အခန်း ၄၀၂

အခန်း။ ၄၀၂

ဘုန်း

လေနှင့်နှင်းတို့ ရူးသွမ်းစွာ တိုက်ခတ်နေပြီး နေနှင့်လတို့မှာလည်း အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မဟူရာ အကြီးအကဲများမှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ကြီးမားလှသော မဟူရာမြစ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားအောင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ဦးမှာမူ ကြီးမားလှသော ကွန်ဖန်ငှက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ပြိုမည့်အထိ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

တုကူးနီမှာမူ ဓားကိုပင် ထုတ်စရာ မလိုဘဲ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အာကာသထဲတွင် နတ်ဘုရားဓားပေါင်း သုံးရာခြောက်ဆယ့်ငါးလက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဓားအလင်းတန်းများမှာ တောက်ပနေသော နေလုံးများကဲ့သို့ပင်။

ဓားသမားတစ်ဦးသည် နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ ဓားပညာမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ တွေးခေါ်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် တောင်နှင့်မြစ်များကို ပြိုကျပျက်စီးစေနိုင်သည်။

ထိုဓားအလင်းတန်း သုံးရာခြောက်ဆယ့်ငါးလက်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် အရောင်အသွေးမဲ့သွားပြီး အာကာသထဲတွင် ဓားအလင်းတန်းများမှာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ရောယှက်နေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ဆီးနှင်းနတ်ဆိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားကြသည်။ နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးတစ်ဦးမှာ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"သွေးလင်းနို့"

လင်းနို့တစ်သောင်းအကြီးအကဲမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးများဖြင့် ဝန်းရံသွားကာ မာရ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

သူ၏ လက်များအတွင်းမှ သွေးရောင် လင်းမြွေများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ဒီအဘိုးအိုကို အသာစီးမရစေနဲ့"

မကောင်းဆိုးဝါး လေးပါးမှာလည်း သူတို့၏ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ ကျန်သုံးဦးမှာလည်း တူကြီးများ၊ မြွေနဂါးကတ်ကြေးကြီးများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်များကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သော ရေခဲပြင် လွင်ပြင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတုန်ခါသွားသည်။ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးမှာ ခရမ်းရောင် ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်ထိပ်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး တက်သွားကြသည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာမူ အလယ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းမျှ လှုပ်ရှားစရာ မလိုဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ရန်သူများကို ရှင်းလင်းပေးနေသည်။

"ဖေဖေ မေမေ... သားကို စောင့်နေပေးပါ"

သူသည် ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

...

...

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

တိုက်ပွဲမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိပေ။ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးများမှာ သတ်ဖြတ်ခံရပြီးနောက် တောင်ထိပ်တွင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာကာ ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ ဤသည်မှာ ရေခဲပြင် လွင်ပြင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး အချက်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ အလွန်အေးစက်ပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ မရှိသော်လည်း ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးများမှာ ဤနေရာတွင်သာ အမြစ်တွယ်နေကြသည်။ သူတို့မှာ ရေခဲပြင် လွင်ပြင် တည်ရှိနေသရွေ့ အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေမည်ပင်။

ထို့ကြောင့် အရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် မည်သူမျှ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးများကို မစော်ကားရဲကြခြင်းပင်။

"ချန်ကျီရှင်း အလကားပါပဲ။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ။ ဒီရေခဲပြင် လွင်ပြင်မှာတော့ ငါတို့ကို မနိုင်နိုင်ပါဘူး"

လေပြင်းတိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ရှူယင်၏ ရုပ်သွင်မှာ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ရှိသော်လည်း ပို၍ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ သူတို့မှာ ဤမြေပြင်၏ သားသမီးများဖြစ်သည့်အတွက် ဤမြေပြင်ရှိနေသရွေ့ သူတို့မှာ အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေမည်ပင်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

တိုက်ပွဲမှာ အသက်နှင့်ခန္ဓာကို ပေးဆပ်ရသည့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာသည်။ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှင်များမှာ ရူးသွပ်နေကြသည်။ သူတို့ မည်မျှ သတ်ဖြတ်မိသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စု၏ ရှေ့တိုးမှုမှာ နှေးကွေးသွားသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ဆုံးစပြုလာသည်။

"ဆေးလုံးတွေ သောက်ကြ"

ချန်ထျန်းချန်က ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးလိုက်ကြရာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်။

ရှူယင်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ရှေ့တွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါ်လာသည်။

