အခန်း ၂၀၂

အခန်း (၂၀၂) - ဆန်းကြယ်သော ပန်းပွင့် (၂)

လေပြင်းတစ်ချက်သည် အဘယ်မှ တိုက်ခတ်လာသည်မသိဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားရာ ခြောက်ကပ်သော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် ပိုမိုမှောင်မိုက်လာလေသည်။

ဂျိန်း...

မိုးတိမ်များထဲမှ မိုးကြိုးသံတစ်ချက် ဟိန်းထွက်လာပြီးနောက် မိုးစက်များက ဆက်တိုက် ကျဆင်းလာတော့သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို စိုစွတ်စေကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဝေဝါးသွားလေသည်။ ကွေ့လိသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် ရပ်နေရင်း စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ဧရာမ အဆိပ်မြူတံတိုင်းကြီး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သာမန်သဘောတရားအရ တောင်တန်းနှင့် ရေပြင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဆိပ်ငွေ့များသည် မိုးရေနှင့် တွေ့ဆုံပါက အားနည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

သို့သော် ဤသေမင်းနွံတော၏ အတွင်းပိုင်းရှိ အဆိပ်ငွေ့များသည် မိုးရေကို လုံးဝကြောက်ရွံ့ပုံမရဘဲ လေတိုက်ခတ်ပြီး မိုးရွာသွန်းနေသော်လည်း တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကွေ့လိသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်၍ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ နွံတောအတွင်းပိုင်းတွင် ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ရောက်နေပြီး လေပြင်းများနှင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေမှုအောက်တွင် ဤတောအုပ်ကြီးသည် အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

၎င်းသည် မည်မျှအထိ ကျယ်ပြန့်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ထို့ပြင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသဖြင့် အဆိပ်ငွေ့ထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကထက် အမြင်အာရုံ ပိုမိုရှင်းလင်းလာသော်လည်း အဝေးကြီးအထိ မမြင်နိုင်သေးချေ။

ကွိကွိ... ကွိကွိ...

ရုတ်တရက် ဘေးနားရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခု လှုပ်ခါသွားပြီး ခုနက ထွက်သွားသော ရှောင်ဟွေ့သည် ပြန်လည်ခုန်ပျံလာကာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းဖြင့် ကွေ့လိ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

၎င်း၏လက်ထဲတွင် တောသစ်သီးအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကွေ့လိကို တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ သစ်သီးသုံးလေးလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပါးစပ်အပြည့်ထည့်ကာ ဝါးစားနေတော့သည်။

ကွေ့လိက ပြုံးလိုက်ပြီး သစ်သီးကို လှမ်းယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မမှည့်သေးသော်လည်း ထူးခြားသော အရသာတစ်မျိုး ရှိနေသည်။

မိုးသည် ပိုမိုသည်းထန်လာပြီး မိုးကြိုးသံများလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကွေ့လိသည် မိုးရေကို ကာကွယ်ရန် သူ၏မှော်လက်နက်ကို အသုံးမပြုဘဲ မိုးရေထဲတွင် ရေစိုခံနေလိုက်သည်။

ရှောင်ဟွေ့သည် ကွေ့လိ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ၎င်း၏အမွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း စိုရွှဲလာသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပါးစပ်ထဲရှိ သစ်သီးကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ မြိန်ယှက်စွာ ဝါးစားနေသည်။ ၎င်း၏အမြီးရှည်ကြီးသည် ကွေ့လိ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ခါနေသည်။

ကွေ့လိသည် လက်ထဲမှ တောသစ်သီးကို ဖြည်းညင်းစွာ စားရင်း ရုတ်တရက် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ဟွေ့... မင်းလည်း ခုနက သူမကို မှတ်မိတယ်မလား...”

