အခန်း ၄၀၇

အခန်း။ ၄၀၇

သုံးရက်တာ အချိန်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း ချန်ကျီရှင်းမှာ အပြင်လောကကို မေ့လျော့သွားပြီး ရေခဲပြင် လွင်ပြင်တွင် မိဘများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

သူတို့သည် တောင်ထိပ်တွင် နှင်းလူသားများ အတူတူ လုပ်ကြသည်။ သစ်သားပြားများကို လျှောစီးတူရိယာအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ တောင်ထိပ်မှ အရှိန်ဖြင့် လျှောချကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ဆုပ်နယ်ကာ နှင်းလုံးများဖြင့် ပစ်ပေါက်၍ ဆော့ကစားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားရသော ဇီဝေကြယ်၏ သခင်မဟုတ်တော့ဘဲ မိဘများရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အကြီးအကဲမင်သည် ချန်ကျီရှင်းကို သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သတိပြုရန် သတိပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြီးအကဲမဟူရာက တားဆီးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပျော်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့ရတာပါ" အကြီးအကဲမဟူရာသည် အဝေးမှ ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

သူ့အတွက်မူ ချန်ကျီရှင်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်တင်မကဘဲ တစ်ချိန်က သူ၏ အရှက်မရှိသော အပြုအမူများကို ဖော်ထုတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကလေးဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေ ပျံ့နှံ့သွားရင် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မှာပေါ့..." အကြီးအကဲမင်က ပြောသည်။

အကြီးအကဲမဟူရာက ပြုံးလျက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ငယ်ဘဝကို အမှန်တကယ် ရှင်သန်နိုင်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို အမြဲနေနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။ မင်းကို ကြည့်စမ်း... ငါ့ထက် အသက်တစ်ရာလောက် ငယ်ပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ။ အမြဲတမ်း တင်းမာလေးနက်နေမယ့်အစား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး နေကြည့်ပါလား။ ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်ခြင်းဆိုတာ တစ်သက်စာပါပဲ။ ဘာလို့များ လူတွေ အမြင်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ပူပန်နေရဦးမှာလဲ..."

ဖတ်…

အကြီးအကဲမဟူရာသည် နှင်းများကို ဆုပ်နယ်ကာ အကြီးအကဲမင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"ဟားဟား လာခဲ့စမ်းပါ အဘိုးကြီးရယ်"

သူသည် ရယ်မောကာ ပြေးသွားသည်။ အကြီးအကဲမင်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ပြုံးမိသွားပြီး နှင်းလုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

တတိယမြောက်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ရှေးဟောင်း ကျောက်နန်းတော်ဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သူ နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်တည်ငြိမ်သော ဇီဝေကြယ်သခင်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား"

ဘုရင်မက ချန်ကျီရှင်းကို ငေးကြည့်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

ဘုရင်မသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဒီသုံးရက်အတွင်း မင်း အရမ်း ပျော်နေပုံပဲနော်"

"ဟုတ်ပါတယ် အရမ်း ပျော်ပါတယ်"

ချန်ကျီရှင်းက ပွင့်လင်းစွာ ဖြေသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ အန္တရာယ်ခံပြီး စမ်းသပ်မှာလဲ မင်းကို ရေခဲပြင် လွင်ပြင်ကို ဘယ်အချိန်မဆို လာလည်ဖို့ ခွင့်ပြုနိုင်ပါတယ်။ ဒီလို ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကိုပဲ ဆက်ထိန်းထားရင် မကောင်းဘူးလား အပြင်လောကမှာက လူတွေ အချင်းချင်း ကြံစည်နေကြတာ... ဒီလောက် စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့နေရာ ဘယ်မှာ ရှိဦးမလဲ"

ဘုရင်မ၏ အကြည့်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ခင်ဗျားတို့ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးတွေက ရေခဲပြင် လွင်ပြင်ကနေ မထွက်ချင်ကြတာလား"

ချန်ကျီရှင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ လူတွေ၊ တာဝန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ဒီနေရာက ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ချမ်းသာပါစေ ဒါဟာ ယာယီပဲ"

"ကောင်းပြီလေ"

ဘုရင်မက ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

ခဏအကြာတွင် ဘုရင်မသည် ချန်ကျီရှင်းကို နန်းတော်နောက်ဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုဝင်များ၊ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးများနှင့် ချန်ထျန်းလျန်တို့ ဇနီးမောင်နှံလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ကျောက်နန်းတော်၏ နောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော နှင်းတောင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး အဝေးတွင် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများနှင့် တူသော အနက်ရောင် ဘုရားကျောင်း ငါးခု ရှိနေသည်။

