျစရိတ်များကို နုတ်ပယ်လိုက်ပြီးနောက် ဝင်ငွေနှင့် ထွက်ငွေ အတော်အသင့် မျှတရုံမျှသာ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် အခြားသူများက တန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရရှိခဲ့ကြောင်း လာရောက် ကြွားဝါကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ငွေဘယ်လောက်နဲ့ ဝယ်ခဲ့ပြီး ဘယ်လောက် အမြတ်ရခဲ့ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောဆိုကြသဖြင့် ဖူကွမ်းကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အပြင်းအထန် လေ့လာခဲ့ပြီး တန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် ဈေးပေါပေါဖြင့် တစ်ကြိမ်လောက်တော့ ရအောင်ယူမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။

သေချာပေါက် ထိုအချိန်က သူသည် ရည်မှန်းချက် အလွန်ကြီးမားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ သူ၏ မျက်နှာကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ရိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်မျှ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပြည်မကြီးမှ အစစ်အမှန် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူခဲ့ပြီးနောက် ထောင်ဂဏန်းဖြင့်သာ ရခဲ့သည်ဟု လိမ်ညာပြောဆိုကာ မျက်နှာကို ကာကွယ်ခဲ့ရလေသည်။

ထိုအချိန်က ဖူကွမ်းကျန့်သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို မည်မျှလောက်အထိ နှစ်သက်သနည်းဟု မေးလျှင် တကယ်ကို သိပ်မရှိလှချေ။ သူသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဝယ်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် ပြန်ရောင်းကာ ဤအရာကို အားကိုး၍ ငွေရှာလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဖုန်းယွီနှင့်အတူ တစ်ပတ်ရစ် ဇိမ်ခံကား လုပ်ငန်းကို ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး စက်ယန္တရား ကုမ္ပဏီတွင်လည်း ရှယ်ယာ ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ အမြတ်အစွန်းများမှာ လစဉ် ဆက်တိုက် တိုးတက်လာခဲ့သဖြင့် သူသည်လည်း ဟောင်ကောင် သူဌေးကြီးများ အားလုံး၏ပါးစပ်ဖျားတွင် ချီးကျူးခံရသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကာ တန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရှာဖွေပြီး မျက်နှာရအောင် လုပ်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

တစ်နှစ်ကို တန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းတစ်ခုလောက် ဈေးပေါပေါနဲ့ ရတယ်ဆိုတာ အတော်လေး အကြိမ်ရေ များနေပြီ မဟုတ်လား… ဘယ်လောက်တောင် မြတ်နိုင်မှာလဲ။ သန်းတစ်ရာလား ဒါမှမဟုတ် သုံးသန်းလား။ အဲဒီတုန်းက ပြည်မကြီးမှာ သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာက တစ်နှစ်ကို ယွမ်ဆယ်သန်းကျော် အမြတ်ရနေတာလေ။

အခုဆိုရင်ရော တစ်နှစ်ကို ယွမ်သန်းရာဂဏန်းချီတောင် မကတော့ဘူးလေ။

သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးရာမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိနားလည်သည်ဟု ထင်မှတ်လာခြင်း ထို့နောက် စိတ်ပျက်အားငယ်လာခြင်းမှ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလာခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရုတ်တရက် တိုးပွားလာကာ ဟောင်ကောင်ဒေါ်လာ ဘီလီယံ ဆယ်ဂဏန်းချီ၍ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဟောင်ကောင်၏ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် မိသားစု လုပ်ငန်းကို ဆက်ခံမည့် လီဇီကျွီမှလွဲ၍ မည်သူက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ယခုအခါ သူ အတုများကို ဝယ်မိလျှင်ပင် ထိုမျှလောက် ဒေါသထွက်တော့မည် မဟုတ်သလို လိမ်လည်ခံရလျှင်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျတော့မည် မဟုတ်ချေ။ အိမ်တွင်လည်း သူ ထိုစဉ်က ဝယ်ယူခဲ့သော အတုများ ရှိနေသေးသည်။