ရှောင်ဟွေ့သည် ပါးစပ်ထဲတွင် သစ်သီးကို ဝါးနေဆဲဖြစ်သဖြင့် နားမလည်နိုင်သော အသံအချို့ကို ထုတ်ဖော်ရင်း မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ် လုပ်ကာ ကွေ့လိကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကွေ့လိသည် မျောက်ကလေးထံမှ မည်သည့်အဖြေကိုမျှ မျှော်လင့်မထားသည့်အလား ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သူမ ဘာလို့ ငါ့ကို မသတ်ခဲ့တာလဲ... သူမက မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေကို အမြဲတမ်း ရွံရှာမုန်းတီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ဂျိန်း...

ရှောင်ဟွေ့က ပြန်မဖြေဘဲ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးသံတစ်ချက်သာ ဟိန်းထွက်လာသည်။

ကွေ့လိသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော မိုးစက်များသည် ဓားများ၊ လှံများကဲ့သို့ ထောင်သောင်းမကသော ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျဆင်းလာနေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး...

ရုတ်တရက် သူ၏အတွေးများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သူသည် ကလေးဘဝတုန်းက ရွာပြင်တွင် ကြင်နာတတ်သော ရဟန်းအိုကြီးနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာ စကားပြောဆိုနေခဲ့သည့် ထိုညသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လုံးဝမှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိချေ။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်ယင်လာသည်။

သူ၏လက်အင်္ကျီထဲရှိ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်သည် အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်လာပြီး ရင်းနှီးသော အေးစက်သည့် ခံစားချက်သည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

သွေးစုပ်ပုလဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် စွမ်းအားများသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာသည်။

သူ၏ပခုံးပေါ်ရှိ ရှောင်ဟွေ့သည် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကွေ့လိသည် အော်ဟစ်ကာ အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ညာဘက်လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်သည် သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နက်မှောင်သော စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများသည် မိုးရေထဲတွင် စုစည်းကာ ဧရာမအလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်သော ဧရာမအလင်းတန်းကြောင့် သူ ခုနက ရပ်နေခဲ့သော သစ်ပင်ကြီးသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ဘေးဘက်သို့ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

ဂျိန်း...

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ နောက်ထပ် မိုးကြိုးသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ရှောင်ဟွေ့သည် ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်ပြီး သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကွေ့လိသည် မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲနေသော ညစ်ပတ်သည့် ရွှံ့နွံထဲတွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ တိုးပွားလာသော နာကျင်မှုကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း...

နူးညံ့သော ယန်စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

မိုးရေစိုရွှဲနေသော သူ၏အဝတ်အစားများအောက်ရှိ ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် အလင်းဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာသည်။

ဤယန်စွမ်းအားသည် အလွန်သန့်စင်ပြီး သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းတွင် ချည်နှောင်ထားသော မီးလျှံကြေးမုံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သွေးစုပ်ပုလဲ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို တဖြည်းဖြည်း ချေဖျက်ပေးလိုက်သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးထဲမှ သွေးရောင်အလင်းတန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်နှင့် မီးလျှံကြေးမုံတို့မှ ထွက်ပေါ်နေသော တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကွေ့လိသည် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ဆင်နွှဲပြီးသည့်အလား ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဤဆယ်နှစ်အတွင်း သူသည် နေ့ညမပြတ် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ ကောင်းကင်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သွေးစုပ်ပုလဲ၏ မိစ္ဆာချီများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် ယနေ့ကဲ့သို့ပင် သွေးစုပ်ပုလဲ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရလုနီးပါး အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လမ်းမှန်ဂိုဏ်း၏ အထွတ်အထိပ် ကျင့်စဉ်များဖြစ်သော ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းလမ်းစဉ်နှင့် ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်တို့ ရှိနေသဖြင့်သာ ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏အသိစိတ် လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်တိုင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အခြားဆန်းကြယ်သော မှော်လက်နက်ဖြစ်သည့် မီးလျှံကြေးမုံသည် အမြဲတမ်း ဆန်းကြယ်ပြီး သန့်စင်သောယန်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ပေးကာ သူ့ကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲသို့ လုံးဝကျဆုံးမသွားအောင် ဆွဲတင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဤသဘာဝအတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးစုပ်ပုလဲကို မည်မျှအထိ ဆက်လက်ခုခံနိုင်မည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိချေ။

