အခန်း ၄၀၆

အခန်း။ ၄၀၆

"သေချာလို့လား"

ချန်ကျီရှင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးဘုရင်မမှာ တွေဝေသွားပြီးမှ သတိပေးလိုက်သည်။

"သတိပေးပါရစေဦး ဘိုးဘေးတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုဆိုတာ မင်းထင်သလို လွယ်ကူတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း စဉ်းစားဖို့ သုံးရက်အချိန်ပေးမယ်။ သုံးရက်နေလို့ တကယ်ပဲ စမ်းသပ်မှုခံယူမယ်ဆိုရင် ဒီကျောက်နန်းတော်ကို လာခဲ့ပါ"

"ရှူယင်... သူတို့ကို နေရာချထားပေးလိုက်ပါ"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဘုရင်မသည် ရေခဲပလ္လင်မှ ထကာ နန်းတော်နောက်ဘက်ရှိ အိပ်ဆောင်များဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန်... အခုတော့ အဲဒီ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို သိမ်းလိုက်လို့ မရတော့ဘူးလား"

ရှူယင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ကျောက်နန်းတော်အထက်တွင် ဝဲပျံနေသော ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း လက်နက်နှစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သိမ်းရမှာလဲ ဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့လိုက်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးတွေက ရေခဲပြင် လွင်ပြင်ကို အမှီပြုပြီး အဆုံးမရှိ ပြန်ရှင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား သေမှာ မကြောက်ဘူး မဟုတ်လား"

ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဟေ့"

ရှူယင်သည် အလွန်အမင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဘာလို့များ ဒီလို စည်းကမ်းမဲ့တဲ့သူနဲ့မှ တွေ့နေရတာလဲ။

"ညီမလေး... သားဖြစ်သူကို နည်းနည်း တိုင်ပင်ပေးပါဦး။ သူက ငါတို့ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုအပေါ် ဒီလောက်ထိ ရန်လိုနေစရာ မလိုပါဘူး"

ရှူယင်က ယင်ရွှမ်းရွှမ်းကို တိုးတိုးလေးပြောကာ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို နေရာချထားပေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

...

...

ထိုသို့ဖြင့် ချန်ကျီရှင်းသည် မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော ရေခဲပြင် လွင်ပြင်တွင် နေရာထိုင်ခင်းချလိုက်သည်။ ထိုညနေခင်းတွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ခွဲခွာခဲ့ရသော မိသားစုမှာ ပြန်လည်ဆုံစည်းကြပြီဖြစ်၍ ပြောမကုန်နိုင်သော စကားများ ရှိနေကြသည်။

"ကျီအာ... မေမေ့ကို အနီးကပ် ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး"

"ကျီအာ... သားက မေမေ့ထက်တောင် အရပ်ပိုရှည်နေပြီပဲ"

"ကျွန်မရဲ့ ကျီအာက အရမ်းချောတာပဲ။ သူ့ကို ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ။ ဟုတ်တယ်မို့လား"

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းက စကားများကို မရပ်မနား ပြောနေသည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေ... ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သားကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီနော်"

ချန်ကျီရှင်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ယင်ရွှမ်းရွှမ်းနှင့် ဆံပင်များ ဖြူဖွေးလာသော ချန်ထျန်းလျန်ကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ဟားဟား... ဖေဖေကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီမှာ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေနဲ့ နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်း နေနေရတာပါ"

ချန်ထျန်းလျန်က ရယ်မောလိုက်သော်လည်း မကြာမီပင် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးလာသည်။

"ဝါကြွားမနေပါနဲ့တော့"

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းက ချန်ထျန်းလျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းကို နူးညံ့စွာ ကြည့်သည်။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျီအာ... သားတစ်ယောက်တည်း ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ လမ်းလျှောက်လာရတာ အများကြီး ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။ ဟုတ်တယ်မို့လား"

ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါသည်။

"သားလည်း မပင်ပန်းပါဘူး။ မိသားစုဝင်တွေကလည်း သားကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံကြပါတယ်။ ကြည့်လေ ဒီနေ့ဆိုရင် စတုတ္ထဦးလေးတောင် လိုက်လာပေးတယ်။ သူက သားကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးတာလေ"

"ကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ"

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်သည်။

"လာ... မေမေ့ကို ပြောပြပါဦး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ ပြီးတော့... သားနဲ့အတူ လိုက်လာတဲ့သူတွေက ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုကပဲလား ဘာလို့ လူမျက်နှာသစ်တွေ ဒီလောက် များနေရတာလဲ ဘာလို့ သားကို ဂိုဏ်းချုပ်လို့ ခေါ်နေကြတာလဲ။ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ"

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဲဒါကတော့ ပြောရရင် ရှည်တယ်..."