သူ၏ အပြောအရဆိုလျှင် ကြည့်ရတာတော့ တကယ်ကို လှပတယ်… ယခင် မင်းဆက်က မဟုတ်ဘဲ မနှစ်ကမှ လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပေမယ့် ငါ သဘောကျတယ်လေ… အလှပြ လက်မှုပစ္စည်း တစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားပြီး ထားချင်တဲ့ နေရာမှာ ထားထားလိုက်တာပါပဲ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူတစ်ပါးက မြက်ပင်လို့ သတ်မှတ်ပေမယ့် ငါကတော့ ရတနာလို့ သတ်မှတ်တယ်။

ဤကဲ့သို့သော စိတ်နေသဘောထားနှင့်အတူ ဤနှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် နောက်ထပ် အလိမ်မခံရတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရယူကာ ငွေရှာလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ အိမ်တွင် အလှပြထားရန်အတွက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ အချို့သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူများကဲ့သို့ ပစ္စည်းများကို မီးခံသေတ္တာထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး သူတစ်ပါးက အနည်းငယ် ထိကိုင်မိမည်ကိုပင် နှမြောတွန့်တို နေတတ်သူမျိုး မဟုတ်ချေ။

သူ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ချင်မင်းဆက် ပန်းအိုးမှာလည်း အိမ်တွင် သာမန် အလှပြ ပစ္စည်းတစ်ခု အဖြစ်သာ ထားရှိပြီး အခြားသော လက်မှုပစ္စည်းများနှင့် အတူတူ ထားရှိထားပေသည်။

ဟောင်ကောင် ဘက်တွင် သူဌေးကြီး အများအပြား၏ အိမ်တွင် ရှေးဟောင်း အလှပြ ပစ္စည်းများကို ထားရှိတတ်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ ထားရှိထားသည်များမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အစစ်အမှန်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ဖူကွမ်းကျန့်ကဲ့သို့ အစစ်နှင့် အတုကို ရောနှောထားခြင်းမျိုး မရှိချေ။

နာမည်ကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူ တစ်ဦးက ဖူကွမ်းကျန့်အား ထိုအထဲတွင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အတုမှန်း သိသာနေသော ပစ္စည်းများ ရှိနေသည်ကို မင်း မသိဘူးလား။ ဒီလိုဆိုရင် တခြားလူတွေက မင်းအိမ်က ပစ္စည်းတွေကို အတုတွေချည်းပဲလို့ ထင်ကုန်တော့မှာပေါ့ ဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

ဖူကွမ်းကျန့်က အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ ဟု ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပြန်ရောင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာမှ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင် အလှပြထားဖို့ သက်သက်ပဲလေ။ အစစ်ဖြစ်ဖြစ် အတုဖြစ်ဖြစ် သူ သဘောကျဖို့က ပိုပြီး အရေးမကြီးဘူးလား။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ သွားရောက်မည့် မြို့တော် ဆင်ခြေဖုံးရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူမှာလည်း သူနှင့် အချိန်အတော်ကြာ သိကျွမ်းခဲ့သော နာမည်ကြီး စုဆောင်းသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် ဤအိမ်ရှိ ပစ္စည်းများတွင်လည်း အစစ်ရော အတုပါ ရောနှောနေပြီး ဝယ်ယူမည့်သူ၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။

ဖုန်းယွီက ရယ်မောကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်း အခု အကဲဖြတ် ပညာရှင်တောင် မခေါ်တော့ဘူးလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းမလို့လား အကယ်၍ ငါ့ကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့ အတုတွေ အများကြီး ဝယ်ပြီး ပြန်သွားရဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်ပေတော့"

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖုန်းယွီမှာ လုံးဝနားမလည်ချေ။ ထိုစဉ်က ရွှမ်တယ်နံ့သာပေါင်းဖို တစ်ခုကို တန်ဖိုးမသိဘဲ ဈေးပေါပေါဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းမှု သက်သက်သာဖြစ်ပြီး ထိုအရာက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဖုန်းယွီသည် ဤရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို သိပ်ပြီး နှစ်သက်မှု မရှိလှဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် အလှဆင် ပစ္စည်းကိုမျှ ဝတ်ဆင်ထားလေ့ မရှိချေ။ သူဌေးကြီး အများအပြားမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးစိပ်များ ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းများ စသည်တို့ကို ဝယ်ယူကာ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းစေရန် ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြသော်လည်း ဖုန်းယွီကမူ သက်တော်စောင့်များ ရှိနေခြင်းကသာ အလုံခြုံဆုံးဟု ထင်မြင်မိသည်။

