အခန်း ၂၀၉

အခန်း (၂၀၉) - အတိတ်သံယောဇဉ် (၃)

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး လင်းကျင်းယွီထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်လေးမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး ညလေညင်းများ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ အဝတ်အစားများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသည်။

သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာမူ ထိုမှောင်မိုက်သော တောအုပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်လှသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ...

ရှေးဟောင်းတောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမှာ အမှောင်ထု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပိုးကောင်များ၏ အော်သံများပင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

တောအုပ်ကို ဖြတ်တိုက်သွားသော လေတိုးသံမှာပင် ပိုမိုညည်းတွားသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ညဉ့်နက်၏ နာကျင်မှုများကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သော ဖြတ်သန်းသွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ အပြာရောင်အလင်းတန်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

တောက်ပလှသော အလင်းတန်းသည် အမှောင်ထုထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး အမှောင်ထုအားလုံးကို ဆုတ်ခွာသွားစေကာ ထိုအစိမ်းရောင်အလင်းတန်းနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။

တောအုပ်အတွင်းရှိ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းသည် ရုတ်တရက် ကွေ့ဝိုက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်းကို မခါချနိုင်ပေ။

အမှောင်ထုထဲမှ မော့ကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်းသည် မဆုတ်မနစ်သော စွမ်းအားတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လက်မလျှော့ဘဲ လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သူက မည်သူနည်း...

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် နှလုံးသားကို ဖွင့်ဟလိုက်သူက မည်သူနည်း...

အမှောင်ထုသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ တိုးဝင်လာပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည်။ လေတိုးသံက မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်က ရင်းနှီးခဲ့သော ထိုပုံရိပ်သည် ညဉ့်ဦးယံတွင် အဆက်မပြတ် လွင့်ပျံနေပြီး မည်သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသနည်း...

ရှဲ...

တိုးညင်းသောအသံနှင့်အတူ ထိုအစိမ်းရောင်အလင်းတန်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကွေ့လိ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူနှင့် ပေအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်းသည်လည်း သူ၏နောက်ကွယ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ သန်းခေါင်ယံတွင်ပင် တောက်ပလင်းလက်နေသော ထျန်းယာဓားကို ဖြူဖွေးသောလက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့ထံသို့ အေးစက်စွာ ချိန်ရွယ်ထားသည်။

ညဉ့်နက်သထက် နက်လာသည်။

လေတိုးသံမှာ ပိုမိုညည်းတွားသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ လေထဲတွင် သာယာစွာ လွင့်ပျံနေသည်။

ကွေ့လိသည် ဖြည်းညင်းစွာပင် လှည့်လိုက်ပြီး ထိုမျက်နှာကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် ဤလောကတွင် အလွန်လှပပြီး အတုမရှိသော အလှပိုင်ရှင်လေးဖြစ်ကာ အချိန်ကာလကပင် မဖျက်ဆီးနိုင်သော ထိုအလှတရားသည် လူကို အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်စေပြီး စွဲလမ်းသွားစေသည်။

သူမက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်။

ထျန်းယာဓား၏ ထိပ်ဖျားမှာ နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူ့ထံသို့ အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် သူ၏ လည်ချောင်းပေါ်တွင်ပင် ထိုအေးစက်မှုကို ခံစားနေရသည်။

ထို့ပြင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လေညင်းက သစ်ပင်ထိပ်ဖျားကို လှုပ်ခါစေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း ညလေညင်းထဲတွင် ညင်သာစွာ လှုပ်ခါနေသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တာ ကာလသည် ရုတ်တရက် နှလုံးသား၏ အောက်ခြေမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာသည်။

ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သူမ၏ လက်မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကကဲ့သို့ပင် ဖြူဖွေးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကပင် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော...

သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း နေကောင်းရဲ့လား...”

လုရွှယ်ချီက ပြန်မဖြေဘဲ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောပေ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားသဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်။ အမှောင်ထုသည် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဝန်းရံထားပြီး အထီးကျန်ကာ လှပနေသည်။

ကွေ့လိ...

မဟုတ်ပေ...

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် လမရှိဘဲ မှောင်မိုက်လှသော ညသန်းခေါင်ယံတွင် ဤမိန်းကလေး၏ ရှေ့၌ ရုတ်တရက် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က အချိန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တုန်ခါသွားသည်။

ထိုလှပသော မိန်းကလေးက တိတ်ဆိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို မသတ်ခဲ့တာလဲ...”

နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်လှသော ထျန်းယာဓားမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပကြည်လင်နေသည်။

သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက သူ၏ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ လှုပ်ခါနေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ယွီချင်းခန်းမထဲမှာ... မင်း ဘာလို့ ငါ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြီး စကားပြောပေးခဲ့တာလဲ...”

