အခန်း ၂၀၁

အခန်း (၂၀၁) - ဆန်းကြယ်သော ပန်းပွင့် (၁)

ဝမ်ကျန်းရွာ…

ရှောင်ဟွမ်သည် ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်နေရင်း သေမင်းနွံတောဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

မနက်ပိုင်းတွင် ရာသီဥတု သာယာနေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မှိုင်းလာပြီး နောက်ထပ်မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

မနေ့ညဉ့်နက်ပိုင်းက သူမတို့မြေးအဘိုးနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့သည် သေမင်းနွံတောထဲတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျင်းဖျင်အာသည် အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး ပြန်ရောက်လာသောအခါ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေပြီး ထိုညမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးကို သေမင်းနွံတောအပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်ဟွမ်က ကျင်းဖျင်အာကို သီးသန့်မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ကျင်းဖျင်အာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“အခု သေမင်းနွံတောထဲက အခြေအနေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များလာပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ဆက်နေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာသလိုပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်...”

ရှောင်ဟွမ်သည် အစ်မဖြစ်သူ၏ စကားကို အမြဲယုံကြည်ခဲ့သဖြင့် ထိုညတွင်ပင် သူမနှင့် ကျိုးယီရှန်တို့သည် သေမင်းနွံတောမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် ကျင်းဖျင်အာ၏ မှာကြားချက်အတိုင်း ယနေ့တွင် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူမသည် ကျင်းဖျင်အာနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မနေ့ညကကဲ့သို့ လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာမျိုးကို ကျင်းဖျင်အာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးတောနေမိရင်း အစ်မအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

ထိုစဥ် နောက်ကျောဘက်မှ ရင်းနှီးသော ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ရှောင်ဟွမ်...”

ရှောင်ဟွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးယီရှန် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“ပစ္စည်းတွေအားလုံး သိမ်းဆည်းပြီးပြီ... သွားကြစို့...”

ရှောင်ဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ကျိုးယီရှန်ကို မေးလိုက်သည်။

“အဘိုး... အစ်မဖျင်အာ သေမင်းနွံတောထဲမှာ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား...”

ကျိုးယီရှန်သည် ဆတ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး စိတ်မရှည်သလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ...”

ရှောင်ဟွမ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးယီရှန်သည် အဆုံးတွင်မူ သူ၏မြေးမလေးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိသည်ကို သေချာအောင် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်ဟွမ်၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သေမင်းနွံတောထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း ငါတို့ ကျင်းဖျင်အာနောက်ကို လိုက်ရင်း ချန်ရှန်းခန်းမရဲ့ တပည့်တချို့ကို တွေ့ခဲ့သေးတယ်မလား... ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတည်းကစပြီး ချန်ရှန်းခန်းမရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ယောက်ကို မင်း မြင်မိသေးလို့လား...”

ရှောင်ဟွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျိုးယီရှန်က ပြုံးလိုက်​၏။ သူ၏မျက်နှာတွင် ပုံမှန်တွေ့နေကျ နောက်ပြောင်တတ်သော အမူအရာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ထူးခြားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း စူးရှတောက်ပနေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“အထူးသဖြင့် အဲဒီနေ့က ငါတို့ ငါးခေါင်းမိစ္ဆာနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက... ငါ ဘေးကနေ အသေအချာ ကြားလိုက်တယ်... ကျင်းဖျင်အာနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့သူတွေက တခြားမိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခုဖြစ်တဲ့ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းနဲ့ ဝမ်တုဂိုဏ်းက ပါရမီရှင် လူငယ်တွေဖြစ်တဲ့ ကွေ့လိနဲ့ ချင်ဝူယန်တို့ပဲ...”

“ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူတို့သုံးယောက်က ချန်ရှန်းခန်းမရဲ့ အဓိကအခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ လာတွေ့ကြတယ်ဆိုတော့ သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတယ်လို့ မင်းထင်လဲ...”

ရှောင်ဟွမ်သည် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်လိုက်ပြီး အတော်ကြာမှ ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အဘိုး... သမီးကို ပြောချင်တာက...”

ကျိုးယီရှန်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရှစ်ရာအတွင်း ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ချန်ရှန်းခန်းမဟာ ဒီမိစ္ဆာလူငယ် သုံးယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားပြီ ထင်တယ်... ကျင့်ကြံမှု အလွန်မြင့်မားတဲ့ ယွီယန်ဇီတောင်မှ တကယ်ပဲ...”

သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ညှိုးငယ်သွားသည်။ အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“အခု မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေကြားထဲမှာ အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်မှုတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြင်းထန်လာနေပြီ... လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေကလည်း တစ်ဂိုဏ်းနဲ့တစ်ဂိုဏ်း အကွက်ချ တိုက်ခိုက်နေကြတယ်...”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဟာ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ဒီနေ့အထိ ပြန်လည်မနာလန်ထူနိုင်သေးဘူး... ဒီလောကကြီးဟာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကပ်ဘေးဆိုးကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့ရတော့မယ် ထင်ပါရဲ့...”

ရှောင်ဟွမ်သည် ငေးငိုင်သွားသည်။ ကျိုးယီရှန်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ပြန်တက်ကြွလာကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး... လောကကြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်လည်းဖြစ်ပါစေပေါ့... ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... သွားကြစို့... ငါတို့ရဲ့ လူသားတွေကို ကယ်တင်မယ့် ခရီးစဉ်ကို ဆက်ကြတာပေါ့...”