သူသည် မတော်တဆမှုများကို ကာကွယ်ရန် သက်တော်စောင့်များကိုသာ အသုံးပြုပြီး ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။ နှစ်စဉ် အလှူငွေများ ထည့်ဝင်ခြင်းမှာလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရုံ သက်သက်သာဖြစ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးခြင်းဖြင့် ထိုလူများ၏ ကျေးဇူးတင်နေသော အကြည့်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်နှလုံး ချမ်းမြေ့ရသဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မလုပ်ဘဲ နေမည်နည်း။

ဖူကွမ်းကျန့်က ဖုန်းယွီကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးကြည့်လိုက်ကာ ပြောလေသည်။

"ငါက မင်းရဲ့အကြံဉာဏ်ကို တောင်းမယ် ဟုတ်လား။ ငါလည်း ကိုယ်သဘောကျမှ ဝယ်တာပါ။ သဘောမကျဘူး ဆိုရင်တော့ တစ်ဖက်လူက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံက ပစ္စည်းလို ပြောပြော အထောက်အထား အမျိုးမျိုး ထုတ်ပြပြ ငါက ဝယ်ပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အခုက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ မဟုတ်ဘူး ကိုယ်တိုင် အလှပြထားဖို့ သက်သက်ပဲ"

ဖုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ ဖူကွမ်းကျန့်၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုမိုအကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် တွေးခေါ်လာနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်များကို ထိန်းသိမ်းရန် အော်ဟစ်နေကြပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်များ၏ဈေးနှုန်းကို အစဉ်တစိုက် ဆွဲတင်ကာ အမြတ်ထုတ်နေကြသော အဖွဲ့အစည်းများ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးနေကြသနည်း ဆိုသည်ကို ဖုန်းယွီ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင် အနုပညာဟု ခေါ်ဆိုကြသော အရာများစွာကိုလည်း သူ အမှန်တကယ်ပင် ခံစား နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

အထူးသဖြင့် အနုပညာ လက်ရာ အများအပြားမှာ ဒေသဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှု လက္ခဏာများ အလွန် လွှမ်းမိုးနေတတ်သည်။ ဥပမာ စုတ်တံဖြင့် ရေးသားသော စာလုံးများမှာ တရုတ် သို့မဟုတ် အရှေ့တောင်အာရှတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသော်လည်း အနောက်နိုင်ငံများသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ၎င်းတို့မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြဘဲ ဘာကို သွားပြီး ခံစားကြမည်နည်း။

သေချာပေါက် စုတ်တံဖြင့် ရေးသားသော စာလုံးများကို ဖုန်းယွီလည်း ခံစား နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ အများစုမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက စာလုံးများဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဖုန်းယွီ လုံးဝမဖတ်တတ်တော့ဘဲ ဘာကို သွားပြီးခံစားရမည်နည်း။

စုတ်ချက်များကို ကြည့်ပြီး ထိုအချိန်က လူများ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိရှိနိုင်သည်ဆိုသော စကားများကို ဖုန်းယွီ ကတော့ လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ကျောင်းတက်စဉ်က သင်ခန်းစာတွင် မည်သည့် စာသားများမှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်လူက မည်သို့တွေးတောနေသည်ကို သိရှိနိုင်သည်ဟု ပြောဆိုနေခြင်းနှင့် တူညီပြီး တစ်ဖက်လူက ရမ်းသန်း ရေးထားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကို နတ်ဘုရားများသာ သိပေလိမ့်မည်။

"ရောက်ပြီ အဲဒီ ခြံဝင်းကြီးပဲ ငါပြောမယ်။ မင်း အိမ်က နံရံတွေက အရမ်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာ။ တောင်တန်း ရေကန် ပန်းချီကား တချို့လောက် ဝယ်သွားပြီး ချိတ်ထားရင် ကြည့်ရတာ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလား"

ဖုန်းယွီက ဖူကွမ်းကျန့်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးကြည့်လိုက်ကာ မင်းက ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားတဲ့ ပုံစံ ဖမ်းချင်တယ်လို့ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါတော့လား။

တောင်တန်း ရေကန် ပန်းချီကား ဆိုတာလည်း ငါက ခံစား နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိမှ ဖြစ်မှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ ဝင်ကြည့်တာပေါ့ ငါ သဘောကျတာလေးများ ပါလာမလားလို့။

……

******