လုရွှယ်ချီက စကားမပြောဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကိုသာ အနည်းငယ် တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်မှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ထိုတောက်ပသော မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သူ့ပုံရိပ် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသနည်း...

ကျန်းရှောင်ဖန်း...

ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် မပြောင်းလဲခဲ့ပေလော...

ဤဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း အမှန်တကယ်ပင် မပြောင်းလဲခဲ့ပေလော...

သူမက ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သူမ၏ အကြည့်များ ဝေဝါးမသွားစေရန် အေးစက်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

သို့သော် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ထိုနှလုံးသားထဲတွင် မည်သူ့နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသနည်း... မရေမတွက်နိုင်သော ညများတွင် တိတ်တဆိတ် ရှိနေခဲ့သော ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့မှုသည် ယခုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်လာပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပူလောင်လာသည်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရုတ်တရက် ခါးသီးသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ စိုစွတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

သူမက ခေါင်းကို မော့ကာ ကောင်းကင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

လေညင်းက သူမ၏ နူးညံ့လှပသော ဆံနွယ်များကို တိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးများ ပြန်လည်ရွာသွန်းလာပြန်ပြီလော...

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးစက်မိုးပေါက်များ တဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းဖြန်းပက်နေလေသည်။

မိုးဖွဲလေးသာ ကျနေသော်လည်း ကောင်းကင်ယံတွင်မူ နေဝင်ရီတရောအချိန်၏ အရိပ်အယောင်များ စောစီးစွာ ပေါ်ထွန်းနေပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ မိုးဆက်တိုက်ရွာသွန်းနေခဲ့သည်မှာ ဒုတိယမြောက်နေ့ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်ယိချိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ဘေးနားရှိလူကို ရုတ်တရက်လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေးယန်... တစ်ခုခု ထူးခြားတာကို သတိပြုမိလား...”

သူနှင့်အတူ ရပ်နေသူမှာ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ ယန်ဟုန်ပင် ဖြစ်သည်။

အဆိပ်မြူများကြားတွင် လူစုကွဲသွားခဲ့ပြီးကတည်းက ရှောင်ယိချိုင်သည် သေမင်းနွံတော၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း လမ်းကြောင်းမတူသဖြင့် ဖာရှန်းနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့အဖွဲ့ကို မတွေ့ဆုံခဲ့ရချေ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူသည် အနီးအနား၌ ယန်ဟုန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့သည် ဂိုဏ်းတူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများဖြစ်သဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက အတူတကွ ခရီးသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်

သို့သော် အတိုင်းအဆမဲ့ ကျယ်ပြောလှသော တောနက်ကြီးထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရသေးချေ။

ဤနေရာတွင် သစ်ပင်ကြီးများမှလွဲ၍ အခြားမရှိသလို မပြတ်တမ်းရွာသွန်းနေသော မိုးစက်များနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အဆိပ်ရှိပိုးမွှားများကြောင့် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤနေရာ၌ လူသူကင်းမဲ့နေခြင်းမှာ မဆန်းလှပေ။

ဤပတ်ဝန်းကျင်သည် လူသားများ နေထိုင်ရန် လုံးဝမသင့်တော်သော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေများက ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စရပ်များကိုမူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယိချိုင်နှင့် ယန်ဟုန်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေနေကြသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ဟုန်သည် သူ့အပေါ် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် သတိထားကာကွယ်နေကြောင်း ရှောင်ယိချိုင် ခံစားမိနေသည်။

ယခုအခါ ယန်ဟုန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး တောအုပ်အတွင်းရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယန်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုရှောင်... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခု ရှိနေတဲ့ပုံပဲ...”

ရှောင်ယိချိုင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ယန်ဟုန်ညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိုးဖွဲဖွဲများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထူထပ်လှသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များကြားမှ အားနည်းသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်ယိချိုင်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာမှသာ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့နှင့် အကွာအဝေးမှာ ပို၍ဝေးကွာသွားလေသည်။

ရှောင်ယိချိုင်နှင့် ယန်ဟုန်တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားမည့် ဧရာမရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးနှင့် ပတ်သက်သော ကောလာဟလများကို ရုတ်ချည်း သတိရသွားေလသည်။

သို့ဆိုလျှင်...

ဒါက...

ခဏမျှကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်း ရှိရာသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ထိုသို့ ပျံသန်းသွားစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် အချင်းချင်း အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားကြပြီး မိမိတို့၏ မှော်လက်နက်များကိုလည်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။