အခန်း ၂၀၈

အခန်း (၂၀၈) - အတိတ်သံယောဇဉ် (၂)

ဤသို့ အာရုံပျံ့လွင့်သွားမှုကြောင့် သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားပြီး သေမင်းနွံတောအတွင်းရှိ ဧရာမပုရွက်ဆိတ်များကို ထိန်းချုပ်နေသည့် မိစ္ဆာပုလွေအပေါ် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ထိုပုရွက်ဆိတ်များကို အတင်းတားဆီးနေရသော ကျန်းရှုရှုနှင့် လီရွှင်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူချောင်သွားကြသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်သော ဧရာမပုရွက်ဆိတ်များသည် မကြောက်မရွံ့ဘဲ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လာသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲနေကြရသည်။

ကျန်းရှုရှုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟေး... ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဖာရှန်း... ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာတောင် မင်းက လူတွေကို တရားဟောဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား... မြန်မြန်လေး လှုပ်ရှားပေးပါဦး... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီသားရဲတွေရဲ့ စားတာခံရပြီး မင်းက ငါ့အတွက် လူဝင်စားခြင်းမန္တန် ရွတ်ပေးနေရလိမ့်မယ်...”

ဖာရှန်းက သက်ပြင်းချကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှမပြောပေ။ ချင်ဝူယန်သည် လင်းကျင်းယွီ၏ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းလုံးများကို ခုခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း သူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒကာချင်... သတိထားပါဦး...”

ပြောပြီးသည်နှင့် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းပုလဲသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားကာ ဘေးတိုက် ပျံသန်းသွားသည်။

ချင်ဝူယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လင်းကျင်းယွီ၏ စွမ်းရည်များကပင် သူ မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး ယခုအခါ ဖာရှန်းကပါ ထပ်တိုးလာသည်။

သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ သူ၏ ညာဘက်လက်အင်္ကျီလက်ထဲမှ အနက်ရောင်အရိပ်သုံးခု ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာကာ လမ်းကြောင်းသုံးခုခွဲ၍ ဖာရှန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။

ဖာရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး မပေါ့ဆရဲပေ။ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းပုလဲသည် လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိစဉ် ရုတ်တရက် တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အနက်ရောင်အရိပ်နှစ်ခုကို လွှင့်စင်သွားစေသော်လည်း နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာမူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ဖာရှန်းက ရုတ်တရက် သူ၏လက်များကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ ဖြူဖွေးသောလက်ကို ဆန့်ထုတ်လျက် တိုးဝင်လာသော အနက်ရောင်အရိပ်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအနက်ရောင်အရိပ်သည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

၎င်းမှာ တြိဂံပုံခေါင်းရှိသော မြွေနက်လေးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းထန်လှသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်မျှ တွန့်လိမ်သွားပြီးနောက် မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

ချင်ဝူယန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်းမန္တန်... ထျန်းယင်ကျောင်းတော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဆက်ခံသူပီသပါပေတယ်... ဆရာတော်ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးမိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်က သက်ရှိတွေကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ဖြတ်နေတာဆိုတော့ ဗုဒ္ဓတွေက စိတ်မကောင်းဖြစ်မလား မသိဘူးနော်...”

ဖာရှန်းက ပြန်မပြောနိုင်သေးမီ လင်းကျင်းယွီက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ချင်ဝူယန်ကို စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားကာ အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့လို မိစ္ဆာတွေက နေ့တိုင်း မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသက်တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မကောင်းမှုပေါင်းစုံကို လုပ်ဆောင်နေကြတာ... အခုကျမှ တခြားသူတွေကို မေးခွန်းထုတ်နေသေးတယ်... တကယ်ပဲ အရှက်မရှိတာပဲ...”

ချင်ဝူယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန့်လုံဓား၏ တားဆီး၍မရသော စူးရှသည့် အလင်းတန်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ကျန့်ရှန်းစီဓား၏ ကြည်လင်တောက်ပသော အလင်းတန်းက ပျံသန်းသွားပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အညိုရောင်၊ အနက်ရောင်၊ အနီရင့်ရောင်နှင့် ဝါကျင့်ကျင့်အရောင်များ ရှိသော အခြားအရိပ် ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခုခန့် ပျံထွက်လာသည်။

မှော်လက်နက်များ၏ တောက်ပသော အလင်းတန်းများအောက်တွင် ထိုအရာများမှာ ကင်းမြီးကောက်၊ ကင်းခြေများ စသည့် မတူညီသော အဆိပ်ရှိသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပြီး ဖာရှန်းထံသို့ ပျံသန်းသွားကာ သူ့ကို ယာယီ တားဆီးထားလိုက်သည်။

လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြပြီး ဤမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှကြောင်း၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဤမျှများပြားလှသော အဆိပ်ရှိသတ္တဝါများ ရှိနေသော်လည်း အကိုက်ခံရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် ကျန်းရှုရှုက ပို၍ပင် စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူအစ်မများနှင့် ဂိုဏ်းတူညီမလေးများသာ ဤအဆိပ်ရှိသတ္တဝါများကို မြင်ပါက သူတို့၏ မှော်လက်နက်များကိုပင် မဆင့်ခေါ်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်လန့်သွားကြမည်လားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