"အလကားပါပဲ။ လူသားတွေရဲ့ ခွန်အားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိပါတယ်။ ဆေးလုံးတွေ သောက်ရင်ရော ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မှာလဲ"

ရှူယင် စကားမဆုံးခင်မှာပင်။

ဘုန်း

မူလစွမ်းအားများဖြင့် ဝန်းရံထားသော လက်သီးချက်တစ်ခုမှာ သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"အခုပဲ သူတို့ကို ချုပ်နှောင်လိုက်ကြ"

ကိုးခုမြောက် တောင်ထိပ်သခင် အိုယန်ဇီက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုမှ တပည့်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သံချပ်ကာများမှာ တောက်ပလာပြီး ရွှေရောင် အစီအရင် အမှတ်အသားများ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် ရွှေရောင် အစီအရင်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကျစ်လျစ်စွာ ရစ်ပတ်သွားပြီး နတ်ဘုရား ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုအလား ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးအားလုံးကို အုပ်မိုးလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်မှ တိုက်ခတ်နေသည့် လေပြင်းများ၊ ကျဆင်းနေသည့် ဆီးနှင်းများနှင့် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်နေသည့် ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးများအားလုံး အချိန်ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"အောင်မြင်ပြီ"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အိုယန်ဇီမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ အစီအရင် ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တစ်သက်တာလုံး အစီအရင် လမ်းကြောင်းကို အစွမ်းကုန် လေ့လာခဲ့သူဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုး ရာဂဏန်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ ပညာစွမ်းပြချက်ပင်။

"ဒီခရီးစဉ်မှာ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုက ကြီးမားလှတယ်"

ချန်ကျီရှင်းသည် အိုယန်ဇီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတားအဆီး မရှိတော့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း မြေပြင်ဖြတ်ကျော်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ တောင်ထိပ်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး တက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်မူ မရေရာမှုများ ရောယှက်နေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို သူ မတွေ့ဆုံခဲ့ရသည်မှာ ကြာညောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

အဖေ၊ အမေ...

အခြားသူများအတွက်ဆိုလျှင် သူတို့သည် အမြဲတမ်း အနားတွင် ရှိနေတတ်ကြသည်။ သို့သော် ချန်ကျီရှင်းအတွက်မူ သူတို့မှာ ရံဖန်ရံခါမှသာ သတိရမိသည့် မှတ်ဉာဏ်များသာ ဖြစ်သည်။

သူ ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် မိဘများမှာ ကမ္ဘာပတ်မည်ဟု ပြောကာ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် တတိယမြောက် တောင်ထိပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဆယ်နှစ်သားအရွယ်တွင် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် စမ်းသပ်မှုမှစ၍ အရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ သူသည် များစွာသော တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။

ယခုတွင် သူသည် ဇီဝေကြယ်၏ သခင်ဖြစ်ပြီး လောကကို အုပ်စိုးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိဘများအပေါ်ထားရှိသည့် စိုးရိမ်စိတ်မှာမူ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

သူသည် ရာထူးရယူပြီးကတည်းက အမှောင်တပ်ဖွဲ့၏ အဓိက တာဝန်မှာ မိဘများကို ရှာဖွေရန်ပင်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ရေခဲပြင် လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း အစီအရင်များ ပွင့်ထွက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်းဆီသို့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပစ်လွှတ်နေသည်။

"ဖယ်ကြ"

ချန်ကျီရှင်းသည် လက်သီးနှင့် ခြေထောက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုစွမ်းအားများကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။

"ဖေဖေ မေမေ"

"ဘယ်မှာလဲ"

သူ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ အော်သံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ယခု သူသည် ကြီးမြတ်သည့် သခင်တစ်ပါး ဖြစ်နေသော်လည်း မိဘများရှေ့တွင်မူ မိဘများ မမြင်လိုက်ရသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်အလား အော်ဟစ်ကာ ခေါ်ဆိုနေမိသည်။

ရေခဲပြင် လွင်ပြင် ကျယ်ကြီးထဲတွင် လေတိုက်သံနှင့် နှင်းကျသံသာ ရှိနေပြီး မည်သည့် အသံမျှ ပြန်မထွက်လာပေ။ ချန်ကျီရှင်းမှာ အော်ဟစ်ရင်းနှင့်ပင် တောင်ထိပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်သွားသည်။

မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီး၍ မရတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ချန်ကျီရှင်း၏ ရှေ့၌ ရှေးဟောင်း ကျောက်နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကျောက်နန်းတော်၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။