ချန်ကျီရှင်းသည် မိဘနှစ်ပါးရှေ့တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ကာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်စွာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောပြနေသည်။ ရေခဲခန်းမထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီး တောက်ခတ်နေပြီး လူသုံးဦး၏ အရိပ်များမှာ နံရံပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်နေသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် အဖြစ်အပျက် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောပြသည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် ချန်ကျောက်ရှင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော တိုက်ပွဲအကြောင်း ပြောပြသောအခါ ချန်ထျန်းလျန်မှာ သက်ပြင်းချမိသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရန်ဘက်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ထိုညတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် အောင်မြင်မှုများကို မိဘများရှေ့တွင် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အရာအားလုံးကို မျှဝေခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရန် ကြိုးစားပြီး အလွန်အန္တရာယ်များသော အဖြစ်အပျက်များကိုပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ပြောပြလျှင်ပင် ယင်ရွှမ်းရွှမ်းနှင့် ချန်ထျန်းလျန်တို့မှာ အံ့အားသင့်ရဆဲပင်။ သူသည် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားအနည်းငယ်ရှိသော နင်ချန်ယွီနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံကို ပြောပြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံလှိုင်းမြေမြတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးကို တစ်ကိုယ်တော် အနိုင်ယူပြီး ကောင်းကင်ဘုံလှိုင်း နတ်ဘုရားသားတော်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပုံကို ပြောပြသည်။

ခေတ်အဆက်ဆက် ထိပ်သီးပါရမီရှင် မုန်ဟယ်တုန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပုံ၊ ကျင်းပြည်နယ်ရှိ မင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့ပုံများကို ပြောပြသောအခါ မိဘနှစ်ပါးစလုံးလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

သူသည် ဟွိုင်ပြည်နယ်သို့ သွားရောက်ကာ ငါးမျိုးဆက် မိုးကြိုးဂိုဏ်း၌ ငါးမျိုးဆက် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကံကြမ္မာကို ရရှိခဲ့ပုံ၊ ပါရမီရှင် ခုနစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက် အနိုင်ယူခဲ့ပုံ၊ ထို့နောက် စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ဖြင့် နိဗ္ဗာနအဆင့်လီဟွာထျန်းကို အနိုင်မရ၊ အရှုံးမပေးဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံများအကြောင်း ပြောပြသည်။

သူသည် မဟာတာအိုလမ်းကြောင်း ကိုးခုကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ပုံ၊ အရှေ့စကြာဝဠာနယ်မြေပြိုင်ပွဲတွင် သူရဲကောင်းအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီး တစ်ခေတ်လုံး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပုံ၊ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ဖြင့် နိဗ္ဗာနအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပုံတို့ကိုလည်း ပြောပြသည်။

သူသည် ဇီဝေဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာပြီး စီကုန်းမျိုးနွယ်စုကို အနိုင်ယူကာ နိဗ္ဗာနအဆင့် အရှင်သခင်ငါးဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံများကိုလည်း ပြောပြသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ ကြီးထွားလာမှု လမ်းကြောင်းကို မိဘများထံ အသေးစိတ် ပြောပြနေရင်း ကောင်းကင်မဏ္ဍိုင်နှင့် ပတ်သက်သော အသေးစိတ်အချို့ကိုမူ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သူ မည်မျှကြာအောင် ပြောခဲ့မိမှန်း မသိရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ယင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ ချန်ကျီရှင်းအတွက် ဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း အငြိမ်းချမ်းဆုံး အိပ်စက်ခြင်းပင်။