သူ၏ အတွေးများက ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် သူ၏ လက်များ လျော့ရဲသွားပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးအနီးရှိ ဧရာမပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်၏ အကိုက်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းက သူ၏ ဖိနပ်အနားကိုသာ ကိုက်မိသွားသော်လည်း ထိုထိတ်လန့်မှုက သူ့ကို စိတ်စုစည်းကာ တိုက်ပွဲအပေါ် အာရုံစိုက်ရန် လုံလောက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် သူနှင့် လီရွှင်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဤမရေမတွက်နိုင်သော ဧရာမပုရွက်ဆိတ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုင်တွယ်နေရသဖြင့် ဖိအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ရာကျော်ကို ထပ်မံသတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း သားရဲများသည် အဆုံးမရှိဘဲ ဆက်လက်တိုးဝင်လာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှုရှုနှင့် လီရွှင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆုတ်ခွာလိုသော ဆန္ဒကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရှုရှုက လှည့်၍ အခြားသူများကို တိုက်တွန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တောအုပ်အနက်ပိုင်းတွင် မှိန်ပျပျ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူ ဆွံ့အသွားမိသည်။

ချင်ဝူယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆုတ်ခွာရန် စဉ်းစားနေလေသည်။ ယနေ့ ဤလူလေးယောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကိုင်တွယ်ရမလွယ်ကူပေ။

အစပိုင်းတွင် သူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧရာမပုရွက်ဆိတ်များက ရှေ့တန်းမှ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ အတင်းအကျပ် တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် ရှေ့မတိုးနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ရှေ့တွင် ကျန့်လုံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတပည့်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို သူ၏ တစ်သက်တာတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ထိုသူသည် မဆုတ်မနစ်သော ဓားစွမ်းအားများကို အသုံးပြုနေသဖြင့် သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် ထိုအဆိပ်ရှိသတ္တဝါများသည် ဖာရှန်းကို အချိန်အကြာကြီး တားဆီးထားနိုင်ပုံမရပေ။ အကယ်၍ ထိုသူ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဆိုပါက သူ ရှုံးနိမ့်သွားပေလိမ့်မည်။

ချင်ဝူယန်သည် အဆိပ်နတ်ဘုရား၏ အချစ်ဆုံးတပည့်ဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်သော်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုနေရာတွင်ပင် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လှုပ်ခါကာ ဖာရှန်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ထူးဆန်းသော ဖားသုံးကောင်ကို ထပ်မံလွှတ်လိုက်သည်။

ကျန့်ရှန်းစီ၏ ကြည်လင်တောက်ပသော အလင်းတန်းများ မြင့်တက်လာပြီး ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် လင်းကျင်းယွီပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ချင်ဝူယန်က ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး အခြားသူများနှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့သွားကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီညတော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ကြရအောင်...”

သူ၏ စကားမဆုံးမီ ရုတ်တရက် ကျန်းရှုရှုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်မလု... ဒီလူကို မြန်မြန်တားလိုက်ပါဦး...”

ချင်ဝူယန်က ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ၏ ဘေးရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ကျန့်ရှန်းစီကို အပြာရောင်အလင်းတန်း၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ ဤဓား၏ စွမ်းအား မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ သူ ခုခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်းသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပေါ်လာသော်လည်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေစဉ်အတွင်း တစ်လောကလုံး ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားပြီး အမှောင်ထု၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အေးစက်လှသော ခံစားချက်တစ်ခု အသံမထွက်ဘဲ တိုးဝင်လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ညာဘက်ခြမ်းကို ထိမှန်သွားသည်။

ချင်ဝူယန်သည် အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားတတ်သူဖြစ်သော်လည်း ဤမျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။

သူက သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နီရဲသွားသည်။ စိုးရိမ်ရသော အချိန်တွင် သူက ဇွဲဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးသွားပြီး ခဏချင်းအတွင်း သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှ ထူးဆန်းသော အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာကာ လူအုပ်ကို တားဆီးရန် အဆိပ်ရှိသတ္တဝါ အချို့ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝေးရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏ ကောက်ကျစ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခွန်အားများ အားနည်းနေသော်လည်း အသံမှာ အလွန်စူးရှပြီး ပြတ်သားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကွေ့လိ... မင်းက တကယ်ပဲ စွမ်းတာပဲ... ဒီတစ်ချက်အတွက် အကြွေးကိုတော့ ငါတို့ နောက်မှ ရှင်းကြတာပေါ့...”

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ ချင်ဝူယန်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဧရာမပုရွက်ဆိတ်များအားလုံး လွတ်မြောက်သွားကြသည်။

သို့သော် ဤရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ၏ ဗီဇမှာ သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် စားသောက်ရန် ဖြစ်သဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ကျန်းရှုရှုနှင့် လီရွှင်းတို့သည် ၎င်းတို့ကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဖာရှန်းနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့ပါ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လေထဲရှိ ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်းသည် ပျံသန်းနေရင်း ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် တောအုပ်အတွင်းရှိ လူများကို လျစ်လျူရှုကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အမှောင်ထု၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ထိုနေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နှာခေါင်းရှုံ့သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စိမ်းရင့်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသော်လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်းကလည်း လက်မလျှော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းရည်များကြောင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော အလင်းတန်းအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ အရိပ်များပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖာရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ မြေပြင်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုဧရာမပုရွက်ဆိတ်များသည် တိုက်ခိုက်မည့်သူ မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ အဖော်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်၍ အဆက်မပြတ် ဟောက်နေကြတော့သည်။

ဖာရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် ထိုသားရဲများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်ရှာဖွေလိုက်ကြသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း တောအုပ်မှာ အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားပြီး ထိုစိမ်းပြာရောင်နှင့် အပြာရောင်အလင်းတန်းများမှာ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူတို့တစ်ဦးကိုတစ်ဦးသာ ကြည့်နေမိကြတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှုရှုက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“သူလား...”

ဖာရှန်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူ ဖြစ်ရမယ်...”