"အဲဒီ ဘုရားကျောင်းငါးခုကို မြင်လား အဲဒါ ငါတို့ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးမြေပဲ။ ဘုရားကျောင်း ငါးခုက စမ်းသပ်ချက် ငါးခုကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ မင်းအနေနဲ့ သုံးခုကိုပဲ အောင်မြင်အောင် ဖြေဆိုရင် စမ်းသပ်မှု ပြီးမြောက်ပြီ"

ဘုရင်မက အဝေးရှိ ဘိုးဘေးမြေကို ညွှန်ပြကာ အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ"

ချန်ကျီရှင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားအပိုများမဆိုဘဲ ထိုဘုရားကျောင်းငါးခုဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဤနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် အခြားသူများ မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ထင်မှတ်ထားသည့် အရာများစွာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ စမ်းသပ်ချက်မျှလောက်နှင့် ချန်ကျီရှင်းကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ကျီအာ"

အဝေးမှ ယင်ရွှမ်းရွှမ်းက စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အချစ်ရယ်။ ငါတို့ရဲ့ ကျီအာက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။ ဒီလို စမ်းသပ်မှုသေးသေးလေးတွေက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ထျန်းလျန်က ယင်ရွှမ်းရွှမ်းလောက် မစိုးရိမ်ဘဲ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"ရှင်က အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလို ပြောရလား"

ယင်ရွှမ်းရွှမ်းက ချန်ထျန်းလျန်ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။

သူတို့ဘေးတွင် ချန်ထျန်းချန်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောသည်။

"မမလေး... ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ လုံးဝ မလိုပါဘူး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဂိုဏ်းချုပ် ကြီးပြင်းလာတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတာပါ။ သူက ယိုယွင်းနေတဲ့အရာတွေကို အံ့ဩစရာကောင်းအောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိသူပါ။ မမလေး မသိသေးလို့ပါ။ ဂိုဏ်းချုပ် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မထင်တဲ့အရာတွေကို သူ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ပြခဲ့ဖူးတယ်။ အားလုံးရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ထက်ကို အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်အောင် လုပ်ပြခဲ့တာပါ။ ဘိုးဘေးမြေ စမ်းသပ်ချက်က ဂိုဏ်းချုပ်အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ လှိုင်းလုံးလေး တစ်ခုလောက်ပါပဲ"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ယင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ နှလုံးသားထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။

"စတုတ္ထညီလေး"

ချန်ထျန်းလျန်က ချန်ထျန်းချန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းကတော့ ဆယ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ အရင်ကထက် ပိုပြီး လျှာချိုလာတယ်နော်။ ဒီချီးကျူးစကားတွေ ပြောဖို့ အများကြီး လေ့ကျင့်ထားတာမလား"

ချန်ထျန်းချန်က နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ခါးခါးသီးသီး ပြုံးသည်။

"တတိယအစ်ကိုရာ၊ ကျွန်တော်က..."

"ရှင်းပြစရာ မလိုဘူး ကျွန်တော် နားမထောင်ဘူး"

ချန်ထျန်းလျန်က ခေါင်းခါရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။

"မင်း တိုးတက်ချင်တာ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိပေးရစေ။ အပြင်မှာ ငါ့သားရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး ဟန်လုပ်တာ၊ ကာကွယ်ပေးသလိုလိုနဲ့ ဂုဏ်ယူနေတာမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့နော် ကြားလား"

ချန်ထျန်းချန်က "ကျွန်တော်က အဲလောက်ထိ ယုတ်ညံ့တဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား" ဟု ပြန်မေးသည်။

ထိုသို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တစ်ဖက်တွင် ချန်ကျီရှင်းသည် နှင်းပြင်ကျယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းနှင့် တူသော ပထမဆုံး အနက်ရောင် ဘုရားကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဘုရားကျောင်းနံရံများတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သင်္ကေတများ ထွင်းထုထားသည်။ ဘုရားကျောင်းရှေ့ရှိ နှင်းများကြားတွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကြောင့် အလောင်းကောင် အရိုးစုများပင် ပေါ်ထွက်နေသည်။

"ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေလား ဘိုးဘေးမြေထဲမှာလည်း နတ်ဆိုးတွေ သေဆုံးကြတာပဲလား"

ချန်ကျီရှင်းသည် မြေမြှုပ်ခံထားရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော အရိုးစုများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုး ဘိုးဘေးမြေရှိ ပထမဆုံး ဘုရားကျောင်း၏ ကျောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွီ…..

ကျောက်တံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး ပေါ်လာသည့် အမှောင်ထုက ချန်ကျီရှင်းကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုသွားသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။