"ဆယ်နှစ်ကျော်လေးအတွင်းမှာပဲ ကျီအာ ဒီလောက်အထိ အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

ချန်ထျန်းလျန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အံ့အားသင့်လွန်း၍ ကြက်ဥတစ်လုံးတောင် ဝင်ဆန့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ချန်ကျီရှင်းကိုယ်တိုင်သာ ပြောမပြခဲ့ပါက ဤအရာများသည် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်မိလိမ့်မည်။

ဘယ်လောက်တောင် ခမ်းနားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ ခရီးစဉ်မျိုးလဲ။

မကြာမီပင် ချန်ထျန်းလျန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာမှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရယ်မောသည့် အမူအရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟားဟား ငါပြောသားပဲ... ငါ့သား ကျီအာမှာ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းသူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းရှိတယ်လို့ ဒီမြုံနေတဲ့ ရေခဲပြင်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီဆိုရင် ငါ့သား ချန်ကျီရှင်းလို့ တစ်ချက်လောက် အော်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီမြေပေါ်မှာ ဘယ်သူကများ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲတော့မှာလဲ"

"ဟားဟား"

"အသံတိုးတိုးလုပ်စမ်းပါ"

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းက ချန်ထျန်းလျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ချန်ထျန်းလျန်က မကျေမနပ်ဖြင့် "ငါ့သား ချန်ကျီရှင်းလို့ ပြောတာကို မင်းက ငါ့ကို မျက်စောင်းထိုးရဲသေးတယ်ပေါ့" ဟု ပြန်မေးသည်။

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းက ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ "နောက်တစ်ခါ ပြောကြည့်ပါဦး" ဟု နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

ချန်ထျန်းလျန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး အထူးအဆန်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... မိန်းမရာ ငါက ကြိုပြီး လေ့ကျင့်နေတာပါ။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း လူအများကြားမှာ ပြောရရင် လျှာစေးနေမှာ စိုးလို့လေ"

"အို... အဖေဖြစ်သူက သားရဲ့နာမည်ကို သုံးပြီး အပြင်မှာ ဟန်လုပ်နေတာမျိုးက ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ချန်ကျီရှင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာသည်။

"ပြောပါဦး... ဒီလောက်အထိ များပြားလှတဲ့ အရာတွေကို ဖြတ်သန်းပြီး အမြင့်ဆုံးကို ရောက်လာရတာ ကျီအာ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းနေလိုက်မလဲ"

ထိုစကားကြောင့် ချန်ထျန်းလျန်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နူးညံ့သော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်ပါပဲ... ကျီအာကတော့ လူမိုက်လေးပါ။ ငါတို့ကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ဘာမှ မဟုတ်သလိုလိုနဲ့ အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ... ဟူး..."

"အို... ထျန်းလျန်ရေ ကျီအာက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို။ တစ်ယောက်တည်း ဒီလောက်ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းထားရတာ။ မိဘတွေအနေနဲ့ ဂုဏ်ယူရမယ့်အစား စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာ ပိုများနေသလိုပဲ..."

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့..."

ချန်ထျန်းလျန်က သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး "သူ့ကို ရွှေပုဆိန်၊ ငွေပုဆိန်နဲ့ သံပုဆိန်ပုံပြင်လေး ပြန်ပြောပြရမယ်။ ကျီအာ ဒီပုံပြင်လေးကို ကြားရတာ အရမ်း လွမ်းနေမှာပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရေခဲခန်းမပြင်ပတွင် လေနှင့်နှင်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လေတဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေသည်။ အခန်းအတွင်းတွင်မူ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဖယောင်းတိုင်မီးက လူသုံးဦး၏ အရိပ်များကို လှုပ်ခါနေစေသည်။ တစ်ယောက်ကတော့ ငယ်စဉ်က ပုံပြင်များကို ညင်သာစွာ ပြောပြနေသည်။

ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသူမှာမူ ငယ်စဉ်က ကြားဖူးသော ပုံပြင်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆိုးဝါးသော အိပ်မက်ဆိုးကို မက်နေသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။