သူ့အတွက်မူ အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိတိုင်း ပိယောင်ကို သတိရမိသည်။ ထိုသို့သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသည် တကယ်ပင် သည်းမခံနိုင်စရာ နာကျင်မှု ဖြစ်သည်။ သူသာ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာပါက ရူးသွပ်သွားလောက်ချေပြီ။

ဤအရာအားလုံးကို ပါးနပ်လှသော သရဲဘုရင်ပင်လျှင် လုံးဝရိပ်မိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး လက်ရုံးသည် နေ့ညမပြတ် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

“ရှောင်ဟွေ့... သွားကြစို့...”

ရှောင်ဟွေ့သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ခုန်ချကာ သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ ပြန်လည်ခုန်တက်လိုက်သည်။

ကွေ့လိသည် ရှောင်ဟွေ့၏ အမွေးများကို ညင်သာစွာ သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ သူပြောချင်သော စကားကို မပြောဖြစ်တော့ဘဲ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ တောအုပ်အနက်ပိုင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော သေမင်းနွံတော၏ အတွင်းပိုင်းတွင် မုန်တိုင်းသံမှတစ်ပါး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား မည်သည့်အသံမျှ မကြားရချေ။

ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မိုးရေများသည် သစ်ရွက်များပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်ကာ အောက်သို့ လိမ့်ဆင်းကျနေသည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ နောက်ထပ် မိုးကြိုးသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

မိုးသည် တစ်နာရီခန့် ရွာသွန်းနေခဲ့သော်လည်း စဲမည့်ပုံ မပေါ်သေးချေ။

လင်းကျင်းယွီသည် မျက်နှာပေါ်မှ မိုးရေများကို သုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မိုးရေများ ထပ်မံကျဆင်းလာပြန်သည်။ သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်မသုတ်တော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်သည်။

ဤရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးထဲတွင် သူ၏ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များပြီး စိမ်းသက်လှသော တောရိုင်းမြေတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေခြင်းသည် တကယ်ပင် ဖော်မပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မူလက ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၊ ထျန်းယင်ကျောင်းတော်နှင့် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားတို့မှ ထူးချွန်သော တပည့်များသည် သေမင်းနွံတောအတွင်းပိုင်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုအဆိပ်မြူတံတိုင်းကို ဖြတ်သန်းစဉ် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကြောင့် ၎င်းတို့သည် အလယ်တွင် ထူးဆန်းသော မုန်တိုင်းမျက်စိနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့၏ အစီအရင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့ သတိမဝင်နိုင်သေးမီမှာပင် ဆန်းကြယ်သော ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင်သည် အဆိပ်ငွေ့ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့အကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

အဆိပ်ငွေ့များကြောင့် မည်သူမျှ ထိုသားရဲကြီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရချေ။

ထိုသားရဲကြီးသည် ဖြတ်သန်းသွားရုံသာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် လူတိုင်းသည် ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားကြသော်လည်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကာ ဘေးဘက်သို့ ပျံသန်းရှောင်တိမ်းခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အဆိပ်ငွေ့မုန်တိုင်းထဲတွင် ၎င်းတို့အားလုံး ကွဲကွာသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းယွီသည် ကျန့်လုံဓား၏ အကာအကွယ်ဖြင့် အဆိပ်ငွေ့များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဤသေမင်းနွံတောအတွင်းပိုင်းရှိ ရှေးဟောင်းတောအုပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ ရောက်ရှိလာသော နေရာသည် ကွေ့လိရှိနေသော နေရာနှင့် မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသည်။

ငယ်စဉ်က ညီအစ်ကိုအရင်းကဲ့သို့ ရင်းနှီးခဲ့ကြသော ဤသူငယ်ချင်းနှစ်ဦးသည် ဤအခြေအနေကို လုံးဝမသိရှိကြချေ။

အကယ်၍ သိရှိခဲ့လျှင်ပင်...

၎င်းတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့် မြင်ကွင်းသည် ပိုမိုနာကျင်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်လော...