ရှောင်ဟွမ်သည် စကားပင်ပြန်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ကျိုးယီရှန်ကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လျှောက်သွားကာ ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းများကို ကောက်မလိုက်သည်။

သူသည် ‘နတ်ဘုရားလမ်းညွှန်’ ဟု ရေးသားထားသော အလံလွှင့်ထူထားသည့် ဝါးလုံးကို ကိုင်ဆွဲကာ ခေါင်းလှည့်၍ ရှောင်ဟွမ်ကို ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ရှောင်ဟွမ်၏ နောက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရှောင်ဟွမ်သည် သူမအဘိုး၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

ကံဆိုးမည့်မျက်နှာနှင့် ညှို့မှိုင်းသော အမူအရာရှိသည့် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် သေမင်းနွံတောဘက်မှ လျှောက်လာနေသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟွမ်နှင့် ကျိုးယီရှန်တို့ကို မြင်တွေ့သွားသည်။

ယနေ့နံနက်အစောပိုင်းတွင် ကွေ့လိနောက်သို့ အမြဲလိုက်ပါနေခဲ့သော ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ကွေ့လိ၏ အမိန့်ပေးမှုကြောင့် သေမင်းနွံတောမှ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လက်ရှိသေမင်းနွံတောသည် အလွန်အန္တရာယ်များကြောင်း စိတ်ထဲမှ သိရှိနေသဖြင့် ထွက်ခွာသွားခြင်းက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားလေသည်။

သို့သော် ကွေ့လိ၏ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဒေါသတကြီးကျိန်ဆဲရင်း ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ရွာအဝင်ဝတွင် ရှောင်ဟွမ်နှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ မသိစိတ်ဖြင့် ဘေးဘက်သို့ ကွေ့ရှောင်သွားမိသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘာကို ကြောက်ရွံ့နေမိသနည်း...

မမျှော်လင့်ဘဲ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးမီ နောက်ကျောဘက်မှ ရှောင်ဟွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“တာအိုဆရာ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး...”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် တုန့်ဆိုင်းသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးယီရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှောင်ဟွမ်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဘာလို့ လှမ်းခေါ်ရတာလဲ...”

ရှောင်ဟွမ်သည် ကျိုးယီရှန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်ယင်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမ၏ ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းများထဲမှ ထီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို ပြောလိုက်သည်။

“တာအိုဆရာ... သမီး တာအိုဆရာရဲ့ထီးကို မပြန်ပေးရသေးဘူး...”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ထိုထီးကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ ခဏမျှ သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး လက်ဆန့်တန်းကာ ယူရန်လည်း မေ့လျော့နေသည်။

ရှောင်ဟွမ်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထီးကို ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုတစ်နေ့က ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ရုတ်တရက် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် အရာအားလုံး လင်းထိန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အမြင်အာရုံများပင် ဝေဝါးသွားကာ မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

ရှောင်ဟွမ်သည် ကျိုးယီရှန်၏ ဘေးသို့ ပြန်လျှောက်လာပြီး ကျိုးယီရှန်၏ ပစ္စည်းထုပ်ကို လှမ်းယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့ အဘိုး...”

ကျိုးယီရှန်သည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှောင်ဟွမ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူက တတွတ်တွတ် ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“မင်းက သူ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ ပြုံးပြနေရတာလဲ...”

ရှောင်ဟွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး... သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ...”

ကျိုးယီရှန်က တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူက လူကောင်းဆိုရင် ငါလည်း ဗုဒ္ဓဝင်စားတဲ့သူ ဖြစ်နေမှာပေါ့...”

ရှောင်ဟွမ်နှင့် ကျိုးယီရှန်တို့၏ ကျောပြင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး ၎င်းတို့၏ အသံများလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ရပ်မြဲအတိုင်း ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ထီးကို ကိုင်ထားကာ လှုပ်ရှားမှု မရှိချေ။ အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ...

သူသည် ရုတ်တရက် ရှောင်ဟွမ်နှင့် ကျိုးယီရှန်တို့ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လိုက်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းရွာသည် ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ရွာအဝင်ဝမှ ပေအနည်းငယ်အကွာရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေကြသည်။

အမျိုးသားသည် ဝတ်ရုံဖြူရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသမီးသည် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ချင်းလုံနှင့် ယိုကျီတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ချင်းလုံက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျိုးယီရှန်ရဲ့ နောက်ခံကို မင်းသိထားသေးလား...”

မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော ယိုကျီသည် စကားမပြောချေ။ နက်မှောင်သော မျက်နှာဖုံးစွပ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားရာ သူမ ခေါင်းခါပြလိုက်သည့်ပုံ ပေါ်သည်။

ချင်းလုံသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အတွေးများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့မြေးမလေးက ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက ကျင်းဖျင်အာနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေသေးတယ်... နောင်ကျရင် သူတို့ကို ပိုပြီး စောင့်ကြည့်ရမယ်...”

ယိုကျီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့... ဂိုဏ်းချုပ် မှာထားတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ငါတို့ နောက်ကျလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...”

ချင်းလုံက သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာကိုမူ မပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... သွားကြစို့...”

ပြောပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝမ်ကျန်းရွာထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ သွားရာလမ်းကြောင်းမှာ ကျိုးယီရှန်တို့ သွားရာလမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး သေမင်းနွံတောဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်။