အခန်း ၂၀၃

အခန်း (၂၀၃) - ဆန်းကြယ်သော ပန်းပွင့် (၃)

လင်းကျင်းယွီသည် ဤအရာများကို မသိရှိဘဲ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးတိမ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤမိုးသည် တစ်နေ့လုံး ရွာသွန်းမည့်ပုံ ပေါ်သဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ခဏမျှ တွေးတောကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဤတောအုပ်ကြီးထဲတွင် လမ်းဟူ၍ လုံးဝမရှိချေ။ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများမှတစ်ပါး တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဆူးပင်များနှင့် ထူးဆန်းသော အပင်မျိုးစုံ ပေါက်ရောက်နေသည်။

သေမင်းနွံတော၏ ပြင်ပတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါများနှင့် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများသည် လင်းကျင်းယွီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ်သည်။

ခဏမျှအတွင်း လင်းကျင်းယွီသည် အန္တရာယ်များစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ ပါးနပ်မှုနှင့် လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း တိုးတက်လာခဲ့သော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများသာ မရှိပါက သူသည် ဒုက္ခလှလှနှင့် ကြုံတွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ဝူး...

ကျန့်လုံဓားသည် စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဘေးနားရှိ သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်အုပ်လာသော အနီရောင်မြွေတစ်ကောင်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် လင်းကျင်းယွီသည် ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ သူ၏မှော်လက်နက်ကို အသုံးပြု၍ လေထဲတွင် ပျံသန်းလိုက်သည်။

လေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ သူသည် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် သူသည် အံ့အားသင့်မိသည်။

ဤရွှံ့ညွန်အတွင်းပိုင်းသည် တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှပြီး အန္တရာယ်များမှာ ပြင်ပထက် များစွာသာလွန်သည်။ ဤမျှများပြားလှသော အဆိပ်ရှိပိုးမွှားများသည် အဘယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကြသနည်း...

သူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသော အနီရောင်မြွေသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး မသေသေးပေ။

မြွေအပြင် သူသည် ကင်းမြီးကောက်၊ ဖားပြုတ်နှင့် ပုတ်သင်ညိုမျိုးစုံတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။ အန္တရာယ်များသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။

မူလက လင်းကျင်းယွီသည် စွမ်းအားကို ချွေတာရန်အတွက် လမ်းလျှောက်သွားလိုသော်လည်း ယခုမူ မည်သို့မျှ မြေပြင်ပေါ်သို့ မဆင်းရဲတော့ချေ။ သူသည် လေထဲမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက်တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ တောအုပ်အနက်ပိုင်းတွင် မိုးရေများကြားမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး မုန်တိုင်းသံများကြားတွင် လူတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

လင်းကျင်းယွီသည် ဝမ်းသာသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏လက်နက်ကို အသုံးပြုကာ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်း ရှိရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

လေထဲတွင် ပျံသန်းသဖြင့် သူ၏အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး ခဏချင်းမှာပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် သေချာကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင်ထိတ်လန့်သွားသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏အလယ်တွင် ရေအိုင်တစ်ခု ရှိကာ ထိုရေအိုင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အလွန်ဆန်းကြယ်သော ပန်းပွင့်ကြီးတစ်ပွင့် ပွင့်နေလေသည်။

ထိုပန်းပွင့်ကြီးသည် အလွန်ကြီးမားလှပြီး ၎င်း၏အချင်းမှာ ပေအနည်းငယ်မျှ ကျယ်ဝန်းသည်။ သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ပါက ဤလောကတွင် ဤကဲ့သို့သော ပန်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် ပန်းပွင့်၏ အောက်ခြေသည် စိမ်းလန်းနေပြီး အထက်ပိုင်းတွင်မူ အကိုင်းအခက်များစွာ ခွဲထွက်နေကာ တောက်ပသော အနီရောင် ရှိသည်။

အလယ်တွင် အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်သည် ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေသည်။ ထိုအနီရောင် အကိုင်းအခက်များ၏ ထိပ်ဖျားတွင် နှင်းစက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော လုံးဝန်းသည့် အရာလေးများ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်မှာ တောက်ပနေသည်။

၎င်းသည် မိုးရေကြောင့် စိုစွတ်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် မူလကတည်းက ထိုသို့ ဖြစ်နေခြင်းလော...

မုန်တိုင်းထဲတွင် ထိုပန်းပွင့်ကြီးသည် လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ လှုပ်ခါနေပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

လင်းကျင်းယွီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏အာရုံသည် ထိုပန်းပွင့်ကြီး၏ ဘေးနားရှိ လူနှစ်ဦးနှင့် သားရဲတစ်ကောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြသူများမှာ ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထိပ်မှ ကျန်းရှုရှုနှင့် ထျန်းယင်ကျောင်းတော်မှ ဖာရှန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့ စိမ်းသက်သော နေရာတွင် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများနှင့် ဆုံတွေ့ရသဖြင့် လင်းကျင်းယွီသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ၎င်းတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် အော်သံကို ကြားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျင်းယွီ ပျံသန်းဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ကျန်းရှုရှူက လင်းကျင်းယွီကို ရှေ့သို့ ကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ လင်းကျင်းယွီသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ရှေ့မှောက်ရှိ ထူးဆန်းသော သားရဲကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဖာရှန်းနှင့် ကျန်းရှူရှူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော သားရဲကြီးသည် အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

သို့သော် လင်းကျင်းယွီသည် ပထမတွင် ထိုဧရာမပန်းပွင့်ကြီးကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်နေခဲ့ပြီး ဒုတိယတွင် ၎င်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားသောကြောင့် ထိုသားရဲကြီးကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသားရဲကြီးသည် တောဘဲတစ်ကောင်နှင့် တူပြီး လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်မားသည်။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစိမ်းရောင်ရှိပြီး မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေကာ အမြီးနီနှင့် ပါးစပ်ထဲတွင် စူးရှသော အစွယ်များ ရှိသည်။

ကျောပြင်တွင် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ရှိသဖြင့် ၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းသော ငှက်မျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုဆန်းကြယ်သော သားရဲကြီးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ လေပြင်းများနှင့် မိုးရေများက ချက်ချင်းပင် တိုက်ခတ်လာတော့သည်။

လင်းကျင်းယွီသည် ကျန်းရှုရှုနှင့် ဖာရှန်းတို့၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သုံးဦးလုံးသည် ထိုဆန်းကြယ်သော ပန်းပွင့်ကြီးကို ကျောပေးထားကြပြီး လင်းကျင်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဖာရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းကျင်းယွီကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီပန်းပွင့်နားကို မကပ်နဲ့...”

လင်းကျင်းယွီသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ဖာရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး ဖာရှန်း၏ လက်ကို အေးစက်စွာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖာရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လင်းကျင်းယွီသည် မြက်ဘုရားကျောင်းရွာ၏ ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို ယနေ့အထိ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲမှ လွှတ်မချနိုင်သေးသည်ကို သူ သိရှိနေသည်။

ကျန်းရှုရှုက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သတိထား...”

၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဆန်းကြယ်သော သားရဲကြီးသည် အတောင်ပံများကို ခါယမ်းကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းရှူရှူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုဖာရှန်း... ငါတို့ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ကြစို့...”

လင်းကျင်းယွီသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆတ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုသားရဲကြီးသည် ကြမ်းတမ်းပြီး လျင်မြန်လှရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဖာရှန်းနှင့် ကျန်းရှုရှုတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ဘေးဘက်သို့ လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

ထိုသားရဲကြီးသည် ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း အလွန်ဉာဏ်နည်းလှသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် မည်သည့်ရန်သူကို လိုက်ရမည်ကို ခဏမျှ တွေးတောနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖာရှန်း၏ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းပုလဲနှင့် ကျန်းရှုရှု၏ ရွှမ်းယွမ်ဓားတို့သည် ဘေးဘက်မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ချလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုသားရဲကြီးသည် လုံးဝကြောက်ရွံ့ပုံမရဘဲ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဟူသော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ ထိုမှော်လက်နက်နှစ်ခုသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ၎င်းကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

သို့သော် ထိုသားရဲကြီးသည် လေထဲတွင် အစွယ်များကို ဖြဲပြကာ ခြေသည်းများကို ခါယမ်းနေပြီး ဒဏ်ရာရရှိပုံမရချေ။

ဤကဲ့သို့သော ခံနိုင်ရည်ရှိမှုကြောင့် လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကယ်၍ သူသာဆိုလျှင် ကျန်းရှုရှုနှင့် ဖာရှန်းတို့၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသားရဲကြီးသည် အတောင်ပံများကို ခါယမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်သည်။

လင်းကျင်းယွီသည် အာရုံစိုက်ကာ ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကာ စကားပင်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုသားရဲကြီးသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရာ ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် ထိုဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီး ရှိနေသည်။

သားရဲကြီးသည် လေထဲတွင် လှုပ်ရှားရင်း ထိုအနီရောင် အကိုင်းအခက်များပေါ်ရှိ လုံးဝန်းသော အရာများနှင့် ထိမိသွားသည်။ ရုတ်တရက် ထိုသားရဲကြီးသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ထိုဆန်းကြယ်သော ပန်းပွင့်ကြီးသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပန်းပွင့်များအားလုံးသည် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ထိုသားရဲကြီးဆီသို့ စုစည်းလာကြသည်။

ထိုအကိုင်းအခက်များပေါ်ရှိ တောက်ပသော အနီရောင်အလုံးများသည် အလွန်ပြင်းထန်သော ဆွဲငင်အား ရှိနေသည်။ ထိုသားရဲကြီးသည် ၎င်းပေါ်တွင် ကပ်ငြိသွားပြီး မည်မျှပင် ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ခဏချင်းမှာပင် ပန်းပွင့်ဖတ်များသည် ၎င်းကို အလွှာလိုက် ဝန်းရံလိုက်ကြပြီး အဆုံးတွင် လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်မားသော ထိုသားရဲကြီးကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။

ထိုသားရဲကြီး၏ အော်သံသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးညင်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤထောင်ချောက်ကို ဖန်တီးခဲ့ကြသော ဖာရှန်းနှင့် ကျန်းရှုရှုတို့သည် ထိုပန်းပွင့်ကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည်လည်း လင်းကျင်းယွီကဲ့သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုပန်းပွင့်ကြီးသည် သားရဲကြီးကို လုံးဝဖုံးအုပ်သွားပြီး ၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို မမြင်ရတော့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားမှ လေပြင်းများနှင့် မိုးသံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

၎င်းတို့သုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဖာရှန်းသည် သက်ပြင်းချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်၍ တိုးညှင်းစွာ မန္တန်ရွတ်ဖတ်လိုက်တော့သည်။

“အာမိတ္